Прејди на содржината

Роберт Хејзен

Од Википедија — слободната енциклопедија
Роберт Хејзен
ок. 2015
Родено имеРоберт Милер Хејзен
Роден(а)1 ноември 1948(1948-11-01) (77 г.)
Роквил Центер (Њујорк), САД
ПолињаМинералогија, Астробиологија
УстановиНаучен институт Карнеги, Универзитет Џорџ Мејсон, Опсерваторија за длабок јаглерод
Теза„Ефекти на температурата и притисокот врз кристалната физика на оливинот“ (1975)
Докторски менторЧарлс Бурнам
Други менториДејвид Вонс
Поважни наградиРеблингов медал
СопружникМаргарет Џоан Хиндл (родена 1969)
Деца2
Страница
hazen.gl.ciw.edu
Белешки
[1][2]

Роберт Милер Хејзен (роден на 1 ноември 1948 година) — американски минералог и астробиолог. Тој е истражувачки научник во геофизичката лабораторија на научниот институт „Карнеги“ во Вашингтон и професор по науки за Земјата „Кларенс Робинсон“ на Универзитетот „Џорџ Мејсон“ во Соединетите Американски Држави. Хејзен е извршен директор на Опсерваторијата за длабок јаглерод.

Ран живот

[уреди | уреди извор]

Хејзен бил роден во Роквил Центар, Њујорк, на 1 ноември 1948 година. Неговите родители биле Пеги Хејзен (родена Дороти Елен Чапин; 1918–2002) и Ден Хејзен ( родена Даниел Франсис Хејзен помладиот; 1918–2016). [3] [4] Раното детство го поминал во Кливленд, во близина на каменолом за фосили каде што го собрал својот прв трилобит на околу 9-годишна возраст [5]

Семејството Хејзен се преселило во Њу Џерси, каде што наставникот на Роберт во осмо одделение, Бил Велш, го забележал интересот на Роберт за неговата колекција на минерали. Хејзен подоцна за овој период кажал: „Тој ми даде почетна колекција од 100 примероци, водичи за минерални полиња и мимеографски упатства до Патерсон и Франклин, Њу Џерси.“ [6] Хејзен исто така имал ран интерес за музика, почнувајќи со пијано на 5-годишна возраст, виолина на 6 и труба на 9-годишна возраст [7]

Образование

[уреди | уреди извор]

Хејзен работел на својата диплома и магистерски студии по Земјина наука на Масачусетски технолошки универзитет во 1971 година. Започнал со намера да се занимава со хемиско инженерство, но бил воодушевен од ентузијазмот на Дејвид Вонс и се префрлил на минералогија. Со Вонс како ментор, завршил магистерска теза за катјонска супституција кај триоктаедарски лискуни; неговото издавање во „Американ минералогист“ било првото кое станало високо цитирано. [8] [9] Докторирал по минералогија и кристалографија на Универзитетот Харвард во 1975 година. Неговата теза, со Чарлс Бурнам како ментор, вклучувала учење како да се користи дифрактометар со 4 кружни кругови за да се направи кристалографија со Х-зраци под висок притисок и нејзина примена на оливин. Ова станало фокус на неговата рана кариера. [10]

Додека бил постдокторски стипендист на НАТО на Кембричкиот универзитет во Англија, Хејзен работел со Чарлс Превит за да утврди емпириски односи за ефектот на температурата и притисокот врз меѓуатомските растојанија кај оксидите и силикатите. [11]

Геофизичка лабораторија

[уреди | уреди извор]

Во 1976 година, Хејзен се приклучил на Геофизичката лабораторија на Институтот „Карнеги“ како истражувачки соработник. По краток период на мерење на оптичките својства на месечевите минерали со Питер Бел и Дејвид Мао, тој почнал да се занимава со рендгенска кристалографија со Лари Фингер. Подоцна за овој период кажал: „Тоа беше совршена комбинација: Лари сакаше да пишува код, да гради машини и да анализира податоци; јас сакав да монтирам кристали, да ги користам дифрактометрите и да пишувам трудови.“ Тие соработувале две децении и утврдиле околу илјада кристални структури при променливи притисоци и температури, работа соберена во нивната книга „Споредбена кристална хемија“ од 1982 година. [12]

