Танегашима (огнено оружје)
_tanegashima_rack.jpg){kind=spacer}
Танегашима (јапонски: 種子島) или јапонска аркебуза — назив за старо јапонско огнено оружје. Тоа претставува варијанта на пушка полнета од цевката со фитилен табан. Поради изолацијата на Јапонија (сакоку), овој вид оружје останал единствениот вид огнено оружје што го користеле Јапонците во текот на три века.
Историја
[уреди | уреди извор]Во 1543 г., првите Европејци — Португалци — се истовариле на јужниот јапонски остров Танегашима, запознавајќи ги месните жители со огненото оружје. Поради тоа, во Јапонија оружјето често го нарекувале по името на островот — „танегашима“. Танегашима е јапонски клон на португалската аркебуза, купена од португалските морнари.[1]
Сфаќајќи ги предностите на новото оружје, месниот принц купил две пушки. Копирајќи ги, Јапонците создале свои примероци, кои подоцна го добиле името по островот. Ова било првото огнено оружје во Јапонија. Набрзо, Јапонците го усовршиле ударно-активирачкиот механизам, по што започнало масовно производство на ова оружје на територијата на провинцијата Сацума.
Оружјето активно се применувало во Јапонско-корејската војна и во месните судири, вооружувајќи ги пешадијците ашигару.
Во Битката кај Нагашино во 1575 г., Ода Нобунага применил револуционерна тактика: поставил три линии ашигару вооружени со аркебузи зад дрвена палисада, со што се подготвил за напад на непријателската коњаница. Постројувањето во три линии им овозможувало на стрелците од двете задни линии да го преполнат своето оружје додека првата линија пукала, овозможувајќи непрекинат оган — тактика слична на европскиот каракол.
Аркебузите биле широко користени и за време на Имџинската војна, каде еден корејски чиновник со досада ја констатирал надмоќноста на јапонските војници. По војната, Кореја и Кина активно почнале да ги превооружуваат своите војски со аркебузи.
За време на шогунатот Токугава (основан во 1603 г.), и покрај популарните „урбани легенди“, употребата на огненото оружје и неговото производство продолжиле. Меѓутоа, поради помалиот интензитет на судирите, тие ретко се користеле во воени дејствија. Постепено, рачното огнено оружје се претворило повеќе во земјоделска алатка (за лов или за одвраќање диви животни), отколку во вистинско оружје за воени цели, а ваквите погледи почнале да се менуваат дури на почетокот на XIX век.[2]
По воспоставувањето на шогунатот Токугава и почетокот на изолацијата на Јапонија, оружјето опстојувало без значајни промени до обновата Меиџи (средината на XIX век). Така, фитилните табани во Јапонија непосредно им отстапиле место на современите видови оружје што користеле унитарни патрони, прескокнувајќи ги етапите на искрено и капсулно палење.
Наводи
[уреди | уреди извор]- ↑ Lidin, Olof G. Tanegashima: the arrival of Europe in Japan. — NIAS Press, 2002. — P. 4. — ISBN 978-87-91114-12-0.
- ↑ David L. Howell. The Social Life of Firearms in Tokugawa Japan (англ.) // Japanese Studies. — 2009. — 27 April (vol. 29, iss. 1: From Medieval to Modern: New Research on Japanese History). — P. 65—80. — doi:10.1080/10371390902780530.
Надворешни врски
[уреди | уреди извор] |
„Танегашима (огнено оружје)“ на Ризницата ? |