Прејди на содржината

Пауло Роберто Фалкао

Од Википедија — слободната енциклопедија
Пауло Роберто Фалкао
Лични податоци
Роден на 16 октомври 1953(1953-10-16) (72 г.)
Роден во Абелардо Луж, Бразил
Држава Бразил Бразил
Висина &100000000000001830000001,83 м
Играчки податоци
Позиција напаѓач
Повлекување 1986 (32 г.)
Младинска кариера
1971-1973 Интернасионал Интернасионал
Кариера*
Години Клуб Наст.† (Гол.)†
1972-1980 Интернасионал Интернасионал 158 (22)
1980-1985 Рома Рома 107 (22)
1985-1986 Саун Пауло Саун Пауло 10 (0)
Репрезентација
1972 Бразил Бразил (олимп.) 3 (0)
1976-1986 Бразил Бразил 28 (6)
Раководител на екипите
1990-1991 Бразил Бразил
1991-1992 Клуб Америка Клуб Америка
1993-1994 Интернасионал Интернасионал
1994 Јапонија Јапонија
2011 Интернасионал Интернасионал
2012 Баија Баија
2015-2016 Спорт Ресифе Спорт Ресифе
2016 Интернасионал Интернасионал

Пауло Роберто Фалкао (роден на 16 октомври 1953 година, во Абелардо Луж) — бразилски поранешен фудбалер и фудбалски тренер, играч од средниот ред.

Сметан за еден од најдобрите играчи од средниот ред во историјата на фудбалот, тој го зазема 31-вото место на специјалното рангирање на најдобрите јужноамерикански фудбалери на 20-тиот век објавено од IFFHS.[1] Во март 2004 година, Пеле го вклучил и во ФИФА 100, листата на 125 најдобри живи фудбалери, составена по повод стогодишнината на ФИФА.[2] Во 2012 година бил примен во Куќата на славните на Рома,[3] а во 2017 во Куќата на славните на италијанскиот фудбал.[4]

Биографија

[уреди | уреди извор]

Фалкао е роден на 16 октомври 1953 година[5] во Абелардо Луж, локалитет кој во тоа време бил дел од округот на општината Шаншере, во државата Санта Катарина[6] од мајка со калабриско потекло и татко португалец.[7]

Тој бил во брак со адвокатката Розане Дамацио, со која го добил синот Паулињо, за кој подоцна се расправал кога жената го обвинила својот партнер за брачна неверност;[8] подоцна имал врска со италијанката Марија Флавија Фронтони, со која добил уште еден син, Џузепе, кого го признал по судски спор.[8]

Во својата автобиографија „Филозофијата на Моана“, порно ѕвездата Моана Поци раскажува за флертувањето со Фалкао.[9].

Од 2003 година е во брак со новинарката Кристина Ранзолин,[8] презентер на „Jornal do Almoço“, која се емитува на ТВ каналот, RBS TV. Фалкао моментално живее во Порто Алегре.[8]

Технички карактеристики

[уреди | уреди извор]

Елегантен централен играч од средниот ред, кој главно играл како плејмејкер, но бил способен да извршува широк спектар на задачи, учествувајќи подеднакво и во дефанзивната и во офанзивната фаза.[10] Неговите соиграчи од Рома, Франческо Грацијани и Роберто Пруцо го опишувале како „универзален играч“ и „тренер на теренот“ поради неговите технички и карактерни вештини.[10]

Клупска кариера

[уреди | уреди извор]

Интернасионал

[уреди | уреди извор]
Фалкао (најдесно горе) со тимот на Интернасионал кој го освоил бразилското првенство во 1975

Својата професионална кариера ја започнал во неговата татковина во Интернасионал.[5] Тој играл таму шест сезони, освојувајќи го бразилското првенство три пати – титула што Интернасионал никогаш претходно не ја освоил – и стигајќи до финалето на Копа Либертадорес 1980, каде загубиле од Насионал. Во шестте години поминати во клубот, Фалкао постигнал 22 првенствени гола за Интернасионал.