Голем дел од работата што ја вршел Хејзен може да се класифицира како минерална физика, мешавина помеѓу геофизика и минералогија. Иако во областа имале пионерски придонеси од добитникот на Нобелова награда Перси Бриџман и неговиот студент, Френсис Берч, од почетокот до средината на 20 век, таа немала име сè до 1960-тите, а во 1970-тите некои научници станале загрижени дека е потребен поинтердисциплинарен пристап за да се разбере врската помеѓу меѓуатомските сили и својствата на минералите. Хејзен и Превит ја свикале првата конференција за минерална физика; таа се одржала од 17 до 19 октомври 1977 година во Ерли Хаус во Ворентон, Вирџинија. [13]

Високотемпературни суперпроводници

[уреди | уреди извор]
Модел на YBa2Cu3O7.[14]

Изладени на многу ниски температури, некои материјали доживуваат ненадеен премин каде што електричниот отпор паѓа на нула и сите магнетни полиња се исфрлаат. Овој феномен се нарекува суперспроводливост. Суперспроводниците имаат мноштво примени, вклучувајќи моќни електромагнети, брзи дигитални кола и чувствителни магнетометри, но ниските потребни температури ги прават примените потешки и поскапи. До 1980-тите, не постоеле суперспроводници над 21 K (−252,2 °C). Потоа, во 1986 година, двајца истражувачи на IBM, Георг Беднорц и Карл Александар Милер, пронашле керамички материјал со критична температура од 35 K (−238,2 °C). Ова предизвикало жестока потрага по повисоки критични температури.[15]

Група предводена од Чу Чинг-ву на Универзитетот во Хјустон истражувала некои материјали направени од итриум, бариум, бакар и кислород (ИББО) и станале првите што добиле критична температура над точката на вриење на течниот азот. Примероците од ИББО имале мешавина од црни и зелени минерали, и иако истражувачите го знаеле просечниот состав, тие не ги знаеле составите на двете фази. Во февруари 1987 година, Чу се обратил на Мао и Хејзен, бидејќи тие можеле да го одредат составот на малите минерални зрна во карпите. На Мао и Хејзен им била потребна една недела за да ги одредат составите; црната фаза, која се покажала како суперспроводник, била YBa2Cu3O7−δ[16]

Мао и Хејзен утврдиле дека кристалната структура на суперспроводливата фаза е слична на онаа на перовскитот, важен минерал во Земјиниот плашт. [17] Потоа, групата на Хејзен распознала уште дванаесет високотемпературни оксидни суперспроводници, сите со перовскитни структури, и работела на органски суперспроводници. [18]

Потеклото на животот

[уреди | уреди извор]
Хидротермалните отвори поддржуваат голем број организми, како што се овие џиновски цевчести црви во близина на жариштето на Галапагос, и можеби се местото каде што потекнува животот.

До средината на 1990-тите, Хејзен сметал дека неговото истражување достигнало „респектабилно плато“ каде што биле познати главните принципи за тоа како се компресираат кристалите. Прашањата кои ги поставувал станувале сè потесни, а одговорите ретко изненадувачки. Затоа ги променил насоките на истражување за да го проучи хемиското потекло на животот. [19] Оваа можност се појавила кога колега од Универзитетот Џорџ Мејсон, Харолд Моровиц, сфатил дека температурата и притисокот на хидротермалниот извор може да ги променат својствата на водата, дозволувајќи хемиски реакции кои вообичаено бараат помош од ензим. Барајќи помош од Хатен Јодер, специјалист за минералогија под висок притисок, тие се обиделе да го подложат пируватот во водата на висок притисок, надевајќи се на едноставна реакција што ќе врати оксалоацетат. Наместо тоа, анализата на органскиот геохемичар, Џорџ Коди, открила дека добиле десетици илјади молекули. [20]

Објавувањето на нивните резултати, кое се смета дека ја поддржува хипотезата за длабоките морски отвори, [21] наишла на жестоки критики, особено од Стенли Милер и неговите колеги кои веруваат дека животот се појавил на површината. Заедно со општите критики дека органските соединенија нема да преживеат долго во услови на жежок, висок притисок, тие посочиле неколку недостатоци во експериментот. Во својата книга „Битие“, Хејзен признава дека Стенли Милер „во основа бил во право“ за експериментите, но тврди дека „уметноста на науката не е нужно да се избегнуваат грешки; напротив, напредокот често се постигнува со правење грешки што е можно побрзо, а истовремено избегнување на истата грешка двапати.“ [22] Во последователната работа, групата формирала биомолекули од јаглерод диоксид и вода и катализирала формирање на аминокиселини користејќи оксиди и сулфиди на преодни метали; а различни преодни елементи катализираат различни органски реакции.

