Оља Ивањицки

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето

Оља Ивањицки (Панчево, 10 мај 1931 – Белград, 24 јуни 2009) — српска и југословенска сликарка, скулпторка, поет и член на УЛУС (Здружение на ликовни уметници на Србија).

Биографија[уреди | уреди извор]

Наследството на Ивањицки во Историскиот музеј на Србија, 2017 год.

Оља Ивањицки (вистинско име – Олга) била родена во Панчево, во руска болница. Нејзините родители, таткото, Василиј Васиљенко Ивањицки, и мајката, Вероника Михајловна Пјотровска, биле бегалци од Русија по Октомвриската револуција. Живееле во Крагуевац од каде се преселиле во Белград, каде таа студирала вајарство на Академијата за ликовни уметности. Иако запишала друга насока, сепак од самиот почеток се занимавала со сликарство. Дипломирала во 1957 година, во класата на професорот Сретен Стојановиќ. По завршувањето на магистериумот во 1962 година, таа добила посебно признание и стипендија од Фордовата фондација за студии во САД, а во 1978 година добила можност да учествува во програмата на Фулбрајтова фондација.

Таа била еден од основоположниците на Ниш Арт фондацијата и салонот Музеј Медијале, а во 2007 год. го основала Фондацијата на Оља Ивањицки, со цел да тој го основа Музејот на Оља Ивањицки.

Во 1957 год. таа со група на сликари (Леонид Шејка, Владимир Величковиќ, Љубомир Поповиќ, Миодраг Ѓуриќ) ја основала групата Медијала, која ја претставувале млади сликари, писатели, филозофи, архитекти и композитори. Заедничка цел на сите членови на Медијала била единствената идеја: бескрајна љубов кон уметноста и бескрајно верување во нејзината севкупна моќ.

Таа имала над деведесет самостојни изложби и учествувала на бројни национални и меѓународни групни изложби. Ивањицки како сликарка била под влијание на симболизмот, надреализмот, поп-артот и фантастичната уметност. Во текот на нејзината кариера, таа ја добила Вуковата награда во 1988 год., Седмојулската награда (1988 год.) и Наградата на Кариќ.[1][2][3][4]

Литература[уреди | уреди извор]

  • Вечен услов – поезија, Новости, Белград, 2008 год.
  • Painting the Future, Philip Wilson Publishers, London 2009.[5]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. Biography by Olga Ivanjicki Foundation, Retrieved on 2017-05-06.
  2. Olga Ivanjicki (PDF) by Čitajteo Project, Retrieved on 2017-05-06.
  3. Kako žive beogradski slikari - Mediala (1964), TV-documentary on YouTube, Retrieved on 2017-05-06.
  4. Karić Award Laureates 2008, Retrieved on 2017-05-21.
  5. Olga Ivanjicki in COBISS.SR, Retrieved on 2017-05-06.

Надворешни врски[уреди | уреди извор]

Официјална веб-страна на Фондацијата на Оља Ивањицки