Прејди на содржината

Религијата во Азербејџан

Од Википедија — слободната енциклопедија
Религија во Азербејџан (приближна проценка).
Забелешка: Религиозната припадност за мнозинството Азербејџанци е во голема мера номинална, процентите за вистинските следбеници кои ја практикуваат верата веројтно се многу пониски.[1][2][3][4]
  1. Шиитизам (65 %)
  2. Сунизам (25 %)
  3. Христијанство (6 %)
  4. Други:-Јудаизам, Атеизам и други (4 %)

Мнозинска религија во Азербејџан е Исламот, но земјата се смета за најсекуларна во муслиманскиот свет.[5] Според проценките, 90% (The World Factbook, 2020)[6] или 99,2% (Pew Research Center, 2006)[7] од населението се идентификува како муслиманско. Од нив, мнозинството припаѓаат на шиитската гранка (75-85%), додека значително малцинство (15%-25%) се сунити.[б 1][1][9] Традиционални, разликите помеѓу овие гранки на исламот не биле остро дефинирани во Азербејџан.

Повеќето шиитски муслимани во земјата се придржуваат конџафариското училиште на шиитскиот ислам, додека сунитските муслимани обично се придржуваат кон ханафиското или шафиското училиште.[10] Поради повеќедецениската советска атеистичка политика, муслиманската религиозна припадност во Азербејџан е повеќе културна и етничка отколку религиозна. Шиитскиот ислам е распространет во западните, централните и јужните региони на земјата. Традиционално, селата околу Баку и регионот Ланкаран се сметаат за упоришта на шиитите. Спротивно на тоа, сунитскиот ислам е доминантен во северните региони.[10]

Остатокот од населението се придржува кон други вери или е нерелигиозно; тие не се официјално застапени.[1] Други верски традиции што имаат значителен број приврзаници во земјата се Руската православна црква и разни други христијански деноминации.

Како и сите други постсоветски држави со кои порано владеел Советскиот Сојуз, Азербејџан е секуларна држава; Член 48 од неговиот Устав ја обезбедува слободата на вероисповед. Законот од 1996 година наведува дека странците имаат слобода на совест, но им е ускратено правото да „вршат верска пропаганда“ (т.е. да прозелитизираат) под закана од парични казни или депортација.[11] Според ставовите 1-3 од член 18 од Уставот, религијата дејствува одвоено од власта; секоја религија е еднаква пред законот; а пропагандата на религиите, ускратувањето на човековата слобода и противречење на принципите на хуманизмот се забранети.

Ислам

[уреди | уреди извор]
Џамијата Биби-Хејбат во Баку, Азербејџан
Надворешни видеа
video icon Ден на Ашура во Азербејџан
video icon Азербејџанците го слават Курбан Бајрам
video icon Комеморација на Мухарам во Баку

Улогата на исламот во политиката и во секојдневниот живот во Азербејџан останува релативно мала. Истражувањата во доцната советска и раната постсоветска ера генерално покажале дека иако огромното мнозинство Азербејџанци се идентификуваат како муслимани, помалку од една четвртина од оние кои се сметале себеси за муслимани „имале дури и основно разбирање за столбовите на исламот“.[12] За многу Азербејџанци, поврзаноста со исламот се стреми повеќе кон етнички/националистички идентитет отколку чисто религиозен идентитет.[13] Една анкета од 1998 година ја проценила застапеноста на жестоки верници во Азербејџан на само 20 проценти.[14]

Во постсоветскиот период, иако мнозинството од населението на Азербејџан сè уште номинално се идентификувало со исламот, студиите покажуваат дека азербејџанското општество останало релативно секуларно во годините по распадот на Советскиот Сојуз.[15] Додека проценките идентификуваат 93-99% од населението на Азербејџан како приврзаници на исламот,[16][17][18] важноста на религијата во секојдневниот живот останала мала.[19] Според владините проценки, муслиманското население е приближно 55-65% шиити и 35-45% сунити, но официјално разликите не се остро нагласени.[б 2][9] Односите на азербејџанските шиити со Иран, неговиот сосед и доминантната шиитска сила, не се блиски, барем од средината на 1990-тите години. Поглаварот на азербејџанското шиитско свештенство, Шиек Хаџи Хумат Пашазада, се придржува кон тивкото училиште на Абу ал-Касим ал-Куи и бил ученик на иранскиот свештеник Мохамад Казем Шариатмадари[20] (и двајцата свештеници биле силни противници на Хомеинистичките доктрини и на репресивната политика на иранската влада).[21]

Азербејџанската влада одржува секуларна позиција. Членот 7 од уставот на Азербејџан официјално го прогласува Азербејџан за секуларна држава.[22] Членот 18 декларира одвојување на религијата од државата, еднаквост на сите религии пред законот, а го декларира и секуларниот карактер на државниот образовен систем.[22] Во декември 2010 година, Министерството за образование на Азербејџан ја објавил забраната за хиџаб, според која на учениците им е забрането да носат хиџаб во училиштата.[23][24] Во април 2021 година, до парламентот на Азербејџан биле поднесени дополнителен сет на предлози со кои се воведуваат дополнителни, интензивно секуларни амандмани на Законот за религија и Административниот законик на Азербејџан.[25]

Бахаизам

[уреди | уреди извор]

Бахаизмот во Азербејџан поминал низ сложена историја на регионални промени. Пред 1850 година, следбениците на религијата-претходник наречена Бабизам се појавиле во Нахчиван.[26] До почетокот на 20-тиот век, бахајската заедница, денес со центар во Баку, броела можеби 2.000 поединци и неколку бахајски локални духовни собранија.[27] Таа оставила поволен впечаток кај локалните, регионалните[26] и меѓународните[28] лидери на мислата, како и долгогодишните водечки фигури во религијата.[29] Меѓутоа, согласно официјалната советска доктрина за државен атеизам, бахајската заедница била речиси елиминирана,[30] иако таа подоцна била повторно активирана бидејќи перестројката ги намалила ограничувањата врз религиите.[27] Бахајската заедница на Азербејџан повторно извршила избор на своето Национално духовно собрание во 1992 година.[31] До 2007 година, бахајското население на Азербејџан, со центар во Баку, го вратило своите бројки од претсоветскиот период, со околу 2.000 приврзаници, од кои повеќе од 80% биле преобратени.[32] Сепак, бахајската заедница во Нахчиван, каде за прв пат се појавиле азербејџанските верници, била сериозно малтретирана и угнетувана дури во 2006 година,[33] веројатно поврзано со ставовите 1-3 од член 18 од азербејџанскиот Устав, според кој секоја религија е еднаква пред законот, но пропагандата на религиите, оневозможувањето на човековата слобода и непочитувањето на принципот на хуманизмот се забранети.

Христијанство

[уреди | уреди извор]
Лутеранската Црква на Спасителот во Баку

Христијанската религија почнала да се шири на територијата на денешен Азербејџан во првите години од апостолската ера.[34] Христијанството е претставено со православието, католицизмот и протестантството, како и голем број малцински заедници во Азербејџан.

Христијаните, кои се проценува дека се околу 280.000-450.000 (3,1% -4,8%) од населението[35][36] се главно православни Руси, православни Грузијци и ерменски Апостолци (пред 1990 низ цел Азербејџан, помеѓу 1990 и 2023 година само во отцепениот регион Нагорно-Карабах, а по отцепот на Арцахската Република и бегството на практично сите Ерменци, практично веќе ги нема во Азербејџан). Постои мала етничка азерска протестантска заедница, која брои околу 5.000 верници, главно од муслиманско потекло.[37][38]

Источна православна црква

[уреди | уреди извор]

Православието во Азербејџан денес е претставено со Руската и Грузиската православна црква. Руските православни цркви се групирани во епархијата Баку и Каспискиот регион.

Азербејџан има и единаесет молокански заедници поврзани со старите ритуали на православието. Овие заедници немаат никаква црква; нивните догми се наоѓаат во посебна книга за ритуали. Тие се противат на црковната хиерархија која има посебна моќ.