Хомохиралност

[уреди | уреди извор]
Огледални форми на аланин

Органските молекули често се појавуваат во две форми на огледална слика, честопати наречени „десничарски“ и „левичарски“. Ова се нарекува хиралност. На пример, аминокиселината аланин се јавува во десната (D-аланин) и левата (L-аланин) форма. Живите клетки се многу селективни, избирајќи аминокиселини само во левичарска форма и шеќери во десничарска форма. [23] Сепак, поголемиот број абиотски процеси произведуваат еднаква количина од секој од нив. Некако животот мора да ја развил оваа преференција (хомохиралност); но иако научниците предложиле неколку теории, тие немаат консензус за механизмот. [24]

Хејзен ја истражувал можноста органските молекули да добијат хирална асиметрија кога се одгледуваат на површините на минералните кристали. Некои, како кварцот, се појавуваат во форми на огледална слика; други, како калцитот, се симетрични околу нивните средишта, но нивните површини се појавуваат во парови со спротивна хиралност. [25] Заедно со Тим Фили, експерт за органска хемиска анализа, и Глен Гудфренд, геохемичар, Хејзен чистел големи кристали на калцит и ги потопувал во аспарагинска киселина. Тие откриле дека секоја површина на кристалот има мала предност за левичарски или десни форми на аспартат. Тие предложиле дека сличен механизам може да работи и на други аминокиселини и шеќери. [26] Оваа работа привлекло голем интерес од фармацевтската индустрија, која треба да произведува некои од своите лекови со чиста хиралност.

Минерален развој

[уреди | уреди извор]

На божиќна забава во 2006 година, биофизичарот Харолд Моровиц го прашал Хејзен дали имало глинени минерали за време на Архејскиот еон. Хејзен не можел да се сети дека минералогот некогаш прашал дали даден минерал постои во даден период, [27] [28] и му паднало на ум дека никој никогаш не истражил како се менувала минералогијата на Земјата со текот на времето. Тој работел на ова прашање една година со својот најблизок колега, геохемичарот Димитри Сверјенски од Универзитетот Џонс Хопкинс, и некои други соработници, вклучувајќи го минералогот Роберт Даунс; петрологотот Џон Фери; и геобиологот Доминик Папино. Целиот резултат бил објавен во труд во „Американ минералогист“ кој обезбедил нов историски контекст за минералогијата што го нарекле минерален развој. [29]

Врз основа на преглед на книжевноста, Хејзен и неговите коавтори направиле проценка дека бројот на минерали во Сончевиот Систем се зголемил од околу десетина во времето на неговото формирање на над 4300 во моментов. (Од 2017 година, бројката на денешните минерали се зголемила на 5300. [30]). Тие предвидиле дека постоело систематско зголемување на бројот на минерални видови со текот на времето и распознале три главни периоди на промени: формирање на Сончевиот Систем и планетите; преработка на кората и плаштот и почетокот на тектониката на плочите; и појавата на животот. По првиот период, имало 250 минерали; по вториот, 1500. Останатите биле овозможени со дејството на живите организми, особено со додавањето кислород во атмосферата. [31] [32] [33] [34] [35] По овој труд во следните неколку години следеле неколку испитувања кои се концентрирале на еден хемиски елемент истовремено и ги мапирале првите појавувања на минерали што го вклучуваат секој елемент. [36]

Опсерваторија за длабок јаглерод

[уреди | уреди извор]

Хејзен и неговите колеги го започнале „ Предизвикот за јаглеродни минерали“, проект за граѓанска наука посветен на забрзување на откривањето на „исчезнати“ минерали кои содржат јаглерод. [37]

Настава

[уреди | уреди извор]

