Плазмоид
Плазмоид — плазмено згрутчување, ограничена конфигурација на магнетни полиња и плазма. Можно е користење на плазмоиди создадени со микробраново зрачење во индустријата.
Некои истражувачи ги сметаат честичките од микросветот за плазмоиди.
Автономни плазмоиди
[уреди | уреди извор]Магнетното поле на автономниот плазмоид се одржува со сопствените струи на плазмата, и колку се помали загубите на енергија, толку подолго тој може да постои. Така, истражувањето на плазмоидите е можен пат кон добивање лабораториска топчеста молња.[1]
Добиена е експериментална потврда дека под одредени услови плазмоидите можат да се „размножуваат“.[2]
Плазмоиди во приземната тропосфера
[уреди | уреди извор]Плазмоидните образувања во близина на површината на Земјата се образуваат главно над калливи вулкани и тектонски раседи. Големината на плазмоидите се движи од 3 до 5 см, до 100 и повеќе метри.
Некои од нив можат да се забележат со фотоапарат (во инфрацрвениот и ултравиолетовиот дијапазон на честоти на електромагнетни бранови), а во ретки случаи можат да се забележат дури и со голо око.
Образувањето на плазмоиди се случува според моделот на топчестата молња, според кој плазмената фаза се одржува со тенка молекуларно-кристална обвивка, составена од електрично наелектризирани кластери од „скриена“ фаза на вода.[3]
Наводи
[уреди | уреди извор]- ↑ „Плазмоид со свойствами шаровой молнии“. Архивирано од изворникот на 2009-04-25. Посетено на 2008-12-07.
- ↑ Erzilia Lozneanu and Mircea Sanduloviciu — Minimal-cell system created in laboratory by self-organizationПредлошка:Недоступная ссылка и статья на русском. Архивирано на 22 август 2008 г.
- ↑ Татаринов А.В., Яловик Л.І. Молекулярно-кристалічні оболонки природних плазмоидов // Тези доповідей міжнародної наукової конференції «Федоровська сесія 2008». — Санкт-Петербург, 2008. — С. 223-225 (украински)