Тодор Органџиев
| Тодор Органџиев | |
|---|---|
 | |
| Роден(а) | Тодор Андреев Органџиев 1882 Велес, Отоманска Македонија |
| Починал(а) | октомври 1958 (возр. 76) Софија, Народна Република Бугарија |
| Установа | Солунска машка гимназија |
Тодор Андреев Органџиев (Велес, 1882 — Софија, октомври 1958) — македонски револуционер, анархист и деец на Македонската револуционерна организација. Учесник во Солунските атентати.[1]
Животопис
[уреди | уреди извор]
Тодор Органџиев е роден во 1882 година во градот Велес, тогаш дел од Отоманското Царство. Неговиот татко, Андреј Органџиев, бил истакнат трговец во градот. Неговиот брат Ѓошо Органџиев бил претприемач и подоцна градоначалник на Велес. Стекнал основно образование во неговиот мајчин град. Кон почетокот на 1900 година се запишал во Солунската машка гимназија „Св. Кирил и Методиј“ каде се запознал со македонското револуционерно движење.[1]
Во Солун се запознал со Јордан Поп Јорданов, Константин Кирков, Георги Богданов, Илија Трчков, Владимир Пингов, Илија Поп Јорданов, Димитар Мечев, Алексо Минов и Милан Арсов. Со поттик од Слави Мерџанов, Органџиев го прифатил Анархизмот и се приклучил во Македонскиот таен револуционерен комитет. Се приклучил во Гемиџиите и учествувал во Солунските атентати.[2]
Во 1903 година, после атентатите, се преселил во Кнежевството Бугарија со помош од чичко му Лазар Органџиев. Се запишал во Технолошкиот универзитет во Дрезден. Дипломирал во 1911 година и се вратил во Бугарија.[3] За време на Балканските војни, се приклучил во Македоно-одринските доброволни чети како инженер.[4][5] За време на Првата светска војна, Органџиев се приклучил во Бугарската војска и учествувал во Македонскиот фронт околу Градско-Прилеп.[6]
После војната се преселил во Софија, каде го примил комунизмот.[7] Се запознал со Павел Шатев и Георги Занков. Работел како инженер сѐ до неговата смрт во октомври 1958 година.[8]
Наводи
[уреди | уреди извор]- 1 2 Органџиев, Тодор (1953). За Солунското съзаклятие (PDF). Софија: 50 години от Илинденското въстание: статии и спомени. стр. 116–124.
- ↑ Силяновъ, Христо (1933). Освободителнитѣ борби на Македония (PDF). I. Илинденското възстание. София: Издание на Илинденската Организация. стр. 246–247.
- ↑ Танчев, Иван (2001). Македонският компонент при формирането на българската интелигенция с европейско образование (1878 – 1912). Софија: Македонски преглед XXIV. стр. 56.
- ↑ Македоно-одринското опълчение 1912-1913 г. : Личен състав по документи на Дирекция „Централен военен архив“ (PDF). София: Главно управление на архивите, Дирекция „Централен военен архив“ В. Търново, Архивни справочници № 9. 2006. стр. 523. ISBN 954-9800-52-0.
- ↑ Македонцитѣ въ културно-политическия животъ на България: Анкета отъ Изпълнителния комитетъ на Македонскитѣ братства (PDF). София: Книгоиздателство Ал. Паскалевъ и С-ие, Държавна печатница. 1918. стр. 69.
- ↑ ДВИА, ф. 1, оп. 4, а.е. 2, л. 2 – 3
- ↑ Карчев, Петър (2004). През прозореца на едно полустолетие (1900-1950). София: Изток-Запад. стр. 715. ISBN 954321056X.
- ↑ Карчев, Петър (2004). През прозореца на едно полустолетие (1900-1950). София: Изток-Запад. стр. 725. ISBN 954321056X.