Како професор на Кларенс Б. Робинсон на Универзитетот „Џорџ Мејсон“, Хејзен развил иновативни курсеви за промовирање на научната писменост и кај научниците и кај ненаучниците. [38] Заедно со физичарот Џејмс Трефил, тој развил курс што го опишале како „ценење на науката“, наменет за ненаучници. Тој бил организиран околу вкупно 20 „Големи идеи за науката“ кои подоцна биле сведени на 18. [39] [40] Покрај пишувањето за своите идеи во неколку списанија, тие го претвориле курсот во книга, „Науката е важна: Постигнување на научна писменост“. Тие ги употребувале принципите за да организираат објаснувања за „огромен број општествено значајни, основни или еколошки клучни теми“. [41] Ова било објавено со количина на однапред објавена публикација која била невообичаена за популарна научна книга, вклучувајќи статија што ја напишале за списанието „Њујорк тајмс Сандеј“, [42] пофалби од плодниот автор Исак Асимов и добитникот на Нобелова награда за физика Леон Ледерман, како и турнеја за промоција. За статија во „Наука“ за книгата, тие му го дале на авторот оригиналниот список од 20 идеи и ги поканиле читателите да ги испратат своите коментари. Околу 200 читатели одговориле, генерално поддржувајќи ја идејата за таков список, додека жестоко критикувале многу од деталите, вклучувајќи го неформалниот стил и понекогаш нејасниот јазик. Особено критикувани биле броевите 1 („Универзумот е правилен и предвидлив“) и 16 („Сè на Земјата функционира во циклуси“). [43] Хејзен и Трефил тврделе, во одбрана на точка 1, дека таа не била наменета како одбрана на детерминизмот и дека опфаќаат непредвидливи феномени како хаос; но тие исто така ги користеле одговорите за да го модифицираат списокот на идеи во последователните изданија.

Хејзен и Трефил потоа напишале три додипломски учебници: Науките: Интегриран пристап (1993), [44] Физичките науки: Интегриран пристап (1995), [45] и Физиката е важна: Вовед во концептуалната физика (2004). [46] Хејзен ги искористил овие дела како основа за видео и аудио курс од 60 предавања наречен „Радоста на науката“. [47]

Јавен ангажман

[уреди | уреди извор]

Во 2008 година, Хејзен станал член на Комитетот на Американското здружение за унапредување на науката за јавно разбирање на науката и технологијата. Тој и неговата сопруга Марџи, забележувајќи дека е важно научниците да се ангажираат со јавноста, но дека тоа всушност не им помага да добијат постојан работен однос, предложиле нова награда, Награда за рана кариера за јавно ангажирање со науката, и основале фонд за неа. [48] Првата награда, со парична награда од 5.000 долари, била објавена во 2010 година. [49]

Почести

[уреди | уреди извор]

Хејзен е член на Американското здружение за унапредување на науката.

Американското минералошко друштво му ја доделило на Хејзен награда во 1982 година и Медалот за истакната јавна служба во 2009 година [50] Во 2016 година, тој ја добил највисоката награда, Роблинговиот медал. Тој исто така бил истакнат предавач и е поранешен претседател на Друштвото. Минералот кој бил откриен во езерото Моно бил наречен хазенит во негова чест од Хексионг Јанг, негов поранешен студент.

Во 1986 година, Хејзен ја добил Ипатиевата наградата, која ја доделува Американското хемиско друштво како признание за „извонредна хемиска експериментална работа во областа на катализата или високиот притисок“. [51]

За книгата „Музичарите“, тој и неговата сопруга Маргарет ја добиле наградата Димс Тејлор од Американското друштво на композитори, автори и издавачи во 1989 година. [52]

За неговите популарни и образовни научни трудови, Хејзен добил награда за научно пишување „Елизабет Вуд“ од Американското кристалографско здружение во 1998 година, [53]

Во 2012 година, Државниот совет за високо образование на Вирџинија му ја доделил на Хејзен наградата за извонреден наставен кадар. [54]

Хејзен одржал голем број на предавања на неколку универзитети. Тој одржал истакнато предавање на Директоратот за биолошки науки во Националната научна фондација во 2007 година, [55] и бил прогласен за истакнат предавач на Сигма Си за периодот 2008–2010 година. [56] [57]

Во 2019 година, Хејзен бил назначен за член на Американскиот геофизички сојуз. [58]

Во 2021 година, Хејзен бил награден со Медал за извонредност во минералошките науки од Меѓународното здружение за минералошки науки. [59]

