Прејди на содржината

Протокол II кон Женевските конвенции

Од Википедија — слободната енциклопедија
Протокол II од Женевските конвенции
Дополнителен протокол кон Женевските конвенции од 12 август 1949 година, а во врска со заштитата на жртвите од немеѓународни вооружени конфликти (Протокол II)
ТипПротокол
Напишан20 февруари 1974 – 8 јуни 1977
Потпишан8 јуни 1977 (1977-06-08)
МестоЖенева
На сила од7 декември 1978 (1978-12-07)
Услов6 месеци откако биле депонирани два инструмента за ратификација или пристапување
Потписници
3 Држави[1]
Странки
170 Држави[2]
ЧуварШвајцарски федерален совет
ЈазициАнглиски, арапски, кинески, шпански, француски, руски
Целосен текст
Geneva Convention/Protocol II на Викиизвор
Мапа што ја прикажува моменталната состојба на Протоколот по земја, заклучно со јули 2025 година:
  Држави-страни (170)
  Држави-потписнички (3)
  Ниту едната

Протокол II или Дополнителен протокол II (АП II) — амандман или опционален протокол од 1977 година на Женевските конвенции од 1949 година што се однесувал на заштитата на жртвите од немеѓународни вооружени конфликти и дефинирал одредени меѓународни закони кои се стремеле да обезбедат подобра заштита за жртвите на внатрешни вооружени конфликти што се случуваат во границите на една земја.

Опсегот на овие закони бил поограничен од оние на останатите Женевски конвенции од почитување на суверените права и должности на националните влади.

До јули 2025 година, Протоколот бил ратификуван од 170 земји, а значајни исклучоци се САД, Индија, Пакистан, Турција, Иран, Ирак, Сирија и Израел, но сепак, САД, Иран и Пакистан го потпишале на 12 декември 1977 година, што означувало намера да се работи на негово ратификување,[3] а иранскиот потпис бил даден пред Иранската револуција во 1979 година.

Според правниот научник и адвокат за човекови права Нура Еракат, израелското неврачување на Протоколот I и II од Женевските конвенции ѝ дозволувало на израелската влада да го признае израелско-палестинскиот конфликт „ ниту како граѓанска војна („немеѓународен вооружен конфликт“) ниту како војна против ослободително движење („меѓународен вооружен конфликт“)“[4] и на тој начин, силата што ја користеле палестинските фракции можела да се смета за нелегална и нелегитимна. [4]

Некои, но не сите, од одредбите од Дополнителниот протокол II од 1977 година „добиле признание како обичајно право“.[5]

Преглед

[уреди | уреди извор]

Историски гледано, меѓународното право за вооружени конфликти се занимавало со традиционалните објави на војна меѓу нациите, а кога во 1848 година Женевските конвенции биле ажурирани по Втората светска војна, делегатите се обиделе да дефинираат одредени минимални хуманитарни стандарди за ситуации кои ги имале сите карактеристики на војна, без да бидат меѓународна војна.[6]

Овие преговори резултирале со Член 3, заеднички за сите четири основни договори на Женевските конвенции од 1949 година, вклучувајќи:

  • Лицата кои не учествуваат активно во непријателствата треба да се третираат хумано (вклучувајќи ги и воените лица кои престанале да бидат активни како резултат на болест, повреда или притвор).
  • Ранетите и болните ќе бидат собрани и згрижени.

Дебатата за овој протокол се фокусирала на две спротивставени идеи:[7]

  • Прво, дека разликата помеѓу внатрешен и меѓународен вооружен конфликт била вештачка од гледна точка на жртвата, а хуманитарните принципи требале да се применуваат без оглед на идентитетот на борците.
  • Второ, дека меѓународното право не се применува во немеѓународни ситуации. Една нација имала суверенитет во своите граници и не смела да прифаќа пресуди и наредби од други земји. А Член 6, дел 2, исто така, забранувал колективно казнување.

Поврзано

[уреди | уреди извор]

Наводи

[уреди | уреди извор]
  1. ↑ „Signatory States“. International Committee of the Red Cross. n.d. Посетено на 10 April 2019.
  2. ↑ „States Parties“. International Committee of the Red Cross. n.d. Посетено на 1 July 2020.
  3. ↑ „Protocol Additional to the Geneva Conventions of 12 August 1949, and relating to the Protection of Victims of Non-International Armed Conflicts (Protocol II), 8 June 1977“. International Committee of the Red Cross.
  4. 1 2 Erakat, Noura (2019). Justice for some: law and the question of Palestine. Stanford, California: Stanford University Press. стр. 179. ISBN 978-0-8047-9825-9.
  5. ↑ Cryer, Robert; Friman, Håkan; Robinson, Darryl; Wilmshurst, Elizabeth (2014). An introduction to international criminal law and procedure (Third. изд.). Cambridge: Cambridge University Press. стр. 265. ISBN 978-1-107-69883-3.
  6. ↑ Pictet, Jean (1958). Geneva Conventions of 12 August 1949: Commentary. International Committee of the Red Cross. Посетено на 6 August 2009.
  7. ↑ Levie, Howard (1987). The Law of non-international armed conflict: Protocol II to the 1949 Geneva convention. Martinus Nijhoff Publishers. ISBN 9024734916. Посетено на 6 August 2009.

Надворешни врски

[уреди | уреди извор]
Преземено од „https://mk.wikipedia.org/w/index.php?title=Протокол_II_кон_Женевските_конвенции&oldid=5575328“