Тетракорд

Тетракордот е дијатонска низа од четири тонови. Во скалата разликуваме долен и горен тетракорд. Долниот тетракорд уште го нарекуваме прв, а горниот втор тетракорд. Долниот започнува од дел започнува од 1.степен во скалата, а горниот од 5. степен во скалата. Тие се разликуваат во зависност од видот на скалата. Во дур има ист распоред на цели чекори и половина чекори и во двата тетракорда, додека во мол горната тетракорд се менува во зависност од видот на молот (природен, хармоничен или мелодиски мол).

Историја

Името доаѓа од тетра (од грчки - „четири од нешто“) и акорд (од грчки chordon - „жичана“ или „нота“). Во античката грчка музичка теорија, тетрахордот означувал сегмент од поголемиот и помалиот совршен систем ограничен со неподвижни ноти (грчки: ἑστῶτες); нотите меѓу нив биле подвижни (грчки: κινούμενοι). Буквално значи четири жици, првично во однос на инструменти слични на харфа како што се лирата или китарата, со имплицитно разбирање дека четирите жици произведуваат соседни (т.е. споени) ноти.

Модерната музичка теорија ја користи октавата како основна единица за одредување на штимањето, додека античките Грци го користеле тетрахордот. Античките грчки теоретичари препознавале дека октавата е фундаментален интервал, но ја сметале за изградена од два тетракорда и цел тон.