Разлика помеѓу преработките на „Мерилин Монро“

Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Одземени 45 бајти ,  пред 8 месеци
с
Правописна исправка, replaced: -ва година → година (3), -ра година → година, -ма година → година (5) using AWB
с (→‎Ајде да водиме љубов и Неприлагодени: Јазична исправка, replaced: локалните жители → месните жители using AWB)
с (Правописна исправка, replaced: -ва година → година (3), -ра година → година, -ма година → година (5) using AWB)
Нејзината успешна кариера како модел му го привлекува вниманието на [[Бен Лион]], извршител на ''20th Century Fox'', кој организира пробно снимање за неа. Лион беше воодушевен и забележува: „Тоа е Џин Харлоу одново“. Понуден ѝ е стандарден шест-месечен договор со почетна плата од 125 долари неделно. На Лион не му се допаѓа името Норма Џин и ѝ го избира „Керол Линд“ како сценско име – по Карол Ломбард и Џени Линд – но наскоро самиот заклучува дека ова не е соодветен избор. Норма Џин е поканета да го мине викендот со Лион и неговата сопруга Биби Даниелс во нивниот дом. Таму тие одлучија да ѝ најдат ново име. По стапките на нејзиниот идол [[Џин Харлоу]], Норма Џин одлучува да го избере моминското презиме на мајка ѝ – Монро. Неколку варијации како што се Норма Џин Монро и Норма Монро се пробани и конечно е избрано „Џин Монро“. Сепак, најпосле, Лион одлучува дека сака таа да има ново име, бидејќи имало многу глумици со името Џин, или варијација на истото како [[Џин Питерс]], [[Џин Тирни]], [[Жан Крејн]] и [[Жан Артур]]. Барајќи некои поалитерациско име, Лион го предложува „Мерилин“, коментирајќи дека таа го потсетува на [[Мерилин Милер]], секси актерка на Бродвеј во 1920-тите години. Норма Џин отпрвин е колеблива бидејќи Мерилин е само скусување на името Мери Лин (Мary Lynn), име што не ѝ се допаѓа. На Лион, сепак, му се чини дека името „Мерилин Монро" е секси, „убаво тече“ и може да биде „среќно“ поради двојното „М"; така Норма Џин Бејкер го зеде името Мерилин Монро.
 
Првата филмска улога на Мерилин Монро е незаведената улога како телефонски оператор во ''[[Скандалозната госпоѓица Пилгрим]]'' во 1947-ма година.<ref>[http://www.imdb.com/title/tt0039819/fullcredits Full cast and crew for The Shocking Miss Pilgrim], [http://www.imdb.com/ Internet Movie Database].</ref> Добива кратка улога истата година во ''[[Опасните години]]'' и дополнителен настап во ''[[Зелената трева на Вајоминг]]'' и ''[[Беше суден за мене]]'', а исто така и улога со појава во три сцени како Бети во ''[[Скуда Ху! Скуда Хеј!]]''. Всушност, делот на Монро во ''[[Скуда Ху! Скуда Хеј!]]'' требаше да биде долг три сцени, но пред појавувањето на филмот нејзиниот дел е пресечен на само една кратка сцена од една реплика. ''[[Зелената трева на Вајоминг]]'', ''[[Беше суден за мене]]'' и ''[[Скуда Ху! Скуда Хеј!]]'' нема да бидат проектирани до 1948-ма година, месеци по завршувањето на договорот на Монро кон крајот на 1947. Таа се обидува да најде работа на филм, но додека невработена – позира за голи фотографии. Ѝ плаќаат 50 долари, а на отписницата таа се потпишува како „Мона Монро". Тоа е единствениот пат таа да биде платена за голите фотографии. Истата година, исто така, е крунисана и како ''Кралица на артичоките Мис Калифорнија'' (''Miss California Artichoke Queen'') на годишниот фестивал на [[артичока|артичоките]] во Кастровил.<ref>{{cite web |author=beachcalifornia.com |url=http://www.beachcalifornia.com/castrov.html |title=Castroville, California, Photos of the artichoke capital on the central coast |publisher=Beachcalifornia.com |date= |accessdate=2010-03-02}}</ref>
 