Црква Свети Григориј Просветител

[уреди | уреди извор]

Црквата Свети Григориј Просветител[39] (азербејџански: Müqəddəs Qriqori kilsəsi, ерменски: Свети Գրիգոր Լուսաւորիչի Եկեղեցի) била изградена во 1871 година.[34] Во 1869 година воениот гувернер на Баку, Михаил Петрович Кољубакин, доделил земјиште за изградба на црквата. Зградата била дизајнирана од Карл Гипиус, брат на познатиот уметник Ото Густавович Гипиус (Евстафиевич) и архитект на градот Баку и неговата гувернерија. Првото дело на Карл Гипиус била црквата Свети Карло во Талин, а второ била црквата Свети Григориј Просветител во Баку. Поголемиот дел од својот живот го посветил на изградба на цркви. Во 1903 година во дворот на црквата биле изградени библиотека и училиште. Таа ја преживеала советската државна атеистичка политика од 1920-тите и 1930-тите години кога биле уништени сите, освен една ерменска црква во Баку.[40] Во 2002 година црквата била префрлена во Претседателската библиотека, која се наоѓала во близина, и во која денес се наоѓа нејзината архива.[41]

Албанско-удиска црква

[уреди | уреди извор]

Приближно 6.000 од 10.000 лица од удиската етничка заедница живеат во Азербејџан, вклучувајќи 4.400 луѓе кои живеат во селото Ниџ, во Кабалскиот округ.[42]

Католичка црква

[уреди | уреди извор]

Во Баку и неговата околина постои мала католичка заедница, со помалку од илјада членови.

Министерот за надворешни работи на Ватикан Џовани Лајоло го посетил Баку на 19 мај 2006 година. За време на посетата што траела до 25 мај, тој се состанал со претседателот Илхам Алиев и со претседателот на Кавкаската свештеничка канцеларија, шеикот Алахшукур Пашазадех, да разговораат за врските помеѓу Азербејџан и Светата Столица.[43]

Џовани Лајоло ги дал следните изјави: „Задоволни сме од нивото на пријателска комуникација помеѓу Азербејџан и Светата Столица“. „Азербејџан навистина е место на спојување на религиите и културите. Ние високо ја проценуваме толеранцијата што постои овде. И многу ни е драго поради интензивниот развој на Азербејџан. Светата Столица е заинтересирана за проширување на односите со Азербејџан, а целта на мојата посета на Баку се состои во размена на мислења за понатамошниот развој на нашите врски“.[44]

Католичката црква во Баку била урната за време на владеењето на Сталин, но нова почнала да се гради во септември 2005 година и била отворена во летото 2007 година.

Зороастризам

[уреди | уреди извор]
Огнениот храм Атешгах во Азербејџан

Историјата на зороастризмот во Азербејџан датира од првиот милениум п.н.е. Како и другите територитории на Персиската империја, Азербејџан останал претежно зороастриска држава до арапската инвазија во VII век. Името Азербејџан значи „Земја на вечниот оган“ на средноперсиски, име за кое се смета дека има директна врска со зороастризмот.[45] Денес религијата, културата и традициите на зороастризмот остануваат високо почитувани во Азербејџан, а Новруз продолжува да биде главен празник во земјата. Зороастризмот оставил длабока трага во историјата на Азербејџан. Трагите на религијата сè уште се видливи во Рамана, Хиналуг и Јанар Даг.

Зороастризмот во Азербејџан не е поврзан со опстанокот на античката религија во областа, туку со поново пристигнување на парсиските Зороастријци кои се населиле од британска Индија во времето на откривањето на нафтата во Баку и потребата од стручна работа во 1880-тите години. Огнениот храм во Баку бил изграден за нивна употреба на местото на древен огнен храм кој користел природно запален гас и нафта на земјата. Огнениот храм бил изграден според чахартакскиот изглед што го користеле Зороастријците илјадници години.

Јудаизам

[уреди | уреди извор]
Кирмизи Кесебе има голема еврејска заедница.

