Таоистички сексуални практики

Цртеж „Спојување на есенциите“, период на династијата Танг

Таоистички сексуални практики (традиционален кинески: 房中術; буквално: „вештини на спалната соба“) — начини на кои таоистите можат да практикуваат сексуални чинови. Овие практики се познати и како „спојување на енергиите“ или „спојување на есенциите“. Практикувачите веруваат дека со изведување на овие сексуални вештини, човекот може да го зачува доброто здравје и да постигне долговечност или духовен напредок. Овие вештини не се практикуваат од сите таоистички секти, а понекогаш на нив се гледа со потсмев или недоверба.

Историја

Одредени таоистички секти за време на династијата Хан практикувале полов однос како духовна дисциплина наречена хечји (кин. 合氣), што буквално значи „спојување на енергиите“. Најраните сексуални текстови што се зачувани до денес се оние пронајдени кај Мавангдуи. Иако таоизмот во тоа време сѐ уште не бил целосно развиен како филозофија, овие текстови покажуваат извонредни сличности со подоцнежните списи од династијата Танг, како што е ишинпо. Се смета дека сексуалните вештини го достигнале својот врв во периодот помеѓу крајот на династијата Хан и крајот на династијата Танг.

По 1000 година од н. е., строгите конфуцијански ставови кон сексуалноста станале подоминантни, па до почетокот на династијата Чјинг во 1644 г., сексот станал табу-тема во јавниот живот. Конфуцијанците тврделе дека строгата поделба на половите во општествените дејности постоела уште пред 2.000 години, по што почнале да ги потиснуваат сексуалните вештини. Поради ова табу, за време на династијата Чјинг била вршена силна цензура во книжевноста, а сексуалните вештини исчезнале од јавноста. Како последица на тоа, дел од текстовите преживеале само во Јапонија, а повеќето научници долго време немале претстава дека во раната Кина воопшто постоел толку поинаков концепт за сексот.

Основи на теоријата

Таоистичките трактати се напишани од машка гледна точка и им се обраќаат на мажите, а повеќето совети се наменети за сопствениците на хареми. Основата на теоријата на таоистичките сексуални практики е учењето за трите богатства: чји, џјинг и шен. Таоистите се стремат максимално да го ограничат губењето на семената течност, како и да го спречат губењето на јајце-клетките преку менструацијата.

Во таоистичките трактати се опишува сексуална техника каде мажот ја доведува жената до оргазам со цел да ја добие женската супстанција јин, притоа избегнувајќи ејакулација за да не ја потроши сопствената машка енергија јанг.

Долговечност

Според одредени таоистички школи од периодот на династијата Минг, еден од начините за мажите да постигнат долговечност, па дури и бесмртност, е практикувањето сексуални односи со млади девици. Во класичните текстови напишани од Џанг Санфенг и Џао Лиангпи, сексуалната партнерка на мажот се нарекува динг (鼎). (Зборот динг изворно е име за голем бронзен котел со три нозе што се користел во алхемиските обреди). Во класичните таоистички текстови, како идеален динг се препорачуваат девојчиња на возраст од 14 до 16 години, кои сѐ уште немаат добиено менструација или штотуку почнале да менструираат. Џанг Санфенг тврди дека најсупериорниот динг се 14-годишните девојчиња пред нивната прва менструација (менархија).

Од друга страна, Јолан Чанг во своето дело „Таоистичко водење љубов и секс“ ги толкува прашањата за возраста на партнерите во односите засновани на таоистичките принципи од едно современо гледиште. Чанг наведува дека таоистичките сексуални практики можат да се применат во врски помеѓу постари мажи и млади девојки, но истовремено тврди дека за младите мажи е поповолно да стапуваат во односи со постари жени отколку со своите врснички.

Надворешни врски

• The Great Tao
• History of Taoist Sexual Development in China Архивирано на 18 декември 2008 г.
• Sample of the Taoist Manuals Архивирано на 11 јуни 2007 г.