Самуил Борисович Бернштејн

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Самуил Борисович Бернштејн
Роден 3 јануари 1911
Баргузин, Источен Сибир, Руска Империја
Починал 6 октомври 1997
Москва,  Русија
Националност Русин
Занимање лингвист, славист, македонист

Самуил Борисович Бернштејн (3 јануари 1911, Баргузин, Источен Сибир 6 октомври 1997, Москва, Русија) — руски лингвист, славист, македонист[1].

Животопис[уреди | уреди извор]

Бил долгогодишен раководител на Катедрата за словенска филологија на Московскиот универзитет „Ломоносов” и на Одделот за славистика и балканистика на АН СССР.

Творештво[уреди | уреди извор]

Бил автор на околу 400 научни трудови, вклучително и 18 книги. Член на МАНУ надвор од работниот состав (1969). Еден од првите слависти што (во првото издание на Големата советска енциклопедија, 1938) го одбележа постоењето на македонскиот јазик како посебен член на словенското јазично семејство. Во Одескиот архив (1934) имал најдено дел од коректурите од необјавеното списание „Вардар” на Крсте Петков Мисирков . Објавил две статии за тоа списание. Во 1946 почнал да ја пишува граматиката на македонскиот јазик. Бил еден од најголемите слависти на 20 век, и многу се занимавал со македонскиот јазик[2].

Наводи[уреди | уреди извор]

Надворешни врски[уреди | уреди извор]