Постојат три посебни заедници на Евреи (планински Евреи, Ашкенази и Грузиски Евреи) во Азербејџан, кои вкупно бројат речиси 16.000 заедно. Од нив, 11.000 се планински Евреи, со концентрации од 6.000 во Баку и 4.000 во Куба, 4.300 се Ашкенази, од кои повеќето живеат во Баку и Сумгаит, а 700 се грузиски Евреи. Постојат три синагоги во Баку и неколку во провинциите. Шеик-ул-Ислам Алахшукур Пашазаде донирал 40.000 американски долари за изградба на Еврејската куќа во Баку во 2000 година. Постои и едно еврејско село по име Кирмизи Кесебе.

Хиндуизам

[уреди | уреди извор]

Хиндуизмот во Азербејџан е поврзан со културната дифузија на Патот на свилата. Во средниот век, хиндуските трговци го посетиле денешен Азербејџан за трговија на Патот на свилата. Областа ја минувале хиндуски трговци кои главно доаѓале од Мултан и Синд (Пакистан). Хиндусите го поставиле и Огнениот храм во Баку. Денес во Азербејџан живеат над 400-500 Хиндуси.

Постари религии

[уреди | уреди извор]
Пагански храм во Баку

Многу малку се знае за претхристијанската и предисламската азербејџанска митологија; изворите се претежно хеленски историчари како Страбон и се засновани на археолошки докази. Страбон ги именува боговите на сонцето, небото и пред се Месечината.

Мултикултурализам во Азербејџан

[уреди | уреди извор]

Во Азербејџан има 1802 џамии, 10 синагоги,[46] 5 источни православни цркви,[47] 1 католичка,[48] 4 грузиски православни, 1 лутеранска црква[49] и други места за богослужба.[50] Црвениот град Куба е дом на Евреите од 13-тиот век со нивниот уникатен јазик, специфични обичаи и традиции и се верува дека е единствениот целосно еврејски град во светот надвор од Израел.[51] Во градот има 2 училишта за еврејски деца и 2 синагоги.[52]

Членовите 25 и 44 од Уставот на Азербејџан гарантираат еднаквост на правата и слободите на сите, без разлика на раса, националност, вера, јазик, пол, потекло, финансиска состојба, занимање, политички убедувања, членство во политички партии, синдикати и други јавни организации.[53] Претседателот на Азербејџан, Илхам Алиев, ја прогласил 2016 година за „Година на мултикултурализмот“.[54]

Слобода на вероисповед

[уреди | уреди извор]

Уставот на Азербејџан предвидува слобода на вероисповед, а законот не дозволува мешање во верските активности освен ако тие не го загрозуваат јавниот ред.

Извештајот на Стејт департментот на САД за човекови права во Азербејџан од 2004 година забележал некои случаи на прекршување на слободата на вероисповед, како што било мешањето во Џумаската џамија поради политичкиот активизам на нејзиниот имам.[55] Од сите религиозни организации се бара да се регистрираат во владата, а на некои групи како што се Баптистите, Јеховините сведоци и членовите на Божјите собранија и понатаму им се одбива можност за регистрација.[56] Официјалната веб-страница на Јеховините сведоци документира голем број чинови на верска нетолеранција извршени од страна на владата на Азербејџан против Јеховините сведоци.[57]

Како резултат на Првата нагорно-карабашка војна, џамиите во регионот Нагорно-Карабах биле напуштени, а ерменските цркви во Азербејџан исто така биле напуштени или оштетени во борбите.[58]

Позицијата на властите кон исламот е контроверзна. На мажите кои пуштаат долги бради властите често гледаат со сомнеж, поради страв од ширење на Вахабизмот.[59] И покрај тоа што владата го негирала ова прашање, азербејџанската полиција привлекла критики од адвокатите поради кршењето на правата на посветените муслимани.[59]

Во меѓувреме, Законот за религија од 2009 година барал задолжителна пререгистрација на сите верски групи.[60] Огромното мнозинство на религиозни групи на кои им била одобрена пререгистрација биле муслимански, а на стотици други не ми било одговорено.[60]