Семејство

[уреди | уреди извор]

Сопругата на Хејзен, Марџи (родена Маргарет Џоан Хиндл), е научен писател и историчар. [60] Нејзиниот покоен татко, Хауард Брук Хиндл, доктор на науки (1918–2001), бил историчар кој ја проучувал улогата на материјалната култура во историјата на Соединетите Американски Држави и бил директор на Националниот музеј на американска историја од 1974 до 1978 година. [61] Покојниот брат на Хејзен, Ден Чапин Хејзен, доктор на науки (1947–2015), бил академски истражувачки библиотекар кој бил поврзан со библиотеките на Харвард и бил особено признат за неговите достигнувања во Центарот за истражувачки библиотеки и застапувањето на збирките од Латинска Америка. Харвард го одбележал Ден Хејзен со основање две катедри во негово име. Хејзенови имаат две деца: Бенџамин Хиндл Хејзен (роден 1976 година) и Елизабет Брук Хејзен (родена 1978 година).

Публикации

[уреди | уреди извор]

Хејзен е автор на повеќе од 350 статии и 20 книги за наука, историја и музика.

Рецензирани статии

[уреди | уреди извор]

Хејзен има 289 рецензирани публикации кои се цитирани вкупно над 11.000 пати, за h-показател од 58. Следува избор на статии:

  • Hazen, R. M.; Wones, D. R. (1971). „The effect of cation substitution on the physical properties of trioctahedral micas“. American Mineralogist. 57: 103–129.
  • —; Burnham, C.W. (1973). „The crystal structures of one-layer phlogopite and annite“. American Mineralogist. 58: 889–900.
  • — (1976). „Effects of temperature and pressure on the crystal structure of forsterite“. American Mineralogist. 61: 1280–1293.
  • —; Prewitt, C. T. (1977). „Effects of temperature and pressure on interatomic distances in oxygen-based minerals“. Elastic Properties and Equations of State. 62. стр. 309–315. doi:10.1029/SP026p0407. ISBN 978-0-87590-240-1.
  • —; Finger, L. W.; Angel, R. J.; Prewitt, C. T.; Ross, N. L.; Mao, H. K.; Hadidiacos, C. G.; Hor, P. H.; Meng, R. L. (1 May 1987). „Crystallographic description of phases in the Y-Ba-Cu-O superconductor“. Physical Review B. 35 (13): 7238–7241. Bibcode:1987PhRvB..35.7238H. doi:10.1103/PhysRevB.35.7238. PMID 9941012.
  • —; Prewitt, C. T.; Angel, R. J.; Ross, N. L.; Finger, L. W.; Hadidiacos, C. G.; Veblen, D. R.; Heaney, P. J.; Hor, P. H. (21 March 1988). „Superconductivity in the high-Bi-Ca-Sr-Cu-O system: Phase identification“. Physical Review Letters. 60 (12): 1174–1177. Bibcode:1988PhRvL..60.1174H. doi:10.1103/PhysRevLett.60.1174. PMID 10037960.
  • —; Finger, L. W.; Angel, R. J.; Prewitt, C. T.; Ross, N. L.; Hadidiacos, C. G.; Heaney, P. J.; Veblen, D. R.; Sheng, Z. Z. (18 April 1988). „100-K superconducting phases in the Tl-Ca-Ba-Cu-O system“. Physical Review Letters. 60 (16): 1657–1660. Bibcode:1988PhRvL..60.1657H. doi:10.1103/PhysRevLett.60.1657. PMID 10038103.
  • —; Filley, T. R.; Goodfriend, G. A. (1 May 2001). „Selective adsorption of L- and D-amino acids on calcite: Implications for biochemical homochirality“. Proceedings of the National Academy of Sciences. 98 (10): 5487–5490. Bibcode:2001PNAS...98.5487H. doi:10.1073/pnas.101085998. PMC 33239. PMID 11331767.
  • —; Sholl, David S. (June 2003). „Chiral selection on inorganic crystalline surfaces“. Nature Materials. 2 (6): 367–374. Bibcode:2003NatMa...2..367H. doi:10.1038/nmat879. PMID 12776102.
  • —; Papineau, D.; Bleeker, W.; Downs, R. T.; Ferry, J. M.; McCoy, T. J.; Sverjensky, D. A.; Yang, H. (1 November 2008). „Mineral evolution“. American Mineralogist. 93 (11–12): 1693–1720. Bibcode:2008AmMin..93.1693H. doi:10.2138/am.2008.2955.

