Теихоинска киселина

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Структура на теихоинска киселина кај Micrococcaceae

Теихоински киселинирчки τεῖχος, teīkhos, "ѕид", поконкретно ѕид на тврдина, спротивно на τοῖχος, toīkhos, обичен ѕид)[1] се бактерискикополимери [2] на глицерол фосфат или рибитол фосфат и јаглехидрати врзани со фосфодиестерски врски.

Локација и структура[уреди | уреди извор]

Теихоинските киселини се наоѓаат во рамките на клеточниот ѕид на повеќето Грам-позитивни бактерии, како што се припадниците на родовите Staphylococcus, Streptococcus, Bacillus, Clostridium, Corynebacterium, и Listeria, и се протегаат до површината на пептидогликанскиот слој. Теихоинските киселини не се среќаваат кај Грам-негативните бактерии. Тие можат да бидат ковалентно поврзани за N-ацетил-мураминска киселина или терминален D-аланин во тетрапептидната врска меѓу единиците од N-ацетил-мураминска киселина на пептидогликанскиот слој, или можат да бидат прицврстени (закотвени) за цитоплазматската мембрана со помош на липид.

Теихонските киселини кои се закотвени за мембраната се нарекуваат липотеихоински киселини, а теихоинските киселини кои се врзани за пептидогликанот се познати како теихоински киселини на ѕидот.

Теихоински киселини на ѕидот[уреди | уреди извор]

Најчестите структури се ManNAc(β1→4)GlcNAc дисахариди со еден до три глицерол фосфати поврзани за C4 хидроксилната група на ManNAc проследено со долг синџир од неколку глицерол или рибитол фосфати.

Функција[уреди | уреди извор]

Главната функција на теихоинските киселини е давање ригидност на клеточниот ѕид преку привлекување на катјони на магнезиум и натриум. Теихоинските киселини можат да бидат супституирани со естерски поврзани D-аланин[3] или D-глукозамин,[4] што и дава на молекулата цвитерјонски својства.[5] Теихоинските киселини, исто така, помагаат во регулација на растот на клетката со ограничување на способноста на автолизините да ја раскинат β(1-4) врската помеѓу N-ацетил-глукозамин и N-ацетил-мураминска киселина.

Липотеихонските киселини може да делуваат и како рецепторски молекули за бактериофаги кои напаѓаат Грам-позитивни бактерии; сепак, ова се уште не е доволно потврдено.[6] Тие се кисели полимери и допринесуваат за негативниот полнеж на клеточниот ѕид.

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. τεῖχος. Henry George Liddell, Robert Scott. A Greek-English Lexicon - Perseus Project
  2. Teichoic acids at the US National Library of Medicine Medical Subject Headings (MeSH)
  3. Immunological properties of teichoic acids. „Bacteriological Reviews“ том  37 (2): 215–57. јуни 1973 г. PMID 4578758. PMC: 413812. http://mmbr.asm.org/cgi/pmidlookup?view=long&pmid=4578758. 
  4. Lipoteichoic Acid in Streptomyces hygroscopicus:Structural Model and Immunomodulatory Activities. „PLOS ONE“ том  6 (10): e26316. октомври 2011 г. doi:10.1371/journal.pone.0026316. PMID 22028855. PMC: 3196553. http://journals.plos.org/plosone/article?id=10.1371/journal.pone.0026316. 
  5. Conformation of the phosphate D-alanine zwitterion in bacterial teichoic acid from nuclear magnetic resonance spectroscopy. „Biochemistry“ том  48 (39): 9242–9. октомври 2009 г. doi:10.1021/bi900503k. PMID 19746945. 
  6. Raisanen, L.; Draing, C.; Pfizenmaier, M.; Schubert, K.; Jaakonsaari, T.; Aulouck, S.; Hartung, T.; Alatossava, T. (јуни 2007 г). Molecular interaction between lipoteichoic acids and Lactobacillus delbrueckii phages depends on the D-Alanyl and a-glucose substitution of poly(glycerophosphate) backbones. „J.Bac“: 4135–4140.