Опел Сенатор

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Опел Сенатор
Opel Senator CD.jpg
ПроизведувачОпел (Џенерал моторс)
Производство1978–1993
ПретходникОпел Дипломат
НаследникОпел Омега
Класабизнис автомобил (E-сегмент)

Опел Сенатор (германски: Opel Senator) — автомобил дизајниран и произведен од германскиот производител на автомобили Опел, кој се произведувал во периодот од 1978 до 1993 година. Седанот, станал достапен заедно со купе на Опел Монца и Воксхал Ројал Купе[1].

Преку меѓународните поделби на „Џенерал моторс“, тој бил познат на разни пазари „Шевролет Сенатор“, „Даеву Империал“ (во Јужна Кореја), „Опел Ројал“ (до 1983 година) и Воксхал Ројал во Обединетото Кралство. Брендот Воксхал Ројал бил отстранет во 1983 година и заменет со Воксхал Сенатор[2]. Исто така, бил продаван како Опел Кикинда во Југославија, каде бил произведуван под лиценца на ИДА-Опел во Кикинда, Србија, по кој град бил именуван и самиот модел[3].

Првата генерација на Сенатор ја употребил истата платформа како и помалиот Опел Рекорд. Втората генерација на тој автомобил, од 1987 година, ја употребил истата платформа како и Опел Омега.

Сенатор A (1978–1986)[уреди | уреди извор]

Сенатор A
SenatorA1CD7816082009.jpg
Познат и какоШевролет Сенатор (Јужна Африка)
Опел Кикинда (Југославија)
Воксхал Ројал (Обединето Кралство до 1983)
Воксхал Сенатор (Обединето Кралство од 1983)
Производство1978–1986
Склопување
Тип на каросерија4-врати седан
РаспоредFR layout
ПлатформаПлатформа GM V
Меѓуоскино раст.2,685 mм (8.8 ст)
Должина4,810 mм (15.8 ст)
Ширина1,722 mм (5.6 ст)
Висина1,415 mм (4.6 ст)
Нетоварена тежина1,640 kg (3,616 lb)
СродниБитер SC
Опел Монца

Сенатор А претставува издолжена верзија на Опел Рекорд E, надополнета со купе-верзија за брзо враќање на три врати на истата платформа наречена Опел Монца, која била планирана како наследник на купето на Опел Комодоре.

Имиња на пазарот[уреди | уреди извор]

Сенатор А и Монца првично биле продавани во Обединетото Кралство како Воксхал Ројал (и Воксхал Ројал Купе), бидејќи Опел не бил толку добро утврден на британскиот пазар. Возилото било исто така достапно во Јужна Африка како Шевролет Сенатор до 1982 година, кога било превземено како Опел[4]. Шевролет Сенатор бил опремен локално со 4.093 кубика и со 132 КС (97 kW)[5]. Подоцнежниот Сенатор на Опел во Јужна Африка добил австралиски вградени, шест цилиндрични мотори.

Мотори[уреди | уреди извор]

Опсегот на моторот за првата фаза од животот на моделот вклучувал 2.8S и ново развиен 3.0E, кој поседувал 180 КС (132 kW; 178 КС) и 248 N⋅m (183 lb⋅ft) со вбризгување на гориво. Три брзинскиот автоматски менувач бил сопствен дизајн на Опел претставен во 1969 година, а бил произведен во Стразбур.

Сопствениот рачен менувач на Опел со четири брзини не ги исполнил очекувањата и компанијата се свртела кон производителот Гетраг, кој го инсталирал својот четирибрзински рачен менувач во раните модели на Монца со четири цилиндри. Истиот бил заменет за пет брзини со менувачот 240 за моторите 2,5 и 2,8, и менувачот 265 за 3.0E.

Со 3,0 литарскиот мотор, Монца бил најбрзиот автомобил што го имал изградено Опел, способен за 215 км на час и достигнување за 8,5 секунди брзина до 100 километри. Во јуни 1981 година, моторот со вбризгување гориво 2.5E, исто така користен во помалиот Комодоре, бил додаден кон моделите на Сенатор/Монца[6]. Со 136 КС (100 kW) бил многу блиску до сега ирелевантните 2,8 и неговите 140 КС (100 kW), а 2,8С бил прекинат во 1982 година.

Фејслифт[уреди | уреди извор]

Опел Сенатор A2 (1982–1986)
Опел Сенатор A2

Оригиналниот Опел Сенатор и Монца добиле фејслифт во ноември 1982 година, иако Аенатор „А2“ (како што обично се нарекува) излегол на продажба во март 1983 година. Во Велика Британија, првично се продавал само како Опел, пред да биде преработен како Воксхал во 1984 година. А2 Монца била продавана единствено како Опел.

Подобрениот автомобил изгледал слично на неговиот претходник, со релативно мали промени: измазнети фарови кои биле зголемени во големина, а хромираните делови биле променети во мат црна боја.

Внатрешноста на автомобилот била подобрена, а моторите сменети. По фејслифтот, моделот бил достапен со мотор од 2 Л и 110 КС (81 kW) со вбризгување гориво од Рекорд Е2 и 2,5Л од Комодоре, кој престанал да се произведува во 1982 година. Моќта на 2,0Л наскоро се зголемила на 115 КС (85 kW). Во март 1983 година, бил ставен на располагање 2,3-литарски турбодизел (споделен со „Рекорд“), а неколку месеци подоцна ABS-сопирачките станале достапни како опција во целиот опсег на Сенатор/Монца[7]. Во септември 1984 година во Париз, на моторот 2.5Е му бил даден нов систем за вбризгување на гориво LE-Jetronic Bosch со моќност до 140 КС (100 kW). 2.0E бил заменет со 2.2E. Само моторот 3.0E останал недопрен, иако неговото име било променето како 3,0i[7]. На страната на менувачот, три-брзинскиот автомат изграден во Стразбур бил исто така заменет[8].

Набргу потоа, во ноември 1984 година била прикажана суперплатена верзија (Comprex) - во тоа време, единствениот производствен автомобил во светот што ја користел оваа техника. Излегувајќи во продажба во 1985 година, оваа многу ретка експериментална верзија (планирани 1.000 единици) официјално била произведена од Ирмшер, а не од Опел[9]. МОделот понудил 95 КС (70 kW) и 172 км на час. Од септември 1985 година до крајот на производството кон крајот на летото 1986 година, била достапна катализирана верзија на 3.0E, со моќност до 156 КС (115 kW).

Сенатор B (1987–1993)[уреди | уреди извор]

Сенатор B
Opel Senator B front 20080102.jpg
Познат и какоВоксхал Сенатор
Производство1987–1993
СклопувањеГерманија: Риселсхајм
Тип на каросерија4-врати седан
РаспоредFR layout
ПлатформаПлатформа GM V
Мотор
  • 2.5 L 25NE - I6
  • 2.6 L C26NE - I6
  • 3.0 L C30NE - I6
  • 3.0 L C30SE 24V - I6
  • 4.0 L C40SE 24V - I6
Пренос4-брзини (автоматско)
5-брзини (рачно)
Меѓуоскино раст.2,730 mм (9.0 ст)
Должина4,845 mм (15.9 ст)
Ширина1,785 mм (5.9 ст)
Висина1,455 mм (4.8 ст)
Нетоварена тежина1,640 kg (3,616 lb)

Новиот модел, Сенатор B (се продавал без суфиксот „Б“), пристигнал во пролетта 1987 година, како долга верзија на меѓуоскиното растојание на „Опел Омега“. Моделот не бил еквивалентен на Монца.

Имало различни верзии на Сенатор Б: дванаесет вентили со мотор со големина од 2,5 L и 3,0 L биле претставени во 1987 година заедно со луксузниот модел „ЦД“ со мотор 3.0 L. Верзијата на ЦД се пофалила со електронска прилагодлива суспензија „ЕРЦ“ за прв пат во масовно произведен европски автомобил. климатизација, загреани седишта, исто така, во задниот дел, оригинални панели, централна конзола покриена со кожа, патнички компјутер и контрола при патување.

Автомобилите биле достапни со пет брзински рачен или четири брзински автоматски менувач. Исто така, тој бил опремен со одложување на вртежен момент при секоја промена на менувачот. Во зимски режим, автомобилот започнувал на третата брзина и се префрлувал веднаш на четвртата што е можно поскоро за да се спречи вртењето на тркалата и нестабилноста. Овој режим останувал на брзина од 80 км на час и потоа автоматски се исклучувал. Менувачот имал вграден систем за дијагностицирање и програма за итни случаи. Подоцна Lexus и Volvo користеле слични верзии на овој пренос. Како луксузен автомобил, имал многу опции, со кони седишта и загревачки седишта на предната и задната страна, електронска климатизација.

Во 1989 г. бил воведен модел со 24 вентило и мотор од 3.0 Л, генерирајќи 204 КС (150 kW). Овој модел бил многу популарен кај полициските сили во Велика Британија, при што неколку автомобили биле снабдени за надградена полициска спецификација. Главната карактеристика на новиот мотор бил системот „Dual Ram“, зголемувајќи го вртежниот момент при мала брзина на моторот со помош на систем за пренасочен проток на воздух, ангажиран на 4.000 врт/мин.

За верзијата од 1990 година, 2,5 L бил заменет со Dual Ram од 2,6 L, а дванаесетте вентили од 3,0 L биле повлечени од опсегот во 1992 година.

Со втората генерација „Омега“ претставена на крајот на 1993 година, а достапна за продажба од март 1994 година[10], „Опел“ сметал дека е доволно застапен во горниот крај на пазарот од страна на врвната спецификација која ја поседувал моделот на „Омега Б“ Производство на Сенатор завршило во есен 1993 година со разочарувачки 69.943 автомобили произведени од лансирањето на автомобилот шест и пол години порано. Годишното производство паднало од 14,007 во 1990 година на 5,952 во 1992 година, со само 2.688 автомобили произведени во 1993 година[10].

Технички податоци за Сенатор B (1987–1993)
Опел Сенатор 2.5 i 25NE 2.6 i C26NE 3.0 i C30NE 3.0 i C30SE Irmscher
4.0 i C40SE
Мотор: I-6 – 12V I-6 – 24V
Зафатнина: 2490 cc 2594 cc 2969 cc 3983 cc
bore x Stroke:  87 x 69,8 mm 88,8 x 69,8 mm 95 x 69,8 mm 98 x 88 mm
Максимална сила @ врт/мин: 140 PS (103 kW) @ 5200 150 PS (110 kW)@ 5600 156 PS (115 kW) @ 5400
177 PS (130 kW) @ 5800
204 PS (150 kW) @ 6000 272 PS (200 kW) @ 5800
Максимални вртежи @ врт/мин:   201 N•m (148 lb•ft) @ 4000 216 N•m (159 lb•ft) @ 3600 200 N•m (148 lb•ft) @ 3900
235 N•m (173 lb•ft) @ 4400
265 N•m (195 lb•ft) @ 3600 387 N•m (285 lb•ft) @ 3300
Гориво:  Electronic multipoint injection (Bosch LE-Jetronic) Digitally controlled multipoint injection (Bosch Motronic)
Ладење:  water
Трансмисија:  4-sp automatic,
5-sp manual
5-sp manual
Сопирачки:  Front: ventilated disc brakes Ø 280 mm, rear: ventilated disc brakes Ø 270 mm Front: ventilated disc brakes Ø 296 mm, rear: disc brakes Ø 270 mm
Структура на школка:  Sheet steel, unibody construction
Track front/rear:  1462/1484 mm
Wheelbase:  2730 mm
Должина:  4845 mm
Тежина:  1440–1640 kg
Максимална брзина:  210 km/h (130 mph) 215 km/h (134 mph) 225 km/h (140 mph) 240 km/h (149 mph) 255 km/h (158 mph)
0–100 км/ч:  10.5 s 9.8 s 9 s 7.8 s 6.5 s

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. Vauxhall Royale and Royale Coupe (1978 - 1984), Honest John, 22 August 2013
  2. „Austin Rover Online“. Aronline.co.uk. Архивирано од изворникот на 2012-07-19. конс. 2011-03-21.  Unknown parameter |url-status= ignored (помош)
  3. Sajam Automobila U Beogradu 1986. Godine
  4. Chevrolet Senator
  5. Büschi, Hans-Ulrich, уред (3 март 1982 г) (на German, French). Automobil Revue '82. 77. Berne, Switzerland: Hallwag, AG. ст. 250–251. ISBN 3-444-06062-9. 
  6. Automobil Revue '82, pp. 432-433
  7. 7,0 7,1 Pirotte, Marcel (24 јануари 1985 г). Essai detaillé: Opel Senator 2.2i (на French). „Le Moniteur de l'Automobile“ (Brussels, Belgium: Editions Auto-Magazine) том  36 (813): 107. 
  8. Pirotte, p. 113
  9. Mastrostefano, Raffaele, уред (јануари 1985 г). Anteprima: Futuro Prossimo (на Italian). „Quattroruote“ (Milan, Italy: Editoriale Domus) том  30 (351): 61. 
  10. 10,0 10,1 Eberhard Kittler (2001). Opel Senator B (1987-1993). Motorbuch Verlag, Stuttgart. стр. 323-325. ISBN 3-613-02052-1. 

Надворешни врски[уреди | уреди извор]