Во 1948-ма година, Монро потпишува шестмесечен договор со ''Columbia Pictures'' и е претставена пред главниот учител по драма на студиото Наташа Литес, која ќе биде нејзин актерски учител во неколку години. Глуми во нискобуџетниот мјузикл ''[[Дамите од хорот]]''. Монро е напишана со големи букви како една од најсветлите точки на филмот, но филмот не носи никаков успех ниту за ''Колумбија'', ниту пак за Мерилин. За време на нејзиниот краток престој во ''Колумбија'', главниот на студиото Хери Кон на некој начин го омекнува нејзиното појавување, коригирајќи го благиот прегриз што Мерилин го има.
 
Таа има мала улога во филмот на Браќата Маркс, ''[[Среќни во Љубовта]]''(1949). Ги импресионира продуцентите, кои ја праќаат во [[Њујорк]] за да учествува во филмската промотивна кампања.<ref name=Summers45>Summers, p. 45.</ref> Улогата на Монро во ''[[Среќни во Љубовта]]'' го привлекува вниманието на агентот за таленти, Џони Хајд, кој се согласува да ја застапува. Тој ѝ договара аудиција кај [[Џон Хјустон]], кој ја најмува за во ''[[Џунгла на асфалтот]]'' да игра улога на млада љубовница на еден стар криминалец. Нејзината изведба е пофалена и е забележана од страна на писателот и режисер [[Џозеф Манкјевич]]. Тој го прифаќа предлогот на Хајд, Монро да одигра мала комична улога во ''[[Сè за Ева]]'' како госпоѓица Кесвел, амбициозна актерка, опишана од друг лик во филмот како студент на „Факултетот Копакабана за драмски уметности". Манкјевич подоцна коментира дека тој во неа забележал невиност која му се допаднала и дека токму ова ја потврдила неговата убеденост дека Монро е соодветна за улогата. По успехот на Монро во овие улоги, Хајд преговара за седумгодишен договор за неа со ''20th Century Fox'', кратко пред неговата смрт во декември 1950 година.<ref>Riese and Hitchens, p. 228.</ref> Некаде во текот на овој период на 1949-1950, Хајд договара на Монро да ѝ се отстрани еден мал дел од 'р'скавицата од нејзиниот малку луковичест нос, што подоцна, уште повеќе ќе го омекне нејзниниот изглед и ќе придонесе за онаа мала варијација во изгледот што таа го има во филмовите после 1950-тата.
 
Монро се запишува на УКЛА во 1951-ва година каде што студира литература и почит кон уметностите,<ref>Summers, p. 50.</ref> и се јавува во неколку помали филмови играјќи наспроти многу поискусните ѕвезди како [[Мики Руни]], [[Констанца Бенет]], [[Џун Алисон]], [[Дик Пауел]] и [[Клодет Колберт]]. Во март 1951 година, таа се појави како водителка на церемонијата на [[Оскари|Дваесет и третото доделување на Оскарите]]. Во 1952-ва година, Монро се јавува на насловната страница на списанието Look, облечена во џемпер на Институтот за технологија во Џорџија како дел од една статија која го прославува прифаќањето на девојките на главниот кампус на факултетот. На почетокот на 1950-тите години, двајцата, Монро и Грег Палмер, неуспешно аудицираат за улогите на Дејзи Меј и Абнер во предложената [[Лил Абнер]] телевизиска серија базирана на комичниот стрип на Ал Кеп, но идејата никогаш и не се материјализира.<ref>{{cite web |url=http://www.imdb.com/name/nm0658250/bio |title=Biography of ''Gregg Palmer'' |publisher=IMDB |accessdate=2009-02-21}}</ref>
 
