Петрово (Пиринско)

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Петрово
Петрово is located in Бугарија
Петрово
Петрово
Местоположба во областа
Петрово is located in Пиринска Македонија
Петрово
Местоположба на Петрово во Општина Свети Врач и Благоевградската област
Координати: 41°26′N 23°30′E / 41.433° СГШ; 23.500° ИГД / 41.433; 23.500Координати: 41°26′N 23°30′E / 41.433° СГШ; 23.500° ИГД / 41.433; 23.500
ЗемјаБугарија
ОбластБлагоевградска област
ОпштинаСвети Врач
Површина
 • Вкупна31.853 км2 (12.299 ми2)
Надм. вис.&10000000000000610000000610 м
Население (2011)[1]
 • Вкупно632
 • Густина20/км2 (51/ми2)
Часовен појасEET (UTC+2)
 • Лете (DST)EEST (UTC+3)
Пошт. бр.2815
Повик. бр.0746


Петрово — е ело во Општина Свети Врач, Пиринска Македонија, во југозападниот дел на Бугарија.

Географиja и местоположба[уреди | уреди извор]

Селото Петрово се наоѓа во планинскиот регион во северното подножје на планината Славјанка, оддалечено само 6 километри од бугарско-грчкиот граничен премин. На речиси исто растојание, на околу 610 метри надморска височина, се наоѓа месноста Извора, од каде што извираат водите на Петровска Река. Петрово припаѓа на историско-географската област Мрвачко, а дел од истата етнографска целина претставуваат и пограничните села на грчка територија.

Историja[уреди | уреди извор]

Воениот споменик во селото

Петрово е старо село. Нема точни податоци за неговото формирање, но при ископувањата за изградба на ХЕ „Петрово“, пронајдени се остатоци од римска бања. Во 1997 година при реставрација на централната црква „Св. Петар и Павле“ во селото се откриени скелети од ранохристијанска ера во темелите на храмот.

Според османлиските даночни регистри на немуслиманското население од вилаетот Тимур Хисар од 1616 - 1617 година, Петрово било село со вкупно 109 домаќинства изнесувал.[2]

Во XIX век Петрово е големо село со мешано население и припаѓа на Демирхисарската каза на Серскиот санџак.

Во „Етнографијата на вилаетите Адрианопол, Монастир и Салоника“, издадена во Константинопол во 1878 година, каде што се прави статитички преглед на машкото население од 1873 госина, Ковачево се споменува како село со 100 домаќинства и 330 жители, Македонци.[3][4]

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 1.350 жители, од кои 950 Македонци[4], 280 Турци и 120 Роми.[5]

Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живеале 1.224 Македонци егзархисти[4] и 60 Власи.[6]

Стопанство[уреди | уреди извор]

Демографија[уреди | уреди извор]

Според пописот од 2011 година, во селото живееле 632 житела, од кои најголел дел од населението се запишани како Бугари.[4][7]

На табелата е прикажан националниот состав на населението во селото:[8]

На табелата е прикажан бројот на населението во Петрово за периодот 1934-2011:[7]

Поранешното училиште „Браќа Миладиновци“
година 1934 1946 1956 1965 1975 1985 1992 2001 2011
население 1.300 1.677 1.911 1.679 1.525 1.325 1.144 882 632
Влезот во селото

Општествени установи[уреди | уреди извор]

Администрација и политика[уреди | уреди извор]

Културни и природни знаменитости[уреди | уреди извор]

На 2 километри северно од селото се наоѓа месноста Пештери, село од XIV-XVII век со развиена грнчарска и земјоделска култура. Остатоците од старата населба сè

Црквата „Успение на Пресвета Богородица“

уште се видливи таму и жителите на Петрово делумно го имаат обновено храмот. На 2 километри југоисточно од селото се наоѓа параклисот „Свети Илија“ каде што населението редовно се собира за празникот Илинден.

Во селото има три цркви: „Свети Петар и Павле“, „Свети Атанасиј“ и „Света Дева“. За време на Отоманското Царство во селото постоела голема џамија и конак, но за време на Балканските војни (1912-1913) тие се срушени.

На околу 5 километри источно од селото се наоѓа пештерата Рупата, со длабочина од 45 метри.

Редовни настани[уреди | уреди извор]

Личности[уреди | уреди извор]

Починати[уреди | уреди извор]

Култура и спорт[уреди | уреди извор]

Иселеништво[уреди | уреди извор]

Надворешни врски[уреди | уреди извор]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. Фактична состојба на населението и домовите во Бугарија според пописот од 1 февруари 2011 г. Ethnic composition, all places: 2011 census.
  2. Турски извори за българската история, т. VII, София 1986, с. 228.
  3. "Македония и Одринско. Статистика на населението от 1873 г." Македонски научен институт, София, 1995, стр. 138-139.
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 Како што е општопознато, Македонците во бугарските извори се присвојуваат и водат како Бугари, и покрај признанието дека самите отсекогаш се изјаснувале како Македонци.
  5. Кѫнчовъ, Василъ (1900). Македония. Етнография и статистика. София: Българското книжовно дружество. стр. 184. ISBN 954430424X.
  6. Brancoff, D.M. „La Macédoine et sa Population Chrétienne“. Paris, 1905, pp. 188 – 189.
  7. 7,0 7,1 "Справка за населението на с. Петрово, общ. Сандански, обл. Благоевград" (бугарски). Посетено на 2018-02-04.
  8. ""&"Национален статистически институт. Население по области, общини, населени места и самоопределение по етническа принадлежност към 01.02.2011 г." (бугарски). Архивирано од изворникот на 2013-04-05. Посетено на 2012-03-18. Unknown parameter |deadlink= ignored (|url-status= suggested) (help)