Разлика помеѓу преработките на „Класична механика“

Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Одземени 3 бајти ,  пред 1 година
с
Правописна исправка, replaced: честиците → честичките using AWB
с
с (Правописна исправка, replaced: честиците → честичките using AWB)
* [[Хамилтон-Јакобиева равенка|Хамилтон-Јакобиев формализам]].
 
Класичната механика дава многу прецизни резултати во рамките на секојдневното искуство. Но, нејзината примена е ограничена на телата чии [[Брзина|брзини]] се далеку помали од брзината на светлината, а нивната големина значително ја надминува таа на [[атом]]ите и [[Молекула|молекулите]]. Класичната механика што ги изучува телата кои се движат со произволна брзина е [[релативистичка механика]], додека телата чија големина е иста со таа на атомите се предмет на проучување на квантната механика. [[Квантна теорија на поле|Квантната теорија на полето]] ги зема предвид квантните релативистички ефекти.
 
Како и да е, класичната механика го задржува своето значење бидејќи:
=== Принцип на релативност на Галилеј ===
{{main|Принцип на релативност}}
Основен принцип на кој се основа класичната механика е принципот на релативноста, формулиран врз основа на емпириските набљудувања на [[Галилео Галилеј]]. Според овој принцип, постојат бесконечно многу појдовни системи во кои слободното тело мирува или се движи со постојана по модул и насока брзина. Овие појдовни системи се нарекуваат инерцијални и се движат рамномерно и праволиниски еден во однос на друг. Во сите инерцијални појдовни системи, својствата на просторот и времето се еднакви и сите процеси во [[Механички систем|механичките системи]] подлежат на истите закони. Овој принцип може да се дефинира како отсуство на апсолутни појдовни системи, односно појдовни системи одделени на било каков начин еден во однос на друг.
 
=== Њутнови закони ===
Како основа на класичната механика се земаат трите Њутнови закони.
 
[[Прв Њутнов закон|Првиот Њутнов закон]] го востановува постоењето на инерцијални својства кај материјалните тела и постулира постоење на такви појдовни системи во кои движењето на слободното тело се одвива со постојана (константна) брзина (ваквите појдовни системи се нарекуваат инерцијални).
 
[[Втор Њутнов закон|Вториот Њутнов закон]] го воведува поимот „сила“ како мерка за заемодејствата меѓу телата и врз основа на емпириски факти ја постулира врската меѓу големината на силата, забрзувањето на телото и неговата инертност (карактеристична маса). Математички, Вториот Њутнов закон најчесто се запишува на следниот начин:
Во ваква форма, законот е применлив и за тела со променлива маса, а исто така и во релативистичката механика.
 
Вториот Њутнов закон не може целосно да се примени за опишување на движењата на честицитечестичките. Тука треба дополнително опишување на силите <math>\vec{F}</math>, добиено од набљудувањето на природата на физичкото заемодејство во кое учествува телото.
 
[[Трет Њутнов закон|Третиот Њутнов закон]] утврдува неколку својства на поимот „сила“ воведен во вториот закон. Тој вели дека за секоја сила која потекнува од второто тело и дејствува на првото тело постои еднаква по големина и спротивна по насока сила која потекнува од првото тело и дејствува на второто. Постоењето на Третиот Њутнов закон го осигурува исполнувањето на законот за запазување на импулсот за систем од тела.
{{Гранки на физиката}}
{{Нормативна контрола}}
 
[[Категорија:Класична механика| ]]
[[Категорија:Механика]]

Прегледник