Во 2019 година, Комисијата на САД за верска слобода објавила апсење на 77 лица означени како „шиитски екстремисти“, од кои 48 биле сметани за политички затвореници од бранителите на човековите права, тие исто така објавиле дека на судските сослушувања во текот на годината, овие лица сведочеле дека полицијата и други службеници ги мачеле за да изнудат лажни признанија. Властите накратко приведувале, казнувале или предупредувале поединци за одржување на неовластени верски состаноци; притоа барањата на владата за законска регистрација биле неостварливи за заедниците со помалку од 50 членови. Судовите казниле поединци за неовластена продажба или дистрибуција на верски материјали. Претставниците на граѓанското општество изјавиле дека граѓаните продолжуваат да ги толерираат „традиционалните“ малцински религиозни групи (т.е. историски присутни во земјата), вклучително и Евреи, православни Руси и католици; сепак, групите кои се сметаат за „нетрадиционални“ често се гледаат со сомнеж и недоверба.[61]

И покрај тоа што е земја со мнозинство шиитски муслимани, владејачкиот режим на Илхам Алиев редовно и агресивно го спроведува секуларизмот.[62][63] Во 2023 година, земјата била оценета со нула (од четири) поради непочитување на верската слобода.[64]

Наводи

[уреди | уреди извор]
  1. 1 2 3 „Middle East :: Azerbaijan - The World Factbook“. Central Intelligence Agency. Архивирано од изворникот на 2021-01-27. Посетено на 2020-08-09.
  2. ↑ S. Nielsem, Jorgen; Balciz Goyushov, Bayram, Altay (2013). „Azerbaijan“. Yearbook of Muslims in Europe: Volume 5. Leiden, The Netherlands: Brill. стр. 65. ISBN 978-90-04-25456-5.
  3. ↑ Balci, Bayram (18 March 2013). „The Syrian Crisis: A View from Azerbaijan“. Carnegie Endowment for International Peace. Архивирано од изворникот 18 January 2022.
  4. ↑ Greenger, Nurit (8 May 2017). „Azerbaijan a Destination Worthwhile. My week travel log in Azerbaijan - Day two“. The Jerusalem Post. Архивирано од изворникот на 19 January 2023.
  5. ↑ „Islam and Secularism: the Azerbaijani experience and its reflection in France“. PR Web. Архивирано од изворникот на February 14, 2015. Посетено на 2013-08-16.
  6. ↑ „Middle East :: Azerbaijan — The World Factbook“. Central Intelligence Agency. Архивирано од изворникот на 2021-01-27. Посетено на 2023-07-09.
  7. ↑ „Interactive Data Table: World Muslim Population by Country“. Pew Research Center. 7 October 2009. Посетено на 2020-08-09.
  8. ↑ „Sunni and Shia muslims pray together in Azerbaijan's Heydar Mosque“. Архивирано од изворникот на 2024-09-29. Посетено на 2025-04-25.
  9. 1 2 Mammadli, Nijat (7 June 2018). „Islam and Youth in Azerbaijan“. Baku Research Institute. Архивирано од изворникот на 20 April 2023. quote:"Also, according to rough estimates, Shiites constitute 60-65% of the Muslim population, and Sunnis – 35-40%."
  10. 1 2 Mammadli, Nijat (7 June 2018). „Islam and Youth in Azerbaijan“. Baku Research Institute. Посетено на 20 April 2023.
  11. ↑ Corley, Felix (November 1, 2005). „Azerbaijan: Selective obstruction of foreign religious workers“. Forum 18. Посетено на 2006-06-18.
  12. ↑ Souleimanov, Emil; Ehrmann, Maya (Fall 2013). „The Rise of Militant Salafism in Azerbaijan and Its Regional Implications“. Middle East Policy Council. XX (3). Посетено на 22 May 2015.
