Петар Габровски

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Петар Габровски
Петър Габровски
Петр Димитров Габровски.jpg
Премиер на Бугарија
На должноста
9–14 септември 1943
Монарх Симеон ІІ
Претходник Богдан Филов
Наследник Добри Божилов
Лични податоци
Роден(а) Петар Димитров Габровски
јули 9, 1898(1898-07-09)
Разград, Бугарија
Починал(а) февруари 1, 1945(1945-02-01) (возр. 46)
Софија, Бугарија
Националност Бугарин
Партија Ратници (1936-1944)
Занимање Адвокат

Петар Димитров Габровски (бугарски: Петър Димитров Габровски) (9 јули 1898 – 1 февруари 1945 година[1]) бил бугарски политичар кој кратко работел како премиер за време на Втората светска војна. Габровски по професија бил адвокат.[2] Тој исто така бил член на Големата масонска ложа на Бугарија.[3]

Раните години[уреди | уреди извор]

Габровски ја започнал својата политичка кариера како нацист, формирајќи свое движење Ратници на унапредувањето на бугарскиот национален дух (Ратници Напредука на Булгаршината) - попознат како Ратник или Ратници. Групата била вирулентно антисемитска и се вели дека имала врски со нацистичка Германија, иако не успеала да постигне нешто што се приближува кон масовно следење.[4] Во 1939 година бил донесен закон за забрана за членови на групата од владини канцеларии, иако не бил запазен долго.[5]

Министер за внатрешни работи[уреди | уреди извор]

Политичката кариера на Габровски започнала во октомври 1939 година кога тој бил донесен во кабинетот на Георги Ќосеиванов како министер одговорен за железниците, со неговото назначување во кабинетот дал оставка од Ратници.[6] Во кабинетот основан од Богдан Филов во 1940 година бил унапреден во функцијата министер за внатрешни работи.[7] Назначувањето го извршил кралот Борис Трети како обид да им се покаже на нацистите дека Бугарија била во голема мера поволна кон нив.[8] Во оваа улога Габровски побрзал да донесува закони што ја ограничувале улогата на Евреите во бугарскиот живот и протерала неколку стотици неодамна пристигнати Евреи, кои се надевале дека ќе влезеле во Задолжителна Палестина од Бугарија, принудувајќи ги да одат во Турција.[9] Неговиот предлог-закон, Законот за одбрана на нацијата, бил направен според слично законодавство во нацистичка Германија.[10]

Габровски, исто така, го испратил Александар Белев, колега адвокат и Ратник, кого го назначил на функција во министерството, во нацистичка Германија за да ги проучи нивните расни закони.[9] Потоа, тој се поврзал со транспортот на Евреите во концентрационите логори и најозлогласениот потпишал писмен договор за одобрување на превозот на 20,000 Евреи од Македонија и Тракија на 22 февруари 1943 година.[11] Бидејќи ниту еден од овие Евреи не добил бугарско државјанство по инкорпорирањето на овие територии, Габровски му рекол на германскиот амбасадор Адолф Бекерле дека нивната депортација ќе била многу поедноставна работа од какви било слични обиди против оние Евреи со државјанство со оглед на релативниот недостаток на антисемитски сентиментации во Бугарија.[12] Како и да е, планот, како што го развиле Габровски и Белев (кои работеле под Габровски како комесар за еврејски прашања), бил ставен под вето од страна на кралот.[13]

Падне од власт[уреди | уреди извор]

По смртта на Борис III Габровски ја извршувал должноста на премиер помеѓу 9 и 14 септември 1943 година, додека главните политички водачи во земјата служеле како регенти за Симеон Втори.[14] Тој бил занемарен за работата со полно работно време и неговата позиција исчезнала од таму наваму, бидејќи се сметал за премногу силен соперник за моќ.[14]

Извршување[уреди | уреди извор]

По воспоставувањето на владата на Фронтот Татковина, Габровски бил уапсен и изведен пред Народниот суд каде била изречена смртна казна.[15] Бил погубен на 1 февруари 1945 година.[16] По потег нашироко осуден од еврејските групи, Габровски бил рехабилитиран од Бугарскиот врховен суд во 1996 година, со наведената причина дека неговото првично судење содржело неколку неправилности.[17]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. Rulers: Index Ga-Gb
  2. Frederick B. Chary, The Bulgarian Jews and the Final Solution, 1940-1944, University of Pittsburgh Press, 1972, p. 36
  3. Frederick B. Chary, The History of Bulgaria, ABC-CLIO, 2011, p. 95
  4. Chary, The Bulgarian Jews and the Final Solution, p. 8
  5. Michael Bar-Zohar, Beyond Hitler's Grasp: The Heroic Rescue of Bulgaria's Jews, Adams Media Corporation, 1998, p. 26
  6. Chary, The Bulgarian Jews and the Final Solution, p. 17
  7. Mary C. Neuburger, Balkan Smoke: Tobacco and the Making of Modern Bulgaria, Cornell University Press, 2012, p. 145
  8. Bar-Zohar, Beyond Hitler's Grasp, p. 23
  9. 9,0 9,1 David S. Wyman, Charles H. Rosenzveig, The World Reacts to the Holocaust, JHU Press, 1996, p. 264
  10. Bar-Zohar, Beyond Hitler's Grasp, p. 27
  11. Chary, The Bulgarian Jews and the Final Solution, p. 83
  12. Bar-Zohar, Beyond Hitler's Grasp, p. 59-62
  13. Bar-Zohar, Beyond Hitler's Grasp, p. 206
  14. 14,0 14,1 Chary, The History of Bulgaria, p. 112
  15. Bar-Zohar, Beyond Hitler's Grasp, p. 249
  16. John Laughland, History of Political Trials: From Charles I to Saddam Hussein, Peter Lang, 2008, p. 153
  17. Bar-Zohar, Beyond Hitler's Grasp, p. 257