=== Развој на кариерата ===
[[Image:Marilyn Monroe and Keith Andes in Clash by Night trailer.jpg|thumb|left|Со [[Кит Андис]] во ''[[Ноќен состанок]]'' (1952)]]
 
Ова е проследено со два филма што се јавуваат во јуни – комедијата ''[[Не сме земени!]]'' и драмата ''[[Нема потреба да тропаш]]''. ''[[Не сме земени!]]'' ја прикажува Монро како дел од натпревар за убавина. ''Variety'' го опишува филмот како ,лесен'. Рецензентот на ова списание пишува и дека Монро е искористена до максимум, прикажана во капачки костим и дека некои од нејзините сцени сугеририраат дури и некаква злоупотреба. Во ''[[Нема потреба да тропаш]]'', таа ја игра главната улога на бејбиситерка која се заканува дека ќе го нападне детето кое ѝ е доделена за да се грижи за него. Песимистичната мелодрама е лошо примена од критичарите, иако Монро самата смета дека истата вклучува дел од нејзините најдраматични изведби. ''[[Мајмунска работа]]'', успешна комедија режирана од [[Хауард Хокс]] со [[Кери Грант]] и [[Џинџер Роџерс]] во главните улоги, се јавува во септември и е првиот филм во кој Монро се појавува со својата платинска руса коса. Во ''[[Преполната куќа на О’Хенри]]'' на ''20th Century Fox'', кој излегува во август 1952-ра година, Монро одигрува само една едноминутна сцена покрај [[Чарлс Лафтон]], а сепак, на плакатот за фимот е запишана со големи букви покрај него и останатите ѕвезди на филмот, како [[Ен Бекстер]], [[Фарли Грејнџер]], [[Џин Питерс]] и [[Ричард Видмарк]].
 
==== Нијагара ====
 
=== Подоцнежни филмови ===
Ќе помине повеќе од година пред Монро да го започне својот нареден филм. За време на овој хијатус, летува со Милер во Амагансет, Њујорк. На 1-ви август 1957-ма година, претрпува спонтан абортус.<ref>Churchwell, p. 261.</ref><ref>Moberly Monitor-Index, [[Moberly, Missouri|Moberly, MO]], Friday, August 2, 1957, p. 6, cols 6–7, article: "Marilyn Monroe Loses Her Baby By Miscarriage."</ref>
 
==== Некои го сакаат тоа жешко ====
[[Image:Marilyn Monroe in Some Like it Hot trailer cropped.jpg|thumb|left|upright|Во ''[[Некои го сакаат тоа жешко]]'' (1959)]]
По совет на Милер, Монро се враќа во [[Холивуд]] во август 1958-та за да глуми во ''[[Некои го сакаат тоа жешко]]''. Филмот е режиран од [[Били Вајлдер]], а покрај Монро, во него играат и [[Џек Лемон]] и [[Тони Кертис]]. Вајлдер веќе ги имаше искусено и доцнењето на Монро и тремата и неспособноста да го запамти текстот за за време на снимањето на ''[[Седум години верност]]''. Сепак, нејзиното однесување сега беше уште понеучтиво, а е обележано со одбивања да се учествува во снимањето и повремени испади на вулгарност. Монро постојано одбива да прими упатства од Вајлдер, или пак инсистира на многубројни преснимувања на едноставни сцени сè додека самата таа не е задоволна. Развива близок однос со Лемон, но не ѝ се допаѓа Кертис откако дознава дека тој нивните љубовни сцени ги опишал „како да го бакнуваш Хитлер“.<ref>Riese and Hitchens, p. 111</ref> Кертис подоцна ќе изјави дека коментарот требало да биде сфатен како шега.<ref>{{cite news |first=Petronella |last=Wyatt |title=Tony Curtis on Marilyn Monroe: It was like kissing Hitler! |url=http://www.dailymail.co.uk/tvshowbiz/article-560606/Tony-Curtis-Marilyn-Monroe-It-like-kissing-Hitler.html |publisher=Mail Online |date=April 18, 2008 |accessdate=2008-10-26 | location=London}}</ref> Монро доживува уште еден спонтан абортус во декември 1958-ма година, откако снимањето е завршено.
 
