Умар ибн Абд ал-Азиз

Умар II ибн Абд ал-Азиз бил осмиот калиф на Омејадската династија (717–720) и еден од најпочитуваните владетели, често нарекуван „праведниот Омејад“ поради неговата побожност, скромност и реформаторски дух.

Ран живот

Роден е околу 682 година во Медина, во семејство поврзано со Омејадите. Бил внук на Марван I и оженет со ќерката на Абд ал-Малик, што го поврзувало со двете главни линии на династијата. Познат уште од младоста како учен и побожен човек, Умар II се истакнувал со својата наклонетост кон исламските науки и со својата скромност.

Владеење

На престолот се искачил во 717 година, по смртта на неговиот братучед Сулејман ибн Абд ал-Малик, кој го назначил за наследник. За разлика од многу други Омејадски калифи, Умар II се обидел да ја води државата во духот на праведност и исламски морал. Тој ја намалил раскошната потрошувачка на дворот, ја ограничил моќта на гувернерите и се грижел за сиромашните и слабите.

Една од неговите најзначајни реформи била во однос на џизијата (данокот за немуслиманите). Умар II наредил дека новите муслимански преобратеници не треба да плаќаат џизја, со што ја охрабрил искрената исламизација на империјата. Оваа политика имала големо влијание врз ширењето на исламот, особено во Персија и Централна Азија.

Неговото владеење било кратко, само околу две години, но оставило силен впечаток. Починал во 720 година, на возраст од околу 38 години, најверојатно во Дамаск. Некои извори дури тврдат дека бил отруен поради неговите реформи, кои не им одговарале на влијателните кругови во династијата.

Умар II останува запаметен како исклучок меѓу Омејадските калифи – владетел кој се стремел кон праведност, побожност и морална чистота. Во исламската традиција, особено кај сунитите, тој често се смета за еден од „праведните калифи“ и се издвојува од останатите Омејади по својата репутација.