Попово

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Попово
Μυριόφυτο
Попово is located in Грција
Попово
Попово
Координати: 41°13′15″ СГШ; 22°49′26″ ИГД / 41.2208° СГШ; 22.8239° ИГД / 41.2208; 22.8239Координати: 41°13′15″ СГШ; 22°49′26″ ИГД / 41.2208° СГШ; 22.8239° ИГД / 41.2208; 22.8239
ЗемјаГрција
ОбластЦентрална Македонија
ОкругКукуш
Население
 • Вкупно638
Часовен појасEET (UTC+2)
 • Лете (DST)EEST (UTC+3)

Попово (грчки: Μυριόφυτο, Мирјофитон, до 1927 Πόποβο, Попово)[1] — село во Општина Кукуш во Кукушки округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.

Географиja и местоположба[уреди | уреди извор]

Селото се наоѓа на 35 километри северно од градот Кукуш (Килкис) и на 4 километри од грчко-македонската граница, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро. Селото се наоѓа на надморска висина од 340 метри.

Попово опфаќа површина од 19 квадратни метри[2].

Историја[уреди | уреди извор]

Во 19 век Попово е мешано македонско-турско село во Дојранската каза на Отоманската империја. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ , издадена во Цариград во 1878 година и статистиката на машкото население од 1873, Попово се состоело од 50 куќи и 30 жители-муслимани и 134 Македонци.[3][4]

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година Попово имало 360 Македонци и 40 Турци.[3][5]

Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на Егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Попово живеат 256 Македонци и работело егзархиско училиште[6].

Во текот на Втората балканска војна селото било запалено од страна на грчките војски. По крајот на војната, селото било вклучено во составот на Грција. Голем дел од муслиманското и македонското население заминало од селото кон Македонија или Бугарија и на негово место било населено грчко население. Најголемиот дел од оние кои заминале во Македонија, се населиле во градот Струмица. Бројот на староседелците Турци во текот на 1913 година изнесувал 191 жител, додека во 1920 година овој број бил 314 жители. Зголемувањето на бројот на населението се должело на доселувањето на цели семејства од Тракија. Во 1927 години селото било прекрстрно во Мирјофитон[7]

Демографија[уреди | уреди извор]

Во 1928 година селото било чисто бежанско со 91 семејство и 429 жители-бегалци[8], додека во 1940 година селото броело 455 жители. Намалувањето на бројот на населението се должело на фактот што во непосредна близина на селото била изградена нова населба, односно Ново Попово, каде се преселиле 93 жители.

Во текот на Втората светска војна, како и во текот на Грчката граѓанска војна, селото настрадало. Поради тоа, голем дел од населението го напуштило селото и заминало на побезбедно место. Селото во пописот од 1951 година броело 676 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 885 жители, во 1971 година имало 819 жители, во 1981 година имало 873 жители, додека во 1991 година имало 765 жител. Денеска, населението на селото е 638 жители.

Еве преглед на населението во сите пописни години, од 1940 г. до денес:

Година 1940 1951 1961 1971 1981 1991 2001 2011
Население 455 676 885 819 873 765 / 638
Извор за 1940-1991 г.: Т. Симовски, Населените места во Егејска Македонија

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. Μετονομασίες των Οικισμών της Ελλάδας. Πόποβο - Μυριόφυτον
  2. Симовски, Тодор Христов; Здружение на децата бегалци од Егејскиот дел на Македонија (1998). Населените места во Егејска Македонија Д. 1. Скопје: Печатница „Гоце Делчев”. 
  3. 3,0 3,1 Како што е општопознато, Македонците во бугарските извори се присвојуваат и водат како Бугари, и покрај признанието дека самите отсекогаш се изјаснувале како Македонци.
  4. Македония и Одринско. Статистика на населението от 1873 г., Македонски научен институт, София, 1995, стр. 190-191.
  5. Кънчов, Васил. Македония. Етнография и статистика, София, 1900, стр. 164.
  6. Brancoff, D.M. "La Macédoine et sa Population Chrétienne". Paris, 1905, pp. 100-101.
  7. Λιθοξόου, Δημήτρης. Μετονομασίες των οικισμών της Μακεδονίας 1919 - 1971
  8. Λιθοξόου, Δημήτρης. Μετονομασίες των οικισμών της Μακεδονίας 1919 - 1971