''[[Некои го сакаат тоа жешко]]'' наидува на огромен успех и е номиниран за шест „[[Оскари]]“. Монро е пофалена за нејзината изведба и ја освојува наградата ''[[Златен глобус]] за најдобра актерка во мјузикл или комедија''. Вајлдер ќе рече дека филмот е најуспешниот со кој тој некогаш бил на каков и да е начин поврзан. Зборува и за проблемите што се наметнуваа во текот на снимањето, велејќи: „Мерилин беше толку тешка за соработка, бидејќи беше тотално непредвидлива. Никогаш не знаев каков ден ќе имаме... дали ќе соработува или ќе пречи?“ Вајлдер ќе има малку трпение со нејзината методска глума и ќе рече дека наместо да оди во ''Актерското студио'' „требала да оди во Железничко... да научи нешто за пристигнувањето на време“.<ref>Riese and Hitchens, p. 2.</ref> Вајлдер се разболува за време на снимањето и појаснува: „Бевме на сред-лет – а имаше лудачка во авионот“.<ref>Summers, p. 177.</ref> Во ретроспектива, тој ќе ја зборува и за „некаква необјаснива магија" што ја поседувала Монро и за нејзиниот „апсолутен гениј како комична актерка“.
По десет дена, Монро ја објавува разделбата од Милер, а Гејбл починува од срцев удар.<ref>Goode, pp. 284–285.</ref> Вдовицата на Гејбл, Кеј, ќе ѝ рече на Лоуела Парсонс дека „вечното чекање“ на сетот на ''[[Неприлагодени]]'' е она што ја причинило смртта на Кларк, макар што не го наведува името на Монро. Запрашана од известувачите за тоа дали се чувствува виновна за смртта на Гејбл, Монро одива да одговори,<ref>Harris, p. 379.</ref> но новинарот Сидни Сколски се сеќава дека приватно таа изразила жалење за нејзиниот лош однос кон Гејбл во текот на снимањето и ја опишува Монро дека наликувала на „мрачна бездна на очај“. Монро подоцна ќе присуствува на крштевањето на синот на Гејбл, на покана од Кеј Гејбл. ''[[Неприлагодени]]'' ќе биде пречекан со просечни рецензии и не е комерцијален успех, макар што одредени критичари ќе ги пофалат изведбите на Монро и Гејбл. Хјустон подоцна ќе рече дека Монроовата изведба и не била баш глума во вистинската смисла на зборот, зашто таа се повикувала на сопствените искуства за да се покаже себеси, а не својот лик. „Немаше тука техника. Сè беше вистина. Тоа беше Мерилин.“
 
Во текот на наредните месеци, Монроовата зависност од алкохол и препишани лекови почнува да се одразува врз нејзинот здравје, а пријателите како Сузан Стразберг подоцна ќе зборуваат за нејзината болест. Разводот од Артур Милер е финализиран во јануари 1961-ва година – при што Монро како причина ќе ја наведе „нескладноста на карактерите“ – а во февруари, по своја волја, таа се пријавува во Психијатриската клиника на Пејн Витни. Монро подоцна ќе го опише искуството како „кошмар“. Ќе најде начин да му се јави на [[Џо Димаџо]] од клиниката, а тој веднаш ќе допатува од [[Флорида]] до Њујорк за да ѝ овозможи пренос до ''Колумбискиот презветаријански медицински центар''. Таму ќе остане три недели. Болеста ќе ја спречи да работи во текот на остатокот од годината; оди на операција за да поправи блокада на [[јајцевод]]ите во мај, а следниот месец на операција на [[жолчна ќеса|жолчната ќеса]].<ref>Summers, p. 202.</ref> Заздравува во [[Калифорнија]] во изнајмен стан.
 
== Смртта и последиците ==

Прегледник