Денес, Фалкао сè уште се смета за еден од најдобрите играчи во историјата на клубот;[11] додека играл во тимот од Порто Алегре, тој двапати бил награден со „Бола де Оуро“ (Златна топка), престижна награда што ја доделува бразилското списание Placar на најдобриот играч во бразилското првенство.[10]

На 10 август 1980 година, тој бил купен од Рома за сума од еден и пол милион долари,[12] и неговото доведување првично било проследено со скептицизам, бидејќи навивачите на „џалоросите“ чекале во Рим да слета неговиот сонародник Зико.[10] Околу 5000 навивачи на Рома го пречекале, кога неговиот авион слетал на аеродромот Фјумичино.[10] За да го продаде Фалкао, Интернасионал побарал исплата со многу строг рок што римскиот клуб веројатно не можел да си го дозволи. Така, тогашниот претседател на Рома, Виола, го контактирал Васко Фаролфи (историски претседател на Монтеварки), кој ја авансирал целата сума што ја побарале Бразилците: во замена (и како знак на благодарност), покрај преостанатиот износ, првиот пријателски натпревар што Рома го одиграла таа година бил против Монтеварки.

Фалкао играјќи за Рома во натпревар против Удинезе во Серија А 1980-1981.

Своето деби во дресот на Рома го имал против неговиот поранешен тим, Интернасионал,[5] во пријателски натпревар одигран на 29 август 1980 година, кој завршил со резултат 2-2. Неколку недели подоцна, тој го имал своето деби во Серија А, на 14 септември 1980 година, против Комо, натпревар кој Рома го добила со 1-0, но Фалкао бил неубедлив по што бил критикуван,[5] иако наскоро неговата форма расте и заработил доверба и восхит.[5] На крајот од неговата прва година со „џалоросите“, тој го завршил првенството со три гола, додека тимот бил блиску до освојување на скудетото, кое му припаднало на Јувентус, но го освоил Купот на Италија,[5] постигнувајќи го решавачкиот пенал во финалето добиено по изведување на пенали против Торино со 4-2. Следната сезона тој одиграл дваесет и четири натпревари и постигнал шест гола.[5] За време на престојот во главниот град на Италија, претседателот на клубот Дино Виола се потпирал на него за да добие технички извештаи од натпреварите на тимот.[10]

Во сезоната 1982-1983, тој го освои своето прво италијанско првенство со Рома, второто во историјата на клубот, а за него придонел со 27 натпревари и седум постигнати гола во лигата. Постигнал два гола и во Купот на УЕФА, еден против Келн и еден против Бенфика, како и еден гол во осминафиналето на Купот на Италија. Неговиот настап против Пиза бил запаметен како еден од најдобрите во дресот на Рома, бидејќи го комбинирал решавачкиот гол со фантастичен настап, преземајќи ја улогата на лидер на тимот.[10] Бил наречен Divino (превод на мак. „божествен“) од навивачите[8] или дури „осмиот крал на Рим“.[5]

По уште една сезона, со дваесет и седум настапи и пет гола, и титула во Купот на Италија, Рома стигнала до финалето на Европскиот куп 1983-1984, каде на Олимпико, загубиле на пенали од Ливерпул.[5] Фалкао, кој не бил во оптимална физичка состојба, одбил да изведе пенал и потоа бил жестоко критикуван.[12] Самиот играч, во специјалната емисија „Прашај кој беше Фалкао“, навел дека дури и да бил во позиција да изведе пенал, тој би бил петтиот изведувач од 11 метри, удар до кој никогаш не дошло бидејќи на Ливерпул му биле потребни само четири пенали за да го освои трофејот. Понатаму, во 1985 година тој претрпел сериозна повреда, поради што бил опериран во Њујорк,[12] а на 1 август истата година, тој ја напуштил Рома по раскинување на договорот.[13]