Книги

[уреди | уреди извор]

Наводи

[уреди | уреди извор]
  1. ↑ Robert M., Hazen. „Curriculum Vitae“. Carnegie Science. Посетено на 9 September 2017.
  2. ↑ „Curriculum Vitae – Robert Hazen – March 2015“ (PDF). Архивирано од изворникот (PDF) на 2017-09-14. Посетено на 2026-02-23.
  3. ↑ „About the author“. The Diamond Makers (англиски). Indigo Books & Music, Inc. Архивирано од изворникот на 14 August 2018. Посетено на 12 September 2017.
  4. ↑ „Dan Francis Hazen Jr“. Obituaries. Los Angeles Times. 18 November 2016. Посетено на 30 August 2018.
  5. ↑ Fields, Helen (October 2010). „The Origins of Life“. Smithsonian Magazine (англиски). Посетено на 12 September 2017.
  6. ↑ Hazen, Robert M. (1 May 2017). „Acceptance of the 2016 Roebling Medal of the Mineralogical Society of America“. American Mineralogist (англиски). 102 (5): 1134–1135. doi:10.2138/am-2017-AP10252. Посетено на 9 September 2017.
  7. ↑ Toutant, Pamela (May 2011). „Robert Hazen“ (PDF). Applause at Strathmore: 17. Посетено на 10 September 2017.
  8. ↑ Hemley, Russell J. (1 May 2017). „Presentation of the 2016 Roebling Medal of the Mineralogical Society of America to Robert M. Hazen“. American Mineralogist (англиски). 102 (5): 1133. doi:10.2138/am-2017-AP10251.
  9. ↑ Hazen & Wones 1971
  10. ↑ Hazen & Burnham 1973
  11. ↑ Hazen & Prewitt 1977
  12. ↑ Hazen & Finger 1982
  13. ↑ Liebermann, Robert Cooper; Prewitt, Charles T. (March 2014). „From Airlie House in 1977 to Granlibakken in 2012: 35 years of evolution of mineral physics“. Physics of the Earth and Planetary Interiors. 228: 36–45. Bibcode:2014PEPI..228...36L. doi:10.1016/j.pepi.2013.06.002.
  14. ↑ K. Brodt, H. Fuess, E. F. Paulus, W. Assmus and J. Kowalewski (1990). „Untwinned single crystals of the high-temperature superconductor YBa2Cu3O7-“. Acta Crystallogr. C46 (3): 354–358. doi:10.1107/S0108270189006803.CS1-одржување: повеќе имиња: список на автори (link)
  15. ↑ Saunders, P. J. Ford; G. A. (2005). The rise of the superconductors. Boca Raton, FL: CRC Press. ISBN 978-0748407729.
  16. ↑ Chu, C. W. (2012). „4.4 Cuprates – Superconductors with a Tc up to 164 K“. Во Rogalla, Horst; Kes, Peter H. (уред.). 100 years of superconductivity. Boca Raton, FL: CRC Press/Taylor & Francis Group. стр. 244–254. ISBN 978-1439849484.
  17. ↑ Anonymous (1987). „Superconductor resembles perovskite“. Eos, Transactions American Geophysical Union. 68 (12): 161. Bibcode:1987EOSTr..68Q.161.. doi:10.1029/EO068i012p00161-01.
  18. ↑ Hazen, Robert. „Career“. Carnegie Science. Geophysical Laboratory. Посетено на 27 September 2017.
  19. ↑ Hazen 2005
  20. ↑ Hazen 2005
  21. ↑ Schirber, Michael (24 June 2014). „Hydrothermal Vents Could Explain Chemical Precursors to Life“. NASA Astrobiology: Life in the Universe. NASA. Архивирано од изворникот на 29 November 2014. Посетено на 2015-06-19.
  22. ↑ Hazen 2005
  23. ↑ Brown, William H.; Foote, Christopher; Iverson, Brent; Anslyn, Eric (2009). Organic chemistry (5th. изд.). Belmont, CA: Brooks/Cole Cengage Learning. стр. 1038. ISBN 978-0495388579.
  24. ↑ Meierhenrich, Uwe (2014). Comets And Their Origin: The Tools To Decipher A Comet. John Wiley & Sons. стр. 164–165. ISBN 978-3527412792.
