Роза на ридот
Роза на ридот (гер: Heidenröslein" или „Heideröslein“) е песна на Јохан Волфганг фон Гете, објавена во 1789 година. Напишана е во 1771 година за време на престојот на Гете во Стразбур, кога тој бил вљубен во Фридерике Брион, на која што е посветена поемата. Епизодата е инспирација за оперетата Фредерике на Франц Лехар од 1928 година, која што вклучува поставка на операта од Лехар.

„Роза на ридот“ раскажува за отфрлената љубов на еден млад човек, а розата е симбол за жената. Постои и придружна песна на Гете, во која што човекот е претставен како љубичица.
Поставки
[уреди | уреди извор]
Музицирана е од голем број композитори, особено во 1815 година од Франц Шуберт, позната како D. 257. Поставката на Шуберт е делумно заснована на дуетот на Памина и Папагено „Дали секој добар човек може“ од крајот на чинот 1 од Моцартовата Волшебна флејта. Поставката од 1829 година на Хајнрих Вернер (долу) станала популарна народна песна.

Наводи
[уреди | уреди извор]Надворешни врски
[уреди | уреди извор]
Роза на ридот на Ризницата ?- "Heidenröslein", D. 257 (Franz Schubert): Scores at the International Music Score Library Project
- "Heidenröslein" на YouTube, Peter Schreier, Rudolf Buchbinder
|