  13. ↑ Tadeusz Swietochowski Azerbaijan: The Hidden Faces of Islam. World Policy Journal, Volume XIX, No 3, Fall 2002
  14. ↑ Fereydoun Safizadeh, "On Dilemmas of Identity in the Post-Soviet Republic of Azerbaijan," Caucasian Regional Studies, vol.3, no.1 (1998).
  15. ↑ Religiosity Highest in World's Poorest Nations August 31, 2010 - data accessed on 22 May 2015
  16. ↑ „The World Factbook“. CIA. May 18, 2015. Архивирано од изворникот на 2021-01-27. Посетено на 23 May 2015.
  17. ↑ „Berkley Center for Religion Peace and World Affairs“. Georgetown University. July 2012. Архивирано од изворникот на 17 July 2015. Посетено на 23 May 2015.
  18. ↑ Mapping the Global Muslim Population Архивирано на 19 мај 2011 г.| PEW FORUM| October 2009
  19. ↑ Crabtree, Steve (31 August 2010). „Religiosity Highest in World's Poorest Nations“. Gallup. Посетено на 27 May 2015. (in which numbers have been rounded)
  20. ↑ Roy, The Failure of Political Islam, 1994, p.190-91
  21. ↑ Roy, The Failure of Political Islam, 1994, p.173-74
  22. 1 2 „The Constitution of the Republic of Azerbaijan“ (PDF). Azərbaycan Respublikası Sahibkarlar (İşəgötürənlər) Təşkilatları Milli Konfederasiyası. October 2019.
  23. ↑ „Minister: Worsening of situation in Azerbaijan in connection with banning hijab in schools provoked by certain forces“. Trend News Agency. 2010-12-14.
  24. ↑ „Azerbaijan to toughen school hijab ban enforcement“. Business Recorder. 2024-08-15.
  25. ↑ Service, Forum 18 News. „Azerbaijan: State to have veto on religious leader appointments?“. www.forum18.org (англиски). Посетено на 2021-05-11.
  26. 1 2 Balci, Bayram; Jafarov, Azer (2007-02-21), „The Baháʼís of the Caucasus: From Russian Tolerance to Soviet Repression {2/3}“, Caucaz.com, Архивирано од изворникот на 2007-10-30
  27. 1 2 „Baháʼí Faith History in Azerbaijan“. National Spiritual Assembly of the Baháʼís of Azerbaijan. Архивирано од изворникот на 2012-02-19. Посетено на 2008-12-22.
  28. ↑ Stendardo, Luigi (1985-01-30). Leo Tolstoy and the Baháʼí Faith. London, UK: George Ronald Publisher Ltd. ISBN 978-0-85398-215-9. Архивирано од изворникот на 2008-12-06.
  29. ↑ Universal House of Justice (1986). In Memoriam. The Baháʼí World. XVIII. Baháʼí World Centre. стр. 797–800. ISBN 0-85398-234-1. Архивирано од изворникот на 2004-05-17. Посетено на 2025-04-25.
  30. ↑ Hassall, Graham (1993). „Notes on the Babi and Baháʼí Religions in Russia and its territories“. The Journal of Baháʼí Studies. 05 (3). Посетено на 2008-06-01 – преку Bahá'í Library Online.
  31. ↑ Hassall, Graham. „Notes on Research on National Spiritual Assemblies“. Research notes. Asia Pacific Bahá'í Studies. Посетено на 2008-12-21.
  32. ↑ Balci, Bayram; Jafarov, Azer (2007-03-20), „The Bahá'ís of the Caucasus: From Russian Tolerance to Soviet Repression {3/3}“, Caucaz.com
  33. ↑ U.S. State Department (2006-09-15). „International Religious Freedom Report 2006– Azerbaijan“. The Office of Electronic Information, Bureau of Public Affair. Посетено на 2008-12-22.
  34. 1 2 „Azerbaijan“. www.azerbaijan.az. Архивирано од изворникот на 2019-04-28. Посетено на 2018-02-23.
  35. ↑ „Global Christianity“. Pew Research Center's Religion & Public Life Project. 1 December 2014. Архивирано од изворникот на 2014-07-19. Посетено на 23 August 2015.
  36. ↑ „Global Christianity - A Report on the Size and Distribution of the World's Christian Population“ (PDF). Pew Research Center.
  37. ↑ „5,000 Azerbaijanis adopted Christianity“ (руски). Day.az. 7 July 2007. Посетено на 30 January 2012.
  38. ↑ „Christian Missionaries Becoming Active in Azerbaijan“ (азербејџански). Tehran Radio. 19 June 2011. Посетено на 12 August 2012.
  39. ↑ „Armenian Church of St Gregory the Illuminator in Baku, Azerbaijan“. Lonely Planet (англиски). Посетено на 2018-02-23.
  40. ↑ De Waal, Thomas (2003). Black Garden: Armenia and Azerbaijan Through Peace and War. New york: New York University Press. ISBN 978-0-8147-1945-9.
  41. ↑ „Visions of Azerbaijan Magazine: Fountains Square: Looking Back in History“. Visions of Azerbaijan Magazine (руски). Посетено на 2018-02-23.
  42. ↑ „Religions in Present Azerbaijan“. Архивирано од изворникот на 4 March 2011. Посетено на 23 August 2015.
  43. ↑ „AssA-Irada news agency“. Архивирано од изворникот на 2006-06-01. Посетено на 2006-05-22.
  44. ↑ „MM Speaker meets State Secretary of Vatican“.
  45. ↑ The Korea Times Azerbaijan Cultural Week Hits South Korea
  46. ↑ „Azərbaycanda 10 sinaqoq var“. simsar.az. 21 June 2012. Посетено на 26 March 2021.
  47. ↑ „ПРАВОСЛАВИЕ В АЗЕРБАЙДЖАН“. pravoslavie.ru. Посетено на 26 March 2021.
  48. ↑ (на руски) Construction of Catholic Church in Baku Coming to End Архивирано на 27 септември 2007 г. by R.Manafli. Echo. 8 March 2007
  49. ↑ „Tolerance“. multiculturalism.preslib.az. Посетено на 26 March 2021.
  50. ↑ Nielsen, Jørgen S.; Nielsen, Jørgen; Akgönül, Samim; Alibasi, Ahmet; Racius, Egdunas (12 October 2012). Yearbook of Muslims in Europe, Volume 4. BRILL. ISBN 978-9004225213.
  51. ↑ Gould, Kevin (July 14, 2011). „It's an all-Jewish town, but no, it's not in Israel“. The Jewish Chronicle. Посетено на February 1, 2020.
  52. ↑ „Jerusalem of the Caucasus“. visions.az. 2012. Посетено на 26 March 2021.
  53. ↑ „The Constitution of the Republic of Azerbaijan“ (PDF). Архивирано од изворникот (PDF) на 2011-10-26. Посетено на 2017-10-02.
  54. ↑ „2016 declared Year of Multiculturalism in Azerbaijan“. Архивирано од изворникот на 2017-09-26. Посетено на 2017-09-25.
  55. ↑ „Juma Mosque Congregation of Baku vs. Azerbaijan“. Becket Law. Посетено на October 6, 2024.
  56. ↑ „Azerbaijan“. U.S. Department of State. 14 September 2007. Посетено на 23 August 2015.
  57. ↑ „Highlights of the Past Year“. Посетено на 23 August 2015.
  58. ↑ „2004 Country Report on Human Rights Practices in Azerbaijan“. U.S. Department of State. Посетено на 23 August 2015.
  59. 1 2 „Articles / Security Watch / ISN“. Посетено на 23 August 2015.
  60. 1 2 Corley, Felix (8 June 2011). „Azerbaijan: Communities to be forced to begin re-registration again?“. Forum 18. Посетено на 23 August 2015.
  61. ↑ „Azerbaijan“. United States Department of State 2019 report (англиски). Посетено на 2020-11-25. }}
  62. ↑ Kucera, Joshua (20 Sep 2018). „Azerbaijani Shias gather for Ashura, under close watch from the state“. eurasianet. Посетено на 1 October 2020.
  63. ↑ Murad, Ismayilov (17 Jul 2019). „Islamic radicalism that never was: Islamic discourse as an extension of the elite's quest for legitimation. Azerbaijan in focus“. Journal of Eurasian Studies. 10 (2): 183–196. doi:10.1177/1879366519863167.
  64. ↑ „Azerbaijan: Freedom in the World 2023 Country Report“. Freedom House. Посетено на 2023-08-01.

Белешки

[уреди | уреди извор]
  1. ↑
    • „2021 Report on International Religious Freedom: Azerbaijan“. U.S Department of State. 2 June 2022. Архивирано од изворникот на 4 June 2022. According to 2011 SCWRA data (the most recent available), 96 percent of the population is Muslim, of which approximately 65 percent is Shia and 35 percent Sunni.[8]
    • Greenger, Nurit (8 May 2017). „Azerbaijan a Destination Worthwhile. My week travel log in Azerbaijan - Day two“. The Jerusalem Post. Архивирано од изворникот на 19 January 2023.
    • Balci, Bayram (18 March 2013). „The Syrian Crisis: A View from Azerbaijan“. Carnegie Endowment for International Peace. Архивирано од изворникот 18 January 2022.
    • Ismayilov, Murad (2018). „1: Hybrid Intentionality and Exogenus Sources of Elite's Manifold Attitudes to Islam in Azerbaijan“. The Dialectics of Post-Soviet Modernity and the Changing Contours of Islamic Discourse in Azerbaijan. London SE11 4AB: Lexington Books. стр. 2. ISBN 9781498568364. the country's population historically divided between the Shia (currently some 70-85 percent of the population) and the Sunni (about 15-30 percent).CS1-одржување: место (link)
    • S. Nielsem, Jorgen; Balciz Goyushov, Bayram, Altay (2013). „Azerbaijan“. Yearbook of Muslims in Europe: Volume 5. Leiden, The Netherlands: Brill. стр. 65. ISBN 978-90-04-25456-5. quote:"While traditionally approximately 65% of local Muslims are considered Shi'i and 35% Sunnis, due to a great success of international Sunni missionary organisations after the collapse of the Soviet Union, currently the estimated number of practicising Sunni and Shi'i Muslims in the big urban areas are almost equal"
    • Whitaker's Shorts 2015: International. Bloomsbury. 2014. ISBN 9781472914842.
  2. ↑
    • „2021 Report on International Religious Freedom: Azerbaijan“. U.S Department of State. 2 June 2022. Архивирано од изворникот на 4 June 2022. According to 2011 SCWRA data (the most recent available), 96 percent of the population is Muslim, of which approximately 65 percent is Shia and 35 percent Sunni.
    • Greenger, Nurit (8 May 2017). „Azerbaijan a Destination Worthwhile. My week travel log in Azerbaijan - Day two“. The Jerusalem Post. Архивирано од изворникот на 19 January 2023.
    • Balci, Bayram (18 March 2013). „The Syrian Crisis: A View from Azerbaijan“. Carnegie Endowment for International Peace. Архивирано од изворникот 18 January 2022.
    • Ismayilov, Murad (2018). „1: Hybrid Intentionality and Exogenus Sources of Elite's Manifold Attitudes to Islam in Azerbaijan“. The Dialectics of Post-Soviet Modernity and the Changing Contours of Islamic Discourse in Azerbaijan. London SE11 4AB: Lexington Books. стр. 2. ISBN 9781498568364. the country's population historically divided between the Shia (currently some 50-65 percent of the population) and the Sunni (about 35-50 percent).CS1-одржување: место (link)
    • S. Nielsem, Jorgen; Balciz Goyushov, Bayram, Altay (2013). „Azerbaijan“. Yearbook of Muslims in Europe: Volume 5. Leiden, The Netherlands: Brill. стр. 65. ISBN 978-90-04-25456-5. quote:"While traditionally approximately 65% of local Muslims are considered Shi'i and 35% Sunnis, due to a great success of international Sunni missionary organisations after the collapse of the Soviet Union, currently the estimated number of practicising Sunni and Shi'i Muslims in the big urban areas are almost equal"
    • Whitaker's Shorts 2015: International. Bloomsbury. 2014. ISBN 9781472914842.

Надворешни врски

[уреди | уреди извор]
Преземено од „https://mk.wikipedia.org/w/index.php?title=Религијата_во_Азербејџан&oldid=5568557“