  25. ↑ Guijarro, Albert; Yus, Miguel (2008). The origin of chirality in the molecules of life : a revision from awareness to the current theories and perspectives of this unsolved problem. Cambridge, UK: Royal Society of Chemistry. стр. 130. ISBN 978-0854041565.
  26. ↑ Meierhenrich, Uwe (2008). Amino acids and the asymmetry of life caught in the act of formation. Berlin: Springer. стр. 76–78. ISBN 978-3540768869.
  27. ↑ Mann, Adam (31 October 2017). „What Mineral Evolution Tells Us About Life On Earth – And Beyond“. Medium. Посетено на 11 August 2018.
  28. ↑ Wei-Haas, Maya. „Life and Rocks May Have Co-Evolved on Earth“. Smithsonian (англиски). Посетено на 26 September 2017.
  29. ↑ Hazen, Robert. „Mineral Evolution“. Carnegie Science (англиски). Посетено на 12 August 2018.
  30. ↑ Pasero, Marco; и др. (November 2017). „The New IMA List of Minerals – A Work in Progress“. The New IMA List of Minerals. IMA – CNMNC (Commission on New Minerals Nomenclature and Classification). Архивирано од изворникот на 5 March 2017. Посетено на 1 March 2018.
  31. ↑ Rosing, Minik T. (27 November 2008). „Earth science: On the evolution of minerals“. Nature. 456 (7221): 456–458. Bibcode:2008Natur.456..456R. doi:10.1038/456456a. PMID 19037307.
  32. ↑ Berardelli, Phil (14 November 2008). „Earth's Minerals Evolved, Too“. Science (англиски). AAAS. Посетено на 9 September 2017.
  33. ↑ Vasconcelos, C.; McKenzie, J. A. (9 January 2009). „The Descent of Minerals“. Science. 323 (5911): 218–219. doi:10.1126/science.1168807. PMID 19131619.
  34. ↑ „How rocks evolve“. The Economist. 13 November 2008. Посетено на 10 September 2017.
  35. ↑ Yeager, Ashley (14 November 2008). „Microbes drove Earth's mineral evolution“. Nature. doi:10.1038/news.2008.1226.
  36. ↑ Bradley, D. C. (23 December 2014). „Mineral evolution and Earth history“. American Mineralogist. 100 (1): 4–5. Bibcode:2015AmMin.100....4B. doi:10.2138/am-2015-5101.
  37. ↑ Wilson, Elizabeth K. (21 December 2015). „Worldwide Hunt For Missing Carbon Minerals Begins“. Chemical and Engineering News. American Chemical Society. Посетено на 9 September 2017.
  38. ↑ Hemley, R. J. (25 March 2010). „Presentation of the Distinguished Public Service Medal of the Mineralogical Society of America for 2009“. American Mineralogist. 95 (4): 666. Bibcode:2010AmMin..95..666H. doi:10.2138/am.2010.557.
  39. 1 2 Pool, R. (18 January 1991). „Science Literacy: The Enemy Is Us“. Science. 251 (4991): 266–267. Bibcode:1991Sci...251..266P. doi:10.1126/science.251.4991.266. PMID 17733275.
  40. 1 2 Pool, R. (13 April 1990). „Freshman Chemistry Was Never Like This: To battle science illiteracy among college students, the New Liberal Arts program tries a fresh approach to teaching science“. Science. 248 (4952): 157–158. Bibcode:1990Sci...248..157P. doi:10.1126/science.248.4952.157. PMID 17740124.
  41. 1 2 Kauffman, George B. (August 1991). „Science matters: Achieving scientific literacy (Hazen, Robert M.; Trefil, James)“. Journal of Chemical Education. 68 (8): A213. Bibcode:1991JChEd..68..213K. doi:10.1021/ed068pA213.
  42. ↑ Hazen, Robert M.; Trefil, James (13 January 1991). „Quick! What's a quark?“. The New York Times Magazine.
  43. 1 2 Culotta, Elizabeth (15 March 1991). „Science's 20 Greatest Hits Take Their Lumps“. Science. 251 (4999): 1308–1309. Bibcode:1991Sci...251.1308C. doi:10.1126/science.251.4999.1308. PMID 17816173.