Тој го одиграл својот последен натпревар на 16 декември 1984 година против Наполи, каде што го постигнал и решавачкиот гол.[10] Причините за „разводот“ со „џалоросите“ се должеле на несогласувањата со тогашниот претседател Дино Виола, во врска со финансиските услови во договорот;[5] во претходната сезона платата на Фалкао била највисока во италијанската лига, над милијарда лири годишно.[12] Понатаму, играчот одбил да се подложи на лекарски преглед од страна на клубот, а оваа ситуација, исто така, придонела за дополнително поткопување на односите меѓу двете страни.[10] На 20 септември 2012 година, тој бил меѓу првите 11 играчи кои биле примени во официјалната „Куќа на славните“ на Рома.[14]

Саун Пауло

[уреди | уреди извор]

На 20 август 1985 година, се вратил во својата татковина облекувајќи го дресот на Саун Пауло.[15] По една година играње за оваа бразилска екипа, во која имал само десет настапи, и покрај тоа што го освоил првенството, тој дефинитивно ја завршил својата играчка кариера после Светското првенство 1986, на возраст од 32 години.

Репрезентативна кариера

[уреди | уреди извор]

Тој го добил својот прв повик во Бразилската олимписка репрезентација за Летните олимписки игри 1972 во Минхен: несреќна авантура завршена за „кариоките“ со нерешено и два пораза и рана елиминација. Започнал како резерва во првиот натпревар против Данска (влегол во второто полувреме) и како стартер против Унгарија и Иран. Во 1978 година, тој не бил повикуван во репрезентацијата предводена од Клаудио Коутињо, затоа што изјавил дека не сака да биде резерва.[5]

По настапот на Копа Америка 1979, Фалкао учествувал и на Светското првенство 1982, негово прво. Заедно со соиграчите Тонињо Серезо, Лео Жуниор, Зико, Едер и Сократес, тој сочинувал среден ред со ненадминливо техничко ниво.[5] На ова издание, играно во Шпанија, тој настапил пет пати, постигнувајќи три гола, последниот против Италија, носејќи им на бразилците второ израмнување во натпреварот, кој на крајот сепак бил загубен со 3-2 по хет-трикот на Паоло Роси.

Четири години подоцна учествуваше на Светското првенство 1986. Играјќи главно како резерва, тој излегол на теренот само двапати, или вкупно 91 минута. Во првиот натпревар против Шпанија (победа со 1-0), тој влегол во игра во 79-тата минута на местото на Жуниор, додека во вториот натпревар против Алжир (исто така победа со 1-0) го заменил Леандро во 10-тата минута од првото полувреме. Потоа, Бразил ја продолжил со својата серија за уште три натпревари, пред конечно да бидат елиминирани од Франција на пенали во четвртфиналето.[16]

