Приказната за уметноста
| Автор | Е. Х. Гомбрих |
|---|---|
| Јазик | Англиски |
| Жанр | Не-фикција |
| Издавач | Фајдон |
Издадена | 1950 г. |
„Приказната за уметноста“ — преглед на историјата на уметноста од античко време до модерната ера од Е. Х. Гомбрих.
Првично објавена во 1950 година од Фајдон, книгата е широко прифатена и како фундаментално дело на критика и како еден од најпристапните воведи во визуелните уметности. Таа првично била наменета за помлади читатели.[1] Продадени биле над осум милиони примероци, а преведена била на повеќе од 30 јазици.[2] Од 2022 година, „Приказната за уметноста“ е во своето 16-то издание.[2]
Позадина
[уреди | уреди извор]Историчарот на уметноста Ернст Гомбрих имал искуство со производство на книги пред „Приказната за уметноста“; тој соработувал со Ернст Крис на необјавена книга за историјата на карикатурата и ја објавил својата прва книга за историјата на светот за деца во 1936 година. Истата година, Гомбрих се преселил за работа од Виена во Лондон каде ги синтетизирал белешките на покојната Ејби Варбург за објавување во Варбуршкиот институт.[3] Сепак, со почетокот на Втората светска војна, Гомбрих бил испратен да работи како преведувач на радиодифузија на Би-Би-Си во Евешам.[3] Таму го запознал Бела Хоровиц, основач на „Фејдон Прес“, на кого му недостасувале материјали за објавување поради војната и бил во потрага по нов материјал.[3] Гомбрих, откако веќе напишал неколку поглавја од книга за историја на уметноста за деца додека бил во Виена, го понудил делото и добил аванс за „Приказната за уметноста“, првпат објавена од „Фејдон“ во 1950 година.[3]
Резиме
[уреди | уреди извор]Книгата е поделена на предговор, вовед и 27 поглавја, а секое од нив се занимава со уметноста во рамките на дефиниран временски период и географски контекст. Дваесет и осмото поглавје ги сумира најновите случувања во визуелните уметности.
Секое поглавје дискутира за избор на дела од дефинираниот период, а сите дискутирани дела се придружени со илустрации. Повеќе од половина од страниците на книгата се посветени на фотографии во боја од слики, цртежи, архитектура и скулптури. Во предговорот, Гомбрих објаснува дека неговата намера била да не спомене ниту едно уметничко дело што не можел да го вклучи како илустрација.
Стил
[уреди | уреди извор]„Приказната за уметноста“ често се опишува како дело кое нуди достапен вовед во предметот историја на уметноста.[4][3] Историчарот на уметноста Т. С. Р. Боасе, пишувајќи во „The Times Literary Supplement“, забележал дека Гомбрих „пишува разговорно и интимно“. Самиот Гомбрих забележува во предговорот на книгата дека има намера да користи „едноставен јазик“ и да ја сведе на минимум употребата на „конвенционалните термини на историчарот на уметноста“.[5]
Наводи
[уреди | уреди извор]- ↑ Gombrich, E. H. (1984). The Story of Art (14th. изд.). Englewood Cliffs, New Jersey: Prentice-Hall, Inc. стр. 4. ISBN 0-13-850066-5.
- 1 2 „The Story of Art | Art | Store | Phaidon“. www.phaidon.com. Посетено на 30 November 2022.
- 1 2 3 4 5 Peaker, Carol (29 July 2000). „The story of The Story of Art: Fifty years ago this fall, the world's best-selling art book was born: [National Edition]“. National Post.
- ↑ Janson, H. W. (1950). „Review of The Story of Art“. College Art Journal. 9 (4): 429–430. doi:10.2307/773706. ISSN 1543-6322. JSTOR 773706.
- ↑ Gombrich, E. H. (1950). The Story of Art (3rd. изд.). London: Phaidon Press.
Надворешни врски
[уреди | уреди извор]Приказната за уметноста на интернет-архивата