  44. ↑ Trefil, James; Hazen, Robert M. (1994). The sciences : an integrated approach (A preliminary. изд.). New York: Wiley. ISBN 978-0471303008.
  45. ↑ Hazen, Robert M.; Trefil, James (1996). The Physical sciences : an integrated approach. New York: Wiley. ISBN 978-0471002499.
  46. ↑ Trefil, James; Hazen, Robert M. (2004). Physics matter : an introduction to conceptual physics. J. Wiley. ISBN 978-0471150589.
  47. ↑ „Robert Hazen“. Robinson Professors. George Mason University. 8 October 2010. Посетено на 13 May 2018.
  48. ↑ „Special gifts and projects 2009“ (PDF). 2009 Annual Report. AAAS. Посетено на 10 September 2017.
  49. ↑ „Early Career Award for Public Engagement with Science Recipients“ (англиски). American Association for the Advancement of Science. 27 June 2013. Посетено на 10 September 2017.
  50. ↑ Hazen, R. M. (25 March 2010). „Acceptance of the Mineralogical Society of America Distinguished Public Service Medal for 2009“. American Mineralogist. 95 (4): 667. Bibcode:2010AmMin..95..667H. doi:10.2138/am.2010.556.
  51. ↑ „Ipatieff Prize“ (англиски). American Chemical Society. Посетено на 9 September 2017.
  52. ↑ „21st Annual ASCAP Deems Taylor Award Recipients“. The American Society of Composers, Authors and Publishers. Посетено на 9 September 2017.
  53. ↑ „Past Award Winners“. American Crystallographic Association. Архивирано од изворникот на 1 February 2018. Посетено на 10 September 2017.
  54. ↑ (30 јануари 2012). "Professor Hazen receives Virginia Outstanding Faculty Award". Соопштение за печат.
  55. ↑ „The Emergence of Life on Earth...and Other Planets?“. News (англиски). National Science Foundation. 8 June 2007. Посетено на 10 September 2017.
  56. ↑ „Sigma Xi Distinguished Lecturers, 2008–2009“. Sigma Xi. Посетено на 10 September 2017.
  57. ↑ „Sigma Xi Distinguished Lecturers, 2009–2010“. Sigma Xi. Посетено на 10 September 2017.
  58. ↑ Bell, Robin; Holmes, Mary (2019). „2019 Class of AGU Fellows Announced“. Eos (англиски). 100. doi:10.1029/2019eo131029. Посетено на 2020-06-19.
  59. ↑ „Robert M. Hazen IMA Medal 2021“. IMA (англиски). Посетено на 2021-06-11.
  60. ↑ Pinholster, Ginger (27 August 2010). „Nominations Needed for Public Engagement Award“. AAAS (англиски). Посетено на 30 August 2018.
  61. ↑ Estrada, Louie (6 June 2001). „Brooke Hindle, 82“. Washington Post. Посетено на 30 August 2018.
  62. ↑ „Nonfiction Book Review: The Breakthrough: The Race for the Superconductor by Robert M. Hazen“. Publishers Weekly. January 1, 1988.
  63. ↑ „Nonfiction Book Review: The New Alchemists: Breaking Through the Barriers of High Pressure by Robert M. Hazen“. Publishers Weekly. November 29, 1993.
  64. ↑ Bundy, Francis P. (2000). „Review of The Diamond Makers by Robert M. Hazen“. Physics Today. 53 (11): 58–59. Bibcode:2000PhT....53k..58H. doi:10.1063/1.1333302.
  65. ↑ „Nonfiction Book Review: Genesis: The Scientific Quest for Life's Origin by Robert M. Hazen“. Publishers Weekly. July 25, 2005.
  66. ↑ „Nonfiction Book Review: Symphony in C: Carbon and the Evolution of (Almost) Everything by Robert M. Hazen“. Publishers Weekly. February 20, 2019.

Дополнително читање

[уреди | уреди извор]

Надворешни врски

[уреди | уреди извор]
Преземено од „https://mk.wikipedia.org/w/index.php?title=Роберт_Хејзен&oldid=5614799“