Тајмиште

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Тајмиште
С. Тајмиште 21.jpg

Куќи во Тајмиште зиме

Тајмиште се наоѓа во Republic of Macedonia
Тајмиште
Местоположба на Тајмиште во Македонија
Координати 41°38′24″ СГШ 20°51′30″ ИГД / 
Општина Coat of arms of Kičevo Municipality.png Кичево
Население 107 жит.
(поп. 2002)
Надм. вис. 1038 м
Commons-logo.svg Тајмиште на Ризницата

Тајмиште — село во Општина Кичево, во околината на градот Кичево.

Карта на Општина Зајас со селските атари.
Рудникот за железна руда Тајмиште

Географија и местоположба[уреди | уреди извор]

Тајмиште е планинско село, сместено во крајниот северозападен дел на Кичевската котлина, на тромеѓето помеѓу кичевскиот, гостиварскиот и мавровскиот крај[1]. Селото се наоѓа во подножјето на планината Бистра, на само 4 км од автопатот Скопје - Охрид, помеѓу Кичево и Гостивар. Од градот Кичево е одалечено 22 км, а од Гостивар 27 км. Распослано е на левата страна од Тајмишка Река на планинска падина свртена кон југоисток[2].

Историја[уреди | уреди извор]

На атарот на селото Тајмиште се забележани старини и остатоци од градби од различни историски периоди. На возвишението Градиште, како и во месности (Лешов Тор) западно од селото се забележани остатоци од ѕидини градени со вар и камен, како и рударски окна, алати, остатоци од стар пат денес обраснат во шума, селишпта и темели од куќи, за кои населението верувало дека се од друг народ[3]. Под името Тајмиште селото се сретнува во XV век, односно во турските пописни дефтери од 1476/77 година, кога во него биле забележани 69 македонски христијански куќи[4].

Во XIX век селото Тајмиште е дел од Гостиварската нахија, на Тетовската каза во Отоманската Империја.

Демографија[уреди | уреди извор]

Според статистиката на Васил К'нчов („Македониja, Етнографиja и статистика“) од 1900 година, во Тајмиште живееле 580 жители, сите Македонци.[5]

Според секретарот на бугарската егзархија Димитар Мишев, во 1905 година во Тајмиште имало 640 Македонци, патријаршисти.[6]

Според рускиот филолог Афанасиј Селишчев во 1929 година селото имало 83 куќи и 364 жители.[7]

Според пописот од 2002 година, во селото Тајмиште живеат 107 жители, сите Македонци.

На табелата е прикажан бројот на население во сите пописни години:

Година 1900 1905 1929 1948 1953 1961 1971 1981 1991 1994 2002
Население 600[5] 640[6] 364[7] 439 459 359 325 274 149 137 107

Општествени институции[уреди | уреди извор]

Цркви
  • Црква „Свети апостоли Петар и Павле“ - изградена во 1861 година, целосно изгорена во пожар во 1921 година, па повторно обновена и преосветена во 1928 година. Иконостасот и фреските се дело на Данило Нестороски - Фрчкоски од Галичник, изработени во 1928 година[8].
  • Црква „Преподобна Параскева“ - постара црква која е обновена во 1975/76 година, кога е изработен и фрескоживописот од страна на зографот Кузман Фрчкоски. Осветена е една година пред тоа, во 1974 година.[8]

Економија[уреди | уреди извор]

Во непосредна близина на селото Тајмиште се наоѓа рудникот за железна руда „Тајмиште“, од кој неколку погони денес се користат за производство на здрава храна. Населението најчесто се занимава со сточарство и пчеларство и со собирање на печурки на падините на Бистра. Во близина на селото се наоѓа и планинарскиот дом Тајмиште.

Редовни настани[уреди | уреди извор]

Селска слава во Тајмиште е Петровден, кој се празнува на 12 јули. Покрај тоа, во селото се празнуваат и Водици, Велигден и останатите поголеми празници.


Наводи[уреди | уреди извор]

  1. Трифуноски Ф. Јован. „Кичевска Котлина - сеоска насеља и становништво“. Скопје, 1968 год. стр.64
  2. Трифуноски Ф. Јован. „Кичевска Котлина - сеоска насеља и становништво“. Скопје, 1968 год. стр.64
  3. Трифуноски Ф. Јован. „Кичевска Котлина - сеоска насеља и становништво“. Скопје, 1968 год. стр.64
  4. Трифуноски Ф. Јован. „Кичевска Котлина - сеоска насеља и становништво“. Скопје, 1968 год. стр.64
  5. 5,0 5,1 Васил Кънчов. „Македония. Етнография и статистика“. София, 1900.
  6. 6,0 6,1 D.M.Brancoff. "La Macédoine et sa Population Chrétienne". Paris, 1905, стр.124-125.
  7. 7,0 7,1 Афанасий Селищев. „Полог и его болгарское население. Исторические, этнографические и диалектологические очерки северо-западной Македонии“. - София, 1929, стр.26.
  8. 8,0 8,1 „Четврта кичевска парохија“ (на македонски). Дебарско-кичевска епархија. http://www.dke.org.mk/namesnistva/kicevsko.asp#04_cetvrta_kicevska_parohija. посет. 16 ноември 2010 г. 

Поврзано[уреди | уреди извор]

Надворешни врски[уреди | уреди извор]