Рениум

Рениум (₇₅Re)
Општи својства
Име и симбол	рениум (Re)
Изглед	сребрено-сива
Рениумот во периодниот систем
	волфрам ← рениум → осмиум
Атомски број	75
Стандардна атомска тежина (±) (Ar)	186,207(1)
Категорија	преоден метал
Група и блок	група 7, d-блок
Периода	VI периода
Електронска конфигурација	[Xe] 4f14 5d5 6s2
по обвивка	2, 8, 18, 32, 13, 2
Физички својства
Фаза	цврста
Точка на топење	3.459 K (3.186 °C)
Точка на вриење	5.869 K (5.596 °C)
Густина близу с.т.	21,02 г/см3
кога е течен, при т.т.	18,9 г/см3
Топлина на топење	60,43 kJ/mol
Топлина на испарување	704 kJ/mol
Моларен топлински капацитет	25,48 J/(mol·K)
Атомски својства
Оксидациони степени	7, 6, 5, 4, 3, 2, 1, 0, −1, −3 (благ киселински оксид)
Електронегативност	Полингова скала: 1,9
Енергии на јонизација	I: 760 kJ/mol ; II: 1.260 kJ/mol ; II: 2.510 kJ/mol ; (повеќе)
Атомски полупречник	емпириски: 137 пм
Ковалентен полупречник	151±7 пм
	Спектрални линии на рениум
Разни податоци
Кристална структура	шестаголна збиена (шаз)
Брзина на звукот тенка прачка	4.700 м/с (при 20 °C)
Топлинско ширење	6,2 µм/(m·K)
Топлинска спроводливост	48 W/(m·K)
Електрична отпорност	193 nΩ·m (при 20 °C)
Магнетно подредување	парамагнетно
Модул на растегливост	463 GPa
Модул на смолкнување	178 GPa
Модул на збивливост	370 GPa
Поасонов сооднос	0,30
Мосова тврдост	7
Викерсова тврдост	1.350–7.850 MPa
Бринелова тврдост	1.320–2.500 MPa
CAS-број	7440-15-5
Историја
Наречен по	Според реката Рајна
Откриен и првпат издвоен	Масаката Огава (1908)
Именуван од	Валтер Нодак, Ида Нодак, Ото Берг (1922)
Најстабилни изотопи
	Главна статија: Изотопи на рениумот
	Режимите на распад во загради се предвидени, но сè уште не се забележани
	преглед; разговор; уреди; \| наводи \| Википодатоци

Рениум (Re, лат. rhenium) — преоден метал.^[3]^[4] Името го добил по реката Рајна.

Рениумот е застапен во Земјината кора во количина од 4×10-4 ppm (анг. parts per million).

Извори

↑ Standard Atomic Weights 2013. Commission on Isotopic Abundances and Atomic Weights
↑ Lide, D. R., уред. (2005). „Magnetic susceptibility of the elements and inorganic compounds“. CRC Handbook of Chemistry and Physics (PDF) (86th. изд.). Boca Raton (FL): CRC Press. ISBN 0-8493-0486-5.
↑ Housecroft C. E., Sharpe A. G. (2008). Inorganic Chemistry (3rd ed.). Prentice Hall. ISBN 978-0131755536.
↑ Parkes, G.D. & Phil, D. (1973). Melorova moderna neorganska hemija. Beograd: Naučna knjiga.

[IUPAC-1] Standard Atomic Weights 2013. Commission on Isotopic Abundances and Atomic Weights

[2] Lide, D. R., уред. (2005). „Magnetic susceptibility of the elements and inorganic compounds“. CRC Handbook of Chemistry and Physics (PDF) (86th. изд.). Boca Raton (FL): CRC Press. ISBN 0-8493-0486-5.

[3] Housecroft C. E., Sharpe A. G. (2008). Inorganic Chemistry (3rd ed.). Prentice Hall. ISBN 978-0131755536.

[4] Parkes, G.D. & Phil, D. (1973). Melorova moderna neorganska hemija. Beograd: Naučna knjiga.

[1]

[2]

[3]

[4]