Хронологија на репрезентативните настапи

[уреди | уреди извор]
Хронологија на настапи и постигнати голови за националната селекција ― Бразил
Дата Град Домашни Резултат Гости Натпреварување Голови Инфо Детали
27-2-1976Буенос АиресАргентина Аргентина1 – 2Бразил БразилПријателска-
19-5-1976Рио де ЖанеироБразил Бразил2 – 0Аргентина АргентинаАтлантски куп 1976-влегол во игра
23-5-1976Лос АнџелесБразил Бразил1 – 0Англија АнглијаПријателска-
31-5-1976Њу ХејвенБразил Бразил4 – 1Италија ИталијаПријателска-заменет 46'
1-12-1976Рио де ЖанеироБразил Бразил2 – 0Советскиот Сојуз Советскиот СојузПријателска1влегол во игра
23-1-1977Саун ПаулоБразил Бразил1 – 0Бугарија БугаријаПријателска-
20-2-1977БоготаКолумбија Колумбија0 – 0Бразил БразилКвал. за СП 1978-
13-3-1977АсунсионПарагвај Парагвај0 – 1Бразил БразилКвал. за СП 1978-
20-3-1977Рио де ЖанеироБразил Бразил1 – 1Парагвај ПарагвајКвал. за СП 1978-
17-5-1979Рио де ЖанеироБразил Бразил6 – 0Парагвај ПарагвајПријателска-
31-5-1979Рио де ЖанеироБразил Бразил5 – 1Уругвај УругвајПријателска-
23-8-1979Буенос АиресАргентина Аргентина2 – 2Бразил БразилКопа Америка 1979 - Прва фаза-влегол во игра [17]
24-10-1979АсунсионПарагвај Парагвај2 – 1Бразил БразилКопа Америка 1979 - Полуфинале-
31-10-1979Рио де ЖанеироБразил Бразил2 – 2Парагвај ПарагвајКопа Америка 1979 - Полуфинале1
19-5-1982РесифеБразил Бразил1 – 1Швајцарија ШвајцаријаПријателска-
27-5-1982УберландијаБразил Бразил7 – 0Ирска ИрскаПријателска1
14-6-1982СевиљаБразил Бразил2 – 1Советскиот Сојуз Советскиот СојузСП 1982 - Прва фаза-
18-6-1982СевиљаБразил Бразил4 – 1Шкотска ШкотскаСП 1982 - Прва фаза1
23-6-1982СевиљаБразил Бразил4 – 0Нов Зеланд Нов ЗеландСП 1982 - Прва фаза1
2-7-1982БарселонаАргентина Аргентина1 – 3Бразил БразилСП 1982 - Втора фаза-добил жолт картон во 85-тата минута 85'
5-7-1982БарселонаИталија Италија3 – 2Бразил БразилСП 1982 - Втора фаза1
12-3-1986Франкфурт на МајнаЗападна Германија Западна Германија2 – 0Бразил БразилПријателска-
1-4-1986Сао ЛуисБразил Бразил4 – 0Перу ПеруПријателска-
8-4-1986ГојанијаБразил Бразил3 – 0Источна Германија Источна ГерманијаПријателска-
30-4-1986РесифеБразил Бразил4 – 2Југославија ЈугославијаПријателска-заменет 63'
7-5-1986КуритибаБразил Бразил1 – 1Чиле ЧилеПријателска-
1-6-1986ГвадалахараШпанија Шпанија0 – 1Бразил БразилСП 1986 - Прва фаза-влегол во игра 79'
6-6-1986ГвадалахараБразил Бразил1 – 0Алжир АлжирСП 1986 - Прва фаза-влегол во игра 10'
Вкупно Настапи 28 Голови 6

Статистика

[уреди | уреди извор]

Клупска статистика

[уреди | уреди извор]
Сезона Клуб Првенство Национален куп Континентален куп Останати купови Вкупно
Лига Наст Гол Лига Наст Гол Лига Наст Гол Лига Наст Гол Наст Гол
1971 Бразил Интернасионал А 0 0 - - - - - - - - - 0 0
1972 А 0 0 - - - - - - - - - 0 0
1973 А 34 0 - - - - - - - - - 34 0
1974 А 21 2 - - - - - - - - - 21 2
1975 А 19 1 - - - - - - - - - 19 1
1976 А 15 5 - - - - - - - - - 15 5
1977 А 9 0 - - - - - - - - - 9 0
1978 А 27 5 - - - - - - - - - 27 5
1979 А 20 5 - - - - - - - - - 20 5
1980 А 12 3 - - - - - - - - - 12 3
Вкупно Интернасионал
 157 21 - - - - - - - - - 157 21
1980-1981Италија РомаА253КИ50КПК21ТК00324
1981-1982А246КИ20КПК40---306
1982-1983А277КИ41КУ82---3910
1983-1984А275КИ80ЛШ81---436
1984-1985А41КИ30КПК10---81
Вкупно Рома10722221234---15227
1985 Бразил Саун Пауло А 0 0 - - - - - - - - - 0 0
1986 А 10 0 - - - - - - - - - 10 0
Вкупно Саун Пауло 10 0 - - - - - - - - - 10 0
Вкупно во кариерата 274 43 22 1 23 4 319 48

Репрезентативна статистика

[уреди | уреди извор]
РепрезентацијаГодинаНастапиГолови
Бразил Бразил 197651
197740
197800
197951
198000
198100
198274
198300
198400
198500
198670
Вкупно286
Интернасионал
Фалкао го држи трофејот освоен во Бразилското првенство во 1979 година
1975, 1976, 1979
1973, 1974, 1975, 1976, 1979
Рома
1982-1983
1980-1981, 1983-1984
Саун Пауло
1986

Индивидуални

[уреди | уреди извор]
  1. ↑ „South America best Player of the Century“. Архивирано од изворникот на 19 јануари 2012. Посетено на 9 мај 2023. Занемарен непознатиот параметар |dead-link= (help)
  2. ↑ „Fifa names greatest list“.
  3. ↑ „Falcao“.
  4. ↑ „paulo roberto falcao entra hall of fame del calcio italiano“.
  5. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 Giuseppe Galati, Paulo Roberto Falcão - L'ottavo Re di Roma Архивирано на 22 мај 2011., Rai International
  6. ↑ Абелардо Луж станал општина во 1958 година
  7. ↑ Gian Paolo Ormezzano (23 септември 1980). „Questo incredibile Falcão“. стр. 21. Посетено на 3 јули 2014. Занемарен непознатиот параметар |pubblicazione= (help)
  8. 1 2 3 4 5 Paolo Manzo, La storia di Falcao, l'ottavo re di Roma ora sogna una panchina Архивирано на 26 јануари 2011., La Stampa, 23 јануари 2011
  9. ↑ I voti di Moana «Tardelli da 8 Falcao da 5», Gazzetta dello sport, 10 октомври 2006, p. 6
  10. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Предлошка:Cite TV
  11. ↑ „Paulo Roberto Falcão“ (португалски). internacional.com.br. Архивирано од изворникот на 6 февруари 2010. Посетено на 9 јули 2010. Занемарен непознатиот параметар |dead-link= (help)
  12. 1 2 3 4 L'ottavo re di Roma Архивирано на 21 април 2016., Corriere dello sport, 23 август 2010
  13. ↑ „Roma - Falcao è finita“. larepubblica.it. 2 август 1985.
  14. ↑ „Hall of Fame: gli undici eletti della Classe 2012“. Посетено на 20 септември 2012.
  15. ↑ „Falçao se decidio por el Sao Paulo“ (PDF). mundodeportivo.com. 21 август 1985.
  16. ↑ articolo Brasile-Francia Messico 1986: il tramonto dei giganti di Luca Sisto, sul sito Footballandlife.it
  17. ↑ Лентата ја презел од Пауло Сесар Карпеџани, играчот што тој го заменил.
  18. ↑ „Matches of FIFA XI“. Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation.
  19. ↑ José Luis Pierrend (6 March 2012). „"Onze Mondial" Awards: Onze de Onze 1976–2011“. Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation. Посетено на 14 September 2015.
  20. ↑ „Eric Batty's World XI's – The Eighties and Nineties“. Beyond The Last Man. 10 March 2014. Архивирано од изворникот 31 January 2022. Посетено на 23 July 2020.
  21. ↑ „Guerin Sportivo Serie A Team of the Year“. BigSoccer. Посетено на 30 September 2024.
  22. ↑ World Soccer: The 100 Greatest Footballers of All Time. Retrieved 17 December 2015
  23. ↑ „Pele's list of the greatest“. BBC Sport. 4 March 2004. Посетено на 15 June 2013.
  24. ↑ „Hall of Fame“ (италијански). A.S. Roma. Архивирано од изворникот на 22 March 2019. Посетено на 27 July 2016.
  25. ↑ „Italian football Hall of Fame to induct ten new stars“. 25 October 2016. Посетено на 25 October 2016.

Надворешни врски

[уреди | уреди извор]
Преземено од „https://mk.wikipedia.org/w/index.php?title=Пауло_Роберто_Фалкао&oldid=5487234“