Радање

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Радање
Задружен дом во Радање.jpg

Задружниот дом во селото

Радање is located in Македонија
Радање
Местоположба на Радање во Македонија
Координати 41°46′50″N 22°16′31″E / 41.78056° СГШ; 22.27528° ИГД / 41.78056; 22.27528Координати: 41°46′50″N 22°16′31″E / 41.78056° СГШ; 22.27528° ИГД / 41.78056; 22.27528
Регион Logo of Eastern Region, Macedonia.svg Источен
Општина Coat of arms of Karbinci Municipality.svg Карбинци
Област Јуруклак
Население 471[1] жит.
(поп. 2002)
Пошт. бр. 2207
Повик. бр. 032
Шифра на КО 30048
Надм. вис. 380 м
Радање на општинската карта
Радање во Општина Карбинци.svg

Атарот на Радање во рамките на општината
Commons-logo.svg Радање на Ризницата


Радање — село во областа Јуруклак, во Општина Карбинци, сместено во околината на градот Штип.

Потекло на името[уреди | уреди извор]

Името на селото доаѓа од личното име Радан (Радибуд, Радобор, Радомир и слично).[2]

Географија и местоположба[уреди | уреди извор]

Ова село се наоѓа во областа Јуруклак, во средното сливно подрачје на реката Брегалница, во јужниот дел на територијата на Општина Карбинци.[3] Селото е ридско, на надморска височина од 380 метри. Од градот Штип е оддалечено 10 километри.[3]

Селото е сместено во долината на Радањска Река, преку која се стигнува до малиот кањон Камник сместен на малата Кошевска Река во атарот на селото Мал Габер.

Историја[уреди | уреди извор]

Во XIX век, Радање било село во Штипската каза, на Отоманското Царство.

Стопанство[уреди | уреди извор]

Атарот зафаќа простор од 10,6 км2. Пасиштата заземаат површина од 412 хектари, а на шумите отпаѓаат 254 хектари.[3]

Селото, во основа, има полјоделско-сточарска функција. Селото има земјоделска задруга и услужни објекти.[3]

Население[уреди | уреди извор]

Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Радање имало 440 жители, од кои 40 Македонци и 400 Турци.[4]

Според Димитар Гаџанов, во 1916 година во селото Радање живееле 290 жители, од кои 270 Турци и 20 Македонци.[5]

Во 1961 година селото броело 926 жители, од кои 772 биле Македонци, а 26 жители Турци. Во 1994 година бројот се намалил на 542 жители, од кои 422 биле Македонци, 71 Турчин, 48 Власи и 1 Србин.[3]

Според последниот попис од 2002 година, во селото Радање живееле 471 жител, од кои 318 Македонци, 118 Турци, 34 Власи и 1 Србин.[1]

Низ годините ова било вкупното население и етничка припадност на населението во Радање:

Години Македонци Турци Власи Срби Ост. Вкупно
1948 828
1953 553 375 23 3 0 954
1961 772 26 4 124 926
1971 704 2 0 194 900
1981 614 41 84 2 0 741
1991 428 62 60 2 8 560
1994 422 71 48 1 0 542
2002 318 118 34 1 0 471

* Извор: Државен завод за статистика на Република Македонија (1948-2002), според податоци од официјалните пописи во соодветните години

Во поново време продолжува иселувањето на македонското население, кои ги продаваат своите куќи на турското население од плачковичките јуручки села.[6]

Општествени установи[уреди | уреди извор]

Самоуправа и политика[уреди | уреди извор]

Селото претставува дел од Општина Карбинци, која била една од ретките општини кои не биле променети по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото исто така се наоѓало во Општина Карбинци.

Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Штип. Селото припаѓало на некогашната општина Штип во периодот од 1957 до 1965 година. Во периодот од 1955 до 1957 година селото било седиште на тогашната општина Радање.

Во периодот 1952-1955, селото било седиште на тогашната Општина Радање, во која покрај селото Радање, се наоѓале и селата Вртешка, Голем Габер, Ебеплија, Јунузлија, Калапетровци, Калаузлија, Кепекчелија, Кошево, Курфалија, Кучилат, Кучица, Мал Габер, Мичак, Муратлија, Никоман, Оџалија, Почивало, Прналија и Шашаварлија. Селото припаѓало на Општина Радање во периодот 1950-1952, во која влегувале селата Голем Габер, Јунузлија, Калаузлија, Кепекчелија, Кучилат, Курфалија, Мал Габер, Оџалија, Радање и Таринци.

Изборно место[уреди | уреди извор]

Во селото се наоѓа изборното место бр. 2326 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште. Во изборното место се опфатени селата Кучилат, Мал Габер, Мичак, Муратлија и Радање.[7]

На претседателските избори во 2019 година, на ова изборно место биле запишани вкупно 374 гласачи.[8]

На парламентарните избори во 2020 година, на ова изборно место биле запишани вкупно 378 гласачи.[9]

Културни и природни знаменитости[уреди | уреди извор]

Археолошки наоѓалишта[10]
Цркви[11]
Џамии[11]
Споменици
Реки

Култура и спорт[уреди | уреди извор]

Во селото работи фудбалскиот клуб „Задругар“.[12]

Галерија[уреди | уреди извор]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. 1,0 1,1 „Попис на Македонија“ (PDF). Завод за статистика на Македонија. 2002. Посетено на 15 февруари 2021.
  2. Иванова, Олга (2014). Речник на имињата на населените места во Р. Македонија. Скопје: Институт за македонски јазик „Крсте Мисирков“. стр. 127.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 Панов, Митко (1998). Енциклопедија на селата во Република Македонија (PDF). Скопје: Патрија. стр. 249. Посетено на 15 февруари 2021.
  4. Васил К’нчов. „Македонија. Етнографија и статистика“. Софија, 1900, стр. 230.
  5. Гаджанов, Димитър Г. Мюсюлманското население в Новоосвободените земи, в: Научна експедиция в Македония и Поморавието 1916, Военноиздателски комплекс „Св. Георги Победоносец“, Университетско издателство „Св. Климент Охридски“, София, 1993, стр. 240.
  6. „КАРБИНЦИ ЗА САМО ЕДЕН ДЕН ПРОДАДЕНИ 15 КУЌИ ВО РАДАЊЕ“. Телевизија Стар. 17 февруари 2017. Посетено на 15 февруари 2021.
  7. „Описи на ИМ“. Посетено на 15 февруари 2021.
  8. „Претседателски избори 2019“. Посетено на 3 ноември 2019.
  9. „Предвремени избори за пратеници 2020“. Посетено на 10 февруари 2021.
  10. Грозданов, Цветан; Коцо, Димче; и др. (1996). Археолошка карта на Република Македонија. Т. 2. Скопје: МАНУ. стр. 439. ISBN 9989-649-28-6.
  11. 11,0 11,1 Јелена Павловска, Наташа Ниќифоровиќ и Огнен Коцевски (2011). Валентина Божиновска (уред.). Карта на верски објекти во Македонија. Менора - Скопје: Комисија за односи во верските заедници и религиозните групи. ISBN 978-608-65143-2-7.
  12. „Најди клуб“. ФФМ. Посетено на 15 февруари 2021.

Поврзано[уреди | уреди извор]

Надворешни врски[уреди | уреди извор]