Опел Адмирал

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето

Опел Адмирал — луксузен автомобил, кој се произведувал во периодот од 1937 до 1939 и повторно од 1964 до 1977 година, од страна на германскиот производител Опел.

Адмирал (1937–1939)[уреди | уреди извор]

Опел Адмирал
Opel Admiral6.JPG
ПроизведувачОпел
Производство1937–1939 (6,404 cars)
ПретходникОпел Супер 6
НаследникОпел Капитан
Класалуксузен автомобил
Тип на каросерија4-врати седан 4-врати кабриолет
РаспоредFR layout
Мотор3.6 литри straight-6
Меѓуоскино раст.3,155 mм (124 ин)
Должина5,270 mм (207.5 ин)
Ширина1,800 mм (70.9 ин)
Висина1,710 mм (67.3 ин) (седан)
1,630 mм (64.2 ин) (кабриолет)
Нетоварена тежина1,605 kg (3,538 lb)

Првиот модел на Адмирал бил воведен на почетокот на 1937 година на Берлинскиот автомобилски саем, иако производството не започнало до крајот на годината, со само осум произведени единици во 1937 година[1]. Моделот претставувал обид на Опел да им конкурира на луксузните автомобили на Хорх, Мерцедес-Бенц и Мајбах. Овој модел имал значително пониска цена од своите конкуренти, правејќи го моделот еден од најпопуларните кај купувачите. За разлика од помалиот Опел Капитан, претставен на крајот на 1938 година, Адмирал користел традиционална посебна шасија. Тој се појавил со неколку различни верзии[2].

Мотори[уреди | уреди извор]

Автомобилот се напојувал со ново развиениот мотор од 3.626 кубици, со максимален излез од 75 КС (55 kW; 74 КС), и 132 км на час[3]. Моторот бил споделен со камионот „Опел Блиц“ од 3,5 тони произведен во неодамна отворената фабрика за производство на комерцијални возила во Бранденбург на Хафел, југозападно од Берлин, и бил сличен на сличен налик на Шевролет и Воксхал/Бедфорд.

Верзии[уреди | уреди извор]

Основниот Адмирал бил понуден како „лимузина“ со четири врати (седан) со цена на производителот од 6.500 марки, што се сметало за многу конкурентна верзија. Имало и кабриолет со четири врати, кој имал цена од 7.000 марки. Клиентите кои сакале да потрошат повеќе пари за повеќе стил можеле да изберат Адмирал со 2 + 2 седишта, и истиот модел имал цена од 8.450 марки и бил дизајниран од Хебмилер. Хебмилер, исто така, понудил импозантно шесто седиште (за возврат бил скратен багажникот), кој имал цена од 8.580 марки. Другите верзии изработени од Хебмилер вклучувале кабинолет со седишта 2 + 2, дизајниран од Глисер од Дрезден, автомобил опишан од еден коментатор како „достоинствен“.

Карактеристики[уреди | уреди извор]

Воведувањето на Адмирал се совпаднало со првиот градежен бум во Германија од „Аутобан“. Неговиот резервоар за гориво од 70 литри дозволил опсег помеѓу горивни стопирања од скоро 400 км и покрај тоа што автомобилот трошел гориво од 18 л/100 км[3].

Помеѓу 1937 и 1939 година, Опел произвел 6.404 модели од Адмирал, поделени помеѓу 3.500 „лимузински седани“, 2.314 кабриолети плус 590[4]. Со едно сметање, Адмирал зафатил околу 25% од германскиот пазар на луксузни автомобили.

Прекинување[уреди | уреди извор]

Производството завршило во октомври 1939 година, со избувнувањето на војната. Војската инсистирала на тоа дека секој мотор од 3.626 кубици што може да го произведува Опел треба да биде вграден во камионот „Опел Блиц“ од 3,5 тони за воена употреба.

Армијата, исто така, барала многу модели пред почетокот на војната да се искористат за целите на офицерите.

Адмирал A (1964–1968)[уреди | уреди извор]

Адмирал A
Opel kapitaen admiral diplomat a sst.jpg
Производство1964–1968
55,876 единици
Мотор
Пренос
  • 2-брзиниPowerglide (автоматско)
  • 4-брзини (рачно)
Меѓуоскино раст.2,845 mм (112.0 ин)
Должина4,948 mм (194.8 ин)
Ширина1,902 mм (74.9 ин)
Висина1,630 mм (64.2 ин)
Нетоварена тежина1,445 kg (3,186 lb)

Во 1964 година, Опел ги вовел своите модели на серии „А“ на КАД (Капитан, Адмирал, Дипломат). Адмирал „А“ бил средниот модел во овој опсег со три автомобили. Автомобилите за првпат биле претставени во февруари 1964 година, но волуменското производство на Адмирал започнало дури во мај 1964 година[5].

Мотори[уреди | уреди извор]

Моделот на Адмирал од 1964 година бил опремен со 2,605cc и 100 КС (74 kW; 99 КС) и имал максимална брзина од 158 км на час. Невообичаена карактеристика на овој мотор било вградувањето на хидраулични лампи за само-прилагодување[6]. Овој мотор бил понуден само за својата прва година.

Од септември 1965 година, Опел поставил новоизработен модел од 2.784 кубици, од 125 КС (92 kW; 123 КС) и максимална брзина од 170 км на час. Оваа единица била развиена паралелно со четирицилиндричен CIH кој дебитирал во надградениот Опел Рекорд во исто време.

Од март 1965 година, Адмирал можел да се нарача и со извонредниот Шевролет кој имал 4.638 кубика V8. Моторот V8 бил опремен со автоматски менувач на Powerglide. Од септември 1967 година, истиот пренос на Powerglide станал достапен како опција, на шест-цилиндрични погони.

Во септември 1967 година, новата верзија со два карбуратори HL со 2,784 кубика и 140 КС (103 kW; 138 КС) била воведена како опција за дополнителни 495 марки.

Во 1966 и 1967 година мал број на автомобили биле испорачани во Австрија со 2.473 кубици, веројатно за да имаат корист од пониските стапки на данок на автомобили.

Адмирал B (1969–1977)[уреди | уреди извор]

Адмирал B
Opel Admiral B (front).jpg
Производство1969–1977
35,622 единици
Мотор2.8 L CIH I6 (бензин)
Пренос
  • 3-брзини (автоматско)
  • 4-брзини (рачно)
Меѓуоскино раст.2,845 mм (112.0 ин)
Должина4,907 mм (193.2 ин)
Ширина1,852 mм (72.9 ин)
Висина1,450 mм (57.1 ин)
Нетоварена тежина1,475 kg (3,251.8 lb)

Адмиралот B бил воведен на Саемот за автомобили во Женева во март 1969 година[7], заедно со новиот Капитан и Дипломат. Додека Капитан бил прекинат по мај 1970 година, Адмирал и Дипломат биле во 1977 година. Моделите биле заменети со помалиот Опел Сенатор во 1978 година.

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. Oswald 1920 - 1945, p 287
  2. Oswald 1920 - 1945, p 332
  3. 3,0 3,1 Oswald 1920 - 1945, p 331
  4. Oswald 1920 - 1945, pp 287 & 332
  5. Oswald v3, p 208
  6. Oswald v3, pp 208 & 210
  7. "New Models at Geneva: Big Opels get De Dion suspension". Autocar. Vol. 130 (nