Разговор:Јохан Волфганг фон Гете

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето

страданијата на младиот Вертер[уреди извор]

[[Категорија:]]Не можев да расчленам (синтаксна грешка): {\displaystyle Овде вметни формула}

brest-bot проверка на правопис[уреди извор]

  • август име на месец со кое не почнува реченица, со мала буква.

Ако имате забележано други синтаксни грешки кои многукратно се повторуваат низ страниците, можете да побарате истите со помош на ботот да се исправат.--Brest-bot (разговор) 03:31, 25 јули 2009 (UTC), управуван од Brest.

Несредена верзија на 77.28.84.39 од 02:37, 29 август 2011‎[уреди извор]

Кога некој (јас или некој од вас) ќе има доволно време, нека внесе во статијата што е различно. Оваа верзија е полна со непреведени делови и е несредена. Ве молам, да не се бришат средените верзии, туку треба само да се дополнат. Се надевам се разбираме. Поздрав до сите. -Виолетова (разговор) 21:18, 14 ноември 2011 (CET)

Белег Јохан Волфганг Фон Гете (изговорено на германски : [ˈjoːhan ˈvɔlfɡaŋ fɔn ˈɡøːtə] ) роден на 28 август 1749 г. починал 22 март 1832 година, е германски писател, живописен сликар, биолог, теоретски физичар и полимат. Тој ја разгледува возвишената генијалност на германската литература. Неговите дела го опфаќаат полето на поезија, драма, проза, филозофија и наука. Неговата најдолга поема од модерната европска литература е наречена Фауст. Негови други добропознати литературни дела вклучувајќи ги и многубројните збирки, образовниот роман “Wilhelm Meister's

Apprenticeship” , и епистоларниот роман “The Sorrows of Young Werther”. Гете беше еден од клучните фигури на германската литература и движење од Класицизмот на Вајмар во доцниот 18ти и почетокот на 19ти век. Ова движење се совпаѓа со Просветеност, Сентименталност, Напад и Стремеж, и Романтизам. Автор на филозофскиот текст “Теорија на боите” неговите влијателни идеи на морфологијата за животни и растенија, беа проширени и развиен и од страна на билози во 19ти век вклучувајќи го и Чарлс Дарвин. Тој исто така беше и на должност како дворски советник во саксонската област Вајмар.

Во областа на политиката Гете беше конзервативец. За време на Француската Револуција, тој мислеше дека ентузијазмот на студентите и професорите да бидат изопачени е од енергијата да живеат скептично и да владеат со масата. Исто така, тој не се противеше на Војната за слобода водена од Германските покраини против Наполеон, водена од патриотски напори за да се обединат многу делови од Германија во еден народ, се бореше за одржување на малите кнежевства водени од благонаклонетите деспоти.

Влијанието на Гете ширум Европа и неговите дела, во наредните векови, беа главен извор на инспирација во музиката, драмата, поезијата и филозофијата. На почетокот во неговата кариера се прашувал дека можеби сликарството е неговата вистинска дарба, подоцна во животот ја искажал дека на крајот очекува да биде запомнат по неговите дела во боја.

Ран живот Таткото на Гете, Јохан Каспар Гете ( Франкфурт на Мајна, Хесен, роден 29 Јули 1710г. –починал во Франкфурт 25 Мај 1782г) живеел со неговата фамилија во голема куќа во Франкфурт, тогашен империјалистички слободен град на светата романска империја. Тогаш студирал право во Лајпциг и бил избран за императорски советник, кој не беше вмешан во аферите со градот. 38 годишниот Јохан Каспар, сопруг на мајката на Гете, Катарина Елизабет Гете, ќерка на градоначалникот на Франкфурт, Јохан Волфганг Текстор ( Франкфурт, 11 декември 1693- Франкфурт, 6 февруари 1771) и неговата жена Ана Маргарета Линдхајмер (Ветцлар, 23 јули 1711 – Франкфурт, 18 април 1783, потомок на Лукас Кранаш Постариот и Хенри Трети, омажена во Ветцлар, 2 февруари 1726г) на возраст од 17 години, во Франкфурт на 20 август 1748 г. Сите нивни деца, починаа на рана возраст, освен Гете и неговата сестра Корнелиа Фредерике Кристиана родена во 1750г.

Родното место на Гете е Франкфурт,Германија. Неговиот татко со приватни учители му одржуваа часови на Гете од сите области, особено во јазиците (латински, грчки, француски, италијански, англиски и еврејски). Гете исто така посетуваше и часови за танц, јавање и мечување. Јохан Каспар, фрустриран од неговите амбиции, одлучи дека сите негови деца треба да ги поседуваат сите предности кои тој ги немал.

Гете имаше постојана омраза кон Романската Католичка црква, карактеризирајќи ја нејзината историја како мешавина на измама и насилство. Негова страст беше дизајнирање. Гете набрзо стана заинтересиран за литературата. Целосно оддаден кон театарот и беше фасциниран од куклените претстави кои годишно се одржуваа во неговиот дом, фамилијарна тема во “Wilhelm Meister's Apprenticeship”. Исто така со задоволство читаше книги за историјата и религијата, и пишува за овој период : ” Уште од детството имав навика секогашда ги читам од срце почетоците на книгите, и поделба на работата, прво петте книги за Мојсеј, потоа за метаморфозите на Енид и Овид ” ... Ако на секоја фантазија, за која раскажуваат моите сведочења води овде-онде, ако мешавината на бајка и историја, мит и религија, се заканува да ме доведе до лудило, би полетал во оние ориентални области, би потонал во првите книги на Мојсеј, и таму меѓу расфрланите овчарски племиња, да се најдам себеси во големото осамено општество.

Гете се запозна со актерите од Франкфурт. Околу раните литературни напади беше заслепен со Гретчен, кој подоцна се појавува во неговиот Фауст и авантурите со кој концизно ги опишува целосно и вистинито. Тој бил заљубен во Черитас Мексинер (27 јули, 1750г. - 31 декември 1773г.) ќерка на моќен трговец од Вормс и пријателка на неговата сестра, која подоцна ке се омажи за трговецот Г.Ф. Шулер

Легална кариера Гете студираше право во Лајпциг од 1765 до 1768г. Тој не сакаше многу да учи за правните закони, повеќе би сакал да присуствува на часовите за поезија кај Кристијан Фурхтегот Гелерт. Во Лајпциг,Гете се заљуби Катерина Шонкопф и и пишувал песни полни со живот во Рококо жанр. Во 1770 г. анонимно ја објавил својата прва колекција на поеми. Неговото некритичко воодушевување за многуте поети во истовреме исчезна откако тој се заинтересира за Лесинг и Виленд. Веќе во ова време, Гете пишувал добри дела но сите тие ги фрлил освен комедијата “Die Mitschuldigen”. Ресторанот “Auerbachs Keller” и неговата легенда за Бурето на Фауст 1525г. го импресионираше така што “Auerbachs Keller” постана единственото вистинско место во неговата драма Фауст-прв дел. Бидејќи неговите студии не напредуваа, Гете беше присилен да се врати во Франкфурт во Август 1768г. Во Франкфурт Гете се разболел. Во наредната година ипол поради повторно враќање на болеста врската со неговиот татко се влошила. За време на закрепнувањето , за него се грижеа неговата мајка и сестра. Додека се досадувал лежејќи во кревет, напишал бесрамна криминална комедија. Во април 1770г. таткому ја изгубил трпеливоста, Гете го напуштил Франкфурт за да ги доврши студиите во Стразбург. Во Елсас, Гете просперирал. Ниту еден друг пејсаж не го опишал како топлата широка област покрај реката Рајна. Во Стразбург, Гете го запознал Јохан Готфрид Хердер, којшто случајно се нашол во градот поради операција на окото. Двајцата постанале блиски пријатели, а Хердер бил тој којшто го натерал да се заинтересира за Шекспир и народната поезија и постанал негов интелектуален развој. На 14 октомври 1772г. тој одржал говор во неговиот дом во чест на првиот германски Шекспиров ден. Неговата прва средба со Шекспировите дела е опишана како негово лично пробудување во литературата. На прошетка во селото Зесенхајм, Гете се заљубил во Фредерике Брион, во октомври 1770 но по десет месеци, во август 1771г. врската прекинала. Неколку од неговите поеми како што се “Willkommen” и “Abschied” песни од Зесенајмер и Хајдерослајн потекнуваат од тоа време. На крајот на август 1771г. на Гете му беше издадена дозвола како носител во Франкфурт. Тој сакаше правосудството постепено да го направи похумано. Во неговите први случаи започнал поенергично, што го оптеретило и ја изгубил позицијата. Оваа недозреаност ја завршила неговата кариера како адвокат после само неколку месеци. Во тоа време Гете се запознал со судот на Дармштат каде што била возвишена неговата инвентивност. Тука се запознал со Јохан Георг Шлосер (кој подоцна станал негов кум) и Јохан Хајнрих Мерк. Гете избегнал да прави литерарни планови повторно, тогаш таткому немал ништо против тоа , што дури и му помогнал. Гете добил копија од биографијата на благородниот друмски разбојник од германската граќанска борба. За две недели биографијата била преработена во драма. Овластениот Готц од Берлихинген, делото замина директно во срцето кај врсниците на Гете. Гете неможеше да издржи да биде еден од уредниците на месечното литерарно списание (објавено од Шлосер и Мерк). Во мај 1772г. тој уште еднаш започна да учи право во Ветцлар. Во 1774г ја напишал книгата “Тhe Sorrows of Young Werther” која што му донела светска слава. Надворешниот облик на драмата е превземена од тоа што Гете го доживеал за времето додека бил во Ветцлар со Шарлоте Буф (1753-1828) и нејзиниот вереник Јохан Кристиан Кестнер (1741-1800) како и од самоубиството на другарот на авторот, Карл Вилхелм Ерусалем (1747-1772). Гете направил очајна страст од тоа што е во реалност искрено и опуштено другарство. Покрај бескрајниот успех на Вертер, тоа на Гете не му донесе многу финансиска добивка бидејќи законот за авторско право во тоа време всушност не постоеше. (Во годините што следат Гете го заобиколува овој проблем со тоа што ќе авторизира нови изданија од неговите дела)

Рани години во Вајмар Јохан Волфганг Гете во 1775г беше поканет да ја зајакне својата популарност исто како и авторот на “Тhe Sorrows of Young Werther” во судот на Карл Август како војвода од Саксонската и Вајмарската област кој ке постане Голем Војвода во 1815г. (Војводата во тоа време имаше 18 години а Гете 26) Како резултат на тоа, Гете заминал во Вајмар, и останал да живее до крајот на неговиот живот и каде што одејќи на курс многу години, станал советник шеф на Војводата. Во 1776 година Гете создал блиско пријателство со Шарлота фон Штајн, постара, омажена жена. Блиската врска со госпоѓата Фон Штајн траела десет години, после која што Гете наеднаш заминал за Италија без да ги извести пријателите. Таа беше емоционално загрижена во тоа време, но на крајот се помирија. Гете со исклучок на државните должности , беше исто така и другар и доверлив кон Војводата, и учествуваше во сите должности во судот. Првите десет години за Гете можат де се опишат како мноштво од искуства кое неможе да се достигне на никој друг начин. На Гете му беше доделена благородничка титула во 1872г (во средината на неговото име беше додадено "von")

Италија Патувањето на Гете на Италијанскиот полуостров од 1786 до 1788 беше од голема важност во неговиот естетски и филозофски развој. Неговиот татко направи слична турнеја на негови години,и таа постапка го мотивира Гете да го направи истото. Како и да е, што е особено важно, делото на Јохан Јоаким Винкелман поттикна нов интерес за класичнната уметност за античка Грција и Рим. На тој начин, патувањето на Гете имаше нешто поврзано со аџилакот. За време на курсот на неговото патување Гете се запознал и се спријателил со актерката Анѓелика Кауфман и Јохан Хајнрих Вилхелм Тишбајн, вбројувајќи ги и важните ликови како Госпоѓа Хамилтон и Алесандро Каглиостро. Тој исто така патувал и во Сицилија и напишал нешто необично " Да се посети Италија без да се види Сицилија е исто како воопшто да не си бил во Италија, Сицилија е клуч за се". Додека Гете во јужна Италија и Сицилија се запознал за прв пат со грчката архитектура, малку се исплашил од сличната сродност. Винкелман не препознал дека двата стила јасно се разликуваат. Во дневникот на Гете од овој период се формира основата на научно-стручната литература од патувањето. Во патувањето се споменува само првата година од посетата на Гете. Една година е недокументирана поради фактот дека тој поминал доста време во Венеција. Тоа поттикнува во изминатите години да се појават многу шпекулации. Во годините што следуваат следи неговото издание во 1816г базирано на патувањето во Италија кое ја инспирираше германската младина за да се следи примерот на Гете. Тоа е отсликано, сатирично во маршот на Георг Елиот.

Вајмар Живописниот акварел на Гете го означува полето на слободата, создадено под влијание од Француската Револуција и уништено во битката на Мајна кадешто Гете учествувал во доцната 1792г истотака и во битката на Валми против Франција потпомогнал војводата Карл Август од Саксонско-Вајмарската област како воен надгледувач. Неговите пишани мисли за овие настани можат да се најдат во неговиот целосен труд. Во 1794г Фридрих Шилер му понуди пријателство на Гете, којшто претходно не се познавале добро, откако првпат не се запознале во 1788. Ова пријателство траело се до смртта на Шилер во 1805г. Во 1806 Гете живееше со воспитувачката Кристиане Вулпиус, сестра на Кристиан А. Вулпиус и нивниот син Јулиус Август Валтер фон Гете. На 13 октомври војската на Наполеон го окупираше градот. Војниците од француската гарда ја окупираа куќата на Гете. Војниците навлегоа внатре, пијеа вино, правејќи голема бука викајќи го господарот на куќата. Секретарот на Гете изјави : 'Although already undressed and wearing only his wide nightgown… he descended the stairs towards them and inquired what they wanted from him…. His dignified figure, commanding respect, and his spiritual mien seemed to impress even them.' Но не траеше долго. Доцна таа ноќ тие навлегоа во неговата спална со бајонети. Гете беше стаписан, Кристиане крена многу врева дури и се измеша меѓу нив, останатите луѓе се залетаа да се засолнат во куќата на Гете така што крадците се повлекоа повторно. Кристиане беше таа што наредуваше и ја организираше одбраната на на куќата на женски начин. Нејзина работа беше да ја забарикадира кујната и подрумот заради дивиот грабеж на војниците. Гете во својот дневник запиша : "Fires, rapine, a frightful night… Preservation of the house through steadfastness and luck." Гете имаше среќа поради решителноста на Кристиане.

Шопенхауер и дивите години на Филозофијата Наредниот ден, Гете ја утрврди нивната осумнаесет годишна врска со тоа што се ожени за Кристиане, во блиската капела. Тие веќе во тоа време имаа неколку деца заедно, вклучувајќи го нивниот син Јулиус Август Валтер фон Гете (25 декември 1789-28 декември 1830) чија жена Отили фон Погвич (31 октомври 1796- 26 октомври 1872) се грижеше за постариот син Гете се до неговата смрт во 1832г. Младата брачна двојка имаа три деца, Валтер, Фрајхер фон Гете(9 април 1818- 15 април 1885) , Волфганг,Фрајхер фон Гете (18 септември 1820-20 јануари 1883) и Алма фон Гете (29 октомври 1827-29 септември 1844). Кристиане фон Гете почина во 1816г. Подоцна во 1793г. Го посвети целиот напор во литературата. Во 1820г. Беше во многу добри односи со Каспар Мариа фон Штернберг. Во 1823г. оздравувајќи од сериозна болест на срцето, се заљубил во Улрике фон Левецов со којашто сакал да се ожени но поради отпорот на нејзината мајка, тој никогаш не и понудил брак. Нивната последна средба во Карлсбад на 5 септември 1823г. го инспирирала за познатата елегија за Мариенбад која се содржи во неговите дела. Во 1832г. Гете починал во Вајмар и е погребан во подрумот на војводата на историските гробишта во Вајмар. Екерман ја завршува неговата позната збирка, Разговорите на Гете со следниот пасос :

“Ulrike von Levetzow. This 18 year old girl inspired Goethe to the famous Marienbad ElegyThe morning after Goethe's death, a deep desire seized me to look once again upon his earthly garment. His faithful servant, Frederick, opened for me the chamber in which he was laid out. Stretched upon his back, he reposed as if asleep; profound peace and security reigned in the features of his sublimely noble countenance. The mighty brow seemed yet to harbour thoughts. I wished for a lock of his hair; but reverence prevented me from cutting it off. The body lay naked, only wrapped in a white sheet; large pieces of ice had been placed near it, to keep it fresh as long as possible. Frederick drew aside the sheet, and I was astonished at the divine magnificence of the limbs. The breast was powerful, broad, and arched; the arms and thighs were elegant, and of the most perfect shape; nowhere, on the whole body, was there a trace of either fat or of leanness and decay. A perfect man lay in great beauty before me; and the rapture the sight caused me made me forget for a moment that the immortal spirit had left such an abode. I laid my hand on his heart – there was a deep silence – and I turned away to give free vent to my suppressed tear”.

Првото дело од операта Лохенгрин на Ричард Вагнер се најде на листата во Вајмар во 1850г. Раководител бил Франц Лист, кој во чест на Гете, ја избра неговата дата на раѓање 28 август 1749г.

Книжевно дело Првото издание од “ Страданијата на младиот Вертер” , најважното дело на Гете беше издадено пред тој да отиде во Вајмар каде трагедијата “Гетц фон Берлихинген” –дело по кое беше препознатлив, и романот “ Страданијата на младиот Вертер” (гер. Die Leiden des jungen Werthers 1774) која му донесе огромна слава како писател во бурниот период кој го опишува раниот период на Романтизмот-каде книгата често се споменува како “искра” која го распламнува дејството и може да се каже дека е прв бест-селер во светот. (Во целокупниот негов живот ова беше делото каде што мнозинството од следбеници на Гете беа здружени со него). Низ годините во Вајмар, пред да го запознае Шилер, започна да работи како чирак кај Вилхелм, ги напиша драмите: “Iphigenia in Taurus”, ”Egmont”, ”Torquato Tasso”, и бајката ”Reineke Fuchs”. Во периодот од неговото пријателство со Шилер,годините од патувањето на Вилхелм припаѓаа на делата “ Roman Elegies” и прозната драма “The Natural Daughter”. Во периодот помеѓу смртта на Шилер во 1805г. и неговата, се појавил првиот дел од делото “Faust”, “Elective Affinities”, “the West-Eastern Divan (колекција од поеми во персисики стил, под влијание од делата на Хафез), неговата автобиографска збирка (Од мојот живот: Поезија и Вистина), кои го откриваат неговиот ран живот и завршува со напуштање на Вајмар, на патување во Италија и серија на монографии на база на уметноста. Неговите дела беа влијателни во литературата и уметничките кругови. Вториот дел од “Faust” беше завршен годината кога тој почина и беше објавен после неговата смрт. Се смета дека Гете паднал под влијание на европската ориентална ренесанса и маѓепсан од "Abhijñānaśākuntalam" од Калидаса, која беше една од неговите дела од индиската литература која стана позната во Европа откако беше преведена од англиски на германски. Гете ја компонираше следнaта сонетa : “Willst du die Blüthe des frühen, die Früchte des späteren Jahres, Willst du, was reizt und entzückt, willst du was sättigt und nährt, Willst du den Himmel, die Erde, mit Einem Namen begreifen; Nenn’ ich, Sakuntala, Dich, und so ist Alles gesagt”.

Преведено од Е.Б. Иствик:

“Wouldst thou the young year's blossoms and the fruits of its decline

And all by which the soul is charmed, enraptured, feasted, fed, Wouldst thou the earth and heaven itself in one sole name combine? I name thee, O Sakuntala! and all at once is said”. Зборувајќи за делото на Калидаса, Гете кажува: “Тука поетот треба да биде на рамниште со неговиот талент за да ја искаже природната смисла , за доброто ниво на животот, за чистиот морален напор, за највредната самостојност, и најблагите медитации, и сеуште да постојат неговите манири на бог и владетел на неговата креација”. Иако неговото литературно дело се здоби со голем интерес, Гете исто така беше вмешан во студиите за природната наука. Напишал неколку дела за морфологијата на растенијата и теоријата на боите. Гете исто така ја имал најголемата сопствена збирка на минерали низ цела Европа. Во времето кога тој починал за да се здобие со широка збирка, собрал повеќе од 17 иљади видови на камења. На неговиот поглед кон морфологијата, и она што подоцна беше наречено хомологија, влијаеа биолозите од деветнаесетитот век, иако неговите идеи на трансформација се залагаа за продолжување на метаморфозата на живите работи а не на модерните идеи за “transformisme” или преобразба на видовите. Хомологија, или како што Етиен Геофрој Сент-Хилар ja нарекол “analogie”, било употребено од страна на Чарлс Дарвин како јак доказ за заеднички извор и за законите за варијација. Студиите на Гете го доведоа до независно дознание за човечката интермаксиларна коска во 1784г. коешто Broussonet (1779) I Vicq d’Azyr (1780) (употребувајќи различни методи) го утврдија неколку години порано. Бидејќи во тоа време немаше некој што не се распрашуваше дека оваа коска не постои кај луѓето, Гете, кој им веруваше на старите анатомичари и знаеше за оваа коска, беше прв кој ја докажа нејзината карактеристичност кај сите цицачи. Во 1790, тој ја објави неговиот труд, Метаморфоза на растенијата. Гете го упрости Гетеовиот барометар употребувајќи го законот докажан од страна на Торичели. Според Хегел, Гете се зафати со добра зделка во врска со метеорологијата, и читање на барометар што посебно го интересираше. Тоа што тој го кажа е важно : главната работа е во тоа што тој дава неколку примероци на читање на барометар за време на целиот декември 1822 во Вајмар, Јена, Лондон, Бостон, Виена, Топел.. тој бара да се утврди од тоа дека степенот на на барометрите варира на истата пропорција и тоа не само во секоја зона туку и на различна надморска висина. Во 1810г. Гете ја објавил неговата Теорија на боите, која ја земал во предвид како негово најважно дело. Во неа постојано го карактеризирал дејството на бојата како започнува да се менува на светлина и темина до густ елемент. Во 1816г. Шопенхауер заминал да ја развие својата теорија за “On Vision” и боите кои се базираат на забелешките од книгата на Гете. Откако теоријата била преведена на англиски од страна на Чарлс Истлејк во 1840г. била прифатена во уметничкиот свет особено Ј.М.В. Турнер. Трудот на Гете истотака го инспирирало филозофот Лудвиг Витенгштајн за да ги напише неговите “Забелешки на бојата”. Гете жестоко се противеше на анализата на аналитичкиот третман на бојата во Њутаун привлекувајќи детален опис на широка палета на феноменот на боите. Иако внимателното надгледување на Гете не се здоби со критика, неговата неуспешна теорија да покаже одлична истрајност , особено укажува на научно ирелевантна. Како и да е, Гете беше првиот кој систематички ги учеше физиолошките ефекти на боите, и неговите набљудувања врз ефектите спротивни од боите го доведоа да направи симетрично групирање на тркало на боите. Боите дијаметрално спротивни едни на други...се оние кои реципрочно се предизвикуваат едни со други во окото. (Гете, Теорија на боите, 1810г). Овде тој ја замислува спротивната теорија на боите на Евалд Херинг. Гете дава кратка содржина за неговиот метод во есејот : “The experiment as mediator between subject and object (1772)”. Во изданието на на Куршнер за делото на Гете, уметничкиот лектор Рудолф Штајнер, достигнувањето на Гете и го прикажува на науката како феноменолошко. Штајнер го анализира тоа во книгите :” The Theory of Knowledge Implicit in Goethe's World-Conception” и “Goethe’s World View” каде ја опфаќа потребата за органот за воочување на интуиција за да го дофати биолошкиот прототип на Гете.

Клучни дела Споменикот Гете-Шилер, (1857) Вајмар Краткиот епистоларен роман, Страданијата на младиот Вертер, објавен во 1774г. раскажува за несреќна романтична занесеност која завршува со самоубиство. Гете си дозволува да каже дека тој “го убил неговиот херој за да се заштити самиот”: што е знак за овој период за самоубиствената опсесија со една млада жена, опсесија која ја потиснува за време додека пишува. Новелата се појавува во примероци на дваесетина јазици чијашто влијателност е неспорнаи постана главен литературен прототтип за главниот херој, опседнат лик кој оди кон очај и е уништен поради невозвратената љубов за младата Лота. Фактот дека Вертер заврши со самоубиство на главниот лик, и погреб којшто свештениците не го одобруваат ниту одржуваат, ја направи книгата конроверзна на неговата (анонимна) слава, но тоа се опрости и беше придадена голема важност на неговото самоубиство. Самоубиството се смета како неморално од страна на Хритијанската доктрина, самоубиствата биле одбивани да се закопуваат бидејќи телата се растормозени и обесрамени на различни начини, како заклучок на тоа местото каде треба да биде закопано мртвото тело било често конфискувано од црквата. Епистоларните романи општо се користеле за време на овој период, а пишувањето писма било прв метод на комуникација. Она што книгата на Гете се разликува од другите новели било начин на искажување на нешто по кое тој копнее ,задоволство скриено позади возможноста, негово чуство на дрска бунтовност против авторитетот, и од особена важност негова целосна субјективност : квалитети кои трагаат по романтично движење. Следниот труд, епската драма Фауст, требаше да биде комплетирана на повеќе етапи, и објавена целосно после неговата смрт. Првиот дел беше објавен во 1808г. и постигна голем впечаток. Првата оперска верзија, од Сфор, се појави во 1814г. и беше секвенционална инспирација за оперите и ораториумите од Шуман, Берлиоз, Гаунод, Боито, Бузони, и Шнитке како добро симфониско дело од Лист, Вагнер и Малер. Фауст стана пра-мит за многу други дела во деветнаесетиот век. Подоцна, од аспект на дејството, продавајќи нечија душа на ѓаволот кое е посилно од физичкиот свет, зазема зголемена литературна важност и во поглед на победата на технологијата и индустријализмот, заедно со зголемените трошоци на луѓето. Во 1919г. целиот труд на Гете се искачи како светска премиера од целосната изработка на Фауст. И сеуште е на прво место во Германија и во другите земји ширум светот.

Гете во романот Кампања(1786) од Јохан Хајнрих Вилхелм Тишбајн На мрсно платно во должина од 164 на 206 см, прикажано поетското дело на Гете служело како модел на беспрекорно движење на затвореност, и застапено од Хајне. Зборовите на Гете претставуваат инспирација за голем број композиции, меѓу другите, Моцарт, Бетовен, Шуберт, Берлитц, и Волф. Најверојатно единствениот највлијателен сингл е “Mignon’s Song” кој се подудира со најпознатите стихови во германската поезија, наговестување за Италија : “Ја знаеш ли земјата каде лимоновите дрва цветаат?” Тој исто така и пишува епиграми како "Against criticism a man can neither protest nor defend himself; he must act in spite of it, and then it will gradually yield to him", "Divide and rule, a sound motto; unite and lead, a better one", и "Enjoy when you can, and endure when you must" и сеуште се во употреба или често се парафразираат. И стиховите од Фауст : Das also war des Pudels Kern", "Das ist der Weisheit letzter Schluss", или "Grau ist alle Theorie" исто така се наоѓаат меѓу секојдневните употребувани во Германија. Исто така може да се каже дека и многу други изреки од Гете се често неправилно својствени за него како Хипократ “Art is long, life is short” кое се наоѓаше во делото “Goethe’s Faust”, и “Wilhelm Meister’s Apprenticeship.

Еротизам Споменикот на Гете во паркот на Линколн во Чикаго Многу од делата на Гете, особено “Faust”, “the Roman Elegies” и “the Venetian Epigrams” опишуваат хетеро и хомосексуални еротски страсти и дејствија. На пример, на првата употреба на сила,Фауст по потпишување договор со ѓаволот е буквално да се заљуби и да затрудне тинејџерка. Всушност, некои од Венецијанските епиграми отстапуваа од тоа да објавуваат сексуална содржина. Во неговата книга “The Tiger's Tender Touch: The Erotic Life of Goethe” во 1999г. Карл Хуго Прајс се докажува (со голема контроверзност во Германија) дека пишувањата на Гете укажуваат на тоа дека тој е можеби хомосексуалец. Сексуалните портрети и алузии на Гете можеби се инспирација од неговиот престој во Италија, каде некои луѓе опфаќајќи ја хомосексуалноста се трудат да ја заобиколат популарноста на венеричната болест меѓу проститутките и побарувачката на девици за брак. Како и да е, Гете јасно ја гледа сексуалноста како важен поетски и уметнички опис- идеја која била несоодветна во времето кога природата на сексуалноста била ригорозна, и нешто што го прави да мисли помодерно одошто тој типично размислува.

Религија Роден во фамилија на Лутерани, вербата на Гете беше потресена од новостите од некои настани како што е земјотресот во Лисабон во 1755г. и 7годишната војна. Во јули 1782г. тој се опшал себеси дека не еантихрист ниту не-христијанин. Во неговиот 66 ти венецијански епиграм , Гете навел четири работи кои не ги сака : цигари, бубачки, лук и крст. Во книгата “Conversations with Goethe” од секретарката на Гете, Екерман, бил илустриран ентузијастички настроен кон Христијанството, Исус, Мартин Лутер и Протестантската реформација дури и Христијанството го нарекол “најважна религија”. Иако се спротивставувал на многу учења од Христијанските цркви, тој мислел дека и покрај тоа може да биде Христијанин во душата. Неговата подоцнежна духовна перспектива унапредена од пантеизмот (под влијание на Спиноза), хуманизмот и многу елементи од Западната мистичност, се забележува нај јасно во вториот дел од Фауст. Водејќи се според Ниче, Гете имал малку весел и поверлив фатализам, кој има верба дека потпотлноста е она кое го исцрпува и преовладува добро и е оправдано.

Влијание Гете бил под влијание на деветнаесетиот век. Во многу аспекти, тој бил креаторот на многу идеи кои подоцна се распространиле насекаде. Тој пишувал поезија, есеи, критицизми, теорија за боите и дело на еволуцијата и лингвистиката. Тој бил фасциниран од минералите, така што железото оксид е наречено според него “goethite”. Неговите научно-стручни литератури , од кои повеќето се филозофски и афористички по природа, го поттикнале развојот на многу филозофи, вклучувајќи ги Г.В.Ф Хегел, Шопенхауер, Фридрих Ниче, Ернст Касирер, Карл Јунг, и Лудвиг Витгенштајн. Заедно со Шилер тој беше еден од водечките фигури на Вајмарскиот Класицизам. Гете низ вековите отелотворил многу од аспектите во уметноста. Неговиот труд може да биде многу емоционален , и потполно формален, краток и епиграматички , и епски. Тој би докажувал дека класицизмот е начин на кој се контролира уметноста, и дека романтизмот е болест , дури и да ја збогати поезијата да остане трајно во сеќавање, и да ги препише формалните правила на Германската поезија. Дури и во модерната култура, тој стои во позадина како автор на баладата која се заснова на “Disney’s The Sorcerer’s Apprentice”. Неговата поезија ја има скоро кај секој попознат Австриски и Германски композитори , од Моцарт до Малер, а неговото влијание се проширува дури и во Француската драма и опера. Бетовен изјавил дека симфонијата “Faust” би била најдобра за уметноста. Лист и Малер, создаваа симфонии, помалку или повеќе инспирирани од антологиски дела, кои на деветнаесетиот век би му дале еден парадигматски изглед: Доктор Фаустус. Трагедија-драмата Фауст често нарекувана, Драмата на Германците, напишана во два дела и објавена одделно, позната како негова најкарактеристична и уметничка креација. Мистериозниот следбеник на дваесетиот век, Рудолф Штајнер изградил театар именувајќи го според Гете каде сеуште се изведуваат изведбите од Фауст. Гете исто така бил образован, и при истражувањата на националните традиции тој создал многу од нормите за славењето на Божиќ, и докажувал дека тоа постоело одсекогаш. Се противел и дека законите не се создадени рационално, се додека географијата и историјата не оставиле правила и начини. Ова преовладува и во денешно време во поглед на образованието дека треба да се создадат добри општества и добри закони.

Споменикот на Хафез-Гете во Вајмар Тоа беше важно место за титула во чест на репутацијата на Гете, што градот Вајмар беше избран во 1919 како место за национални собири, кое води до нова конституција кое подоцна ке биде познато како Вајмарска држава на Германија.

Културната институција на Федеративна Република Германија Гете институтот, кој е именуван според него промовира студии по германски и стекнување на образование за Германија спроведувајќи информации за културата општеството и политиката.

Влијанието на Гете беше драматично бидејќи тој сфати дека постоеше транзиција во чувствата на Европа, зголемена осетливост, неописпила и емоционална. Ова не значи дека тој бил емоционален или неумерен, туку спротивно, тој бил водржан и почуствувал дека тој испад било болест : “Нема ништо полошо од замисла без вкус”. Тој докажувал во неговите научни дела дека формативниот импулс, кој тој рекол дека го има во секој организам, предизвикува, организмаот да се создава така како што го водат видливите закони, и затоа рационалните закони или налози неможат да се воведат од сферата на трансцедентност, ова го сместува во спротивноста кон оние кои се обидуваат да создадат просветни монархии кои се засноваат на рационалните закони, на пример, Јозеф Втори од Австрија или подоцнежниот император на Франција, Наполеон Први. Доволна беше и изреката од научните студии на Гете :

“We conceive of the individual animal as a small world, existing for its own sake, by its own means. Every creature is its own reason to be. All its parts have a direct effect on one another, a relationship to one another, thereby constantly renewing the circle of life; thus we are justified in considering every animal physiologically perfect. Viewed from within, no part of the animal is a useless or arbitrary product of the formative impulse (as so often thought). Externally, some parts may seem useless because the inner coherence of the animal nature has given them this form without regard to outer circumstance. Thus…[not] the question, What are they for? but rather, Where do they come from? ”.

Таа промена подоцна станала основа на мислата на деветнаесетиот век : подобро органско отколку геометриско, развивање отколку креирање, и подобро нешто основано на разумноста и интуицијата отколку на воведените закони, кулминирање, како што Гете рекол “постоечки квалитет”, каде предметот и субјектот се нееднакво урамнотежени. Заклучно на тоа, Гете не зема предвид ниту од теолошки поглед ниту од детерминистички поглед за развој на секој организам. Наместо тоа, неговиот поглед беше дека светот како целина расне со постојана внатрешна и надворешна борба. Згора на тоа, Гете не ја го опфатил механичкиот поглед на современата наука која се присоединува во тоа време , и со тоа ја одбил супериорноста на рационалноста како единствен изведувач на реалноста. Понатаму, Гете изложува дека целокупното знаење се заснова на човештвото низ неговата функционална вредност и тоа знаење подразбира перспективен квалитет. Тој исто така одредил дека фундаменталната природа на светот е естетска.

Неговите погледи, покрај Адам Смит, Томас Џеферсон, и Лудвиг ван Бетовен да мисли на два начина. Од една страна е понесен од смислата за вкус, ред и прецизност во работите, кои се белези на уметничката смисла на “the Age od Reason” и нео-класичниот период на архитектурата, од друга страна пак барајќи лична, интуитивна и персонална форма на искажувањето и на општеството, солидно ја поднел идејата за автоматичност и органските системи. Мислителите како Ралф Валдо Емерсон ке го одведат кон многу слични идеи во 1800 г. Идеите на Гете за еволуцијата ке го оформат прашањето кое Дарвин и Валас ги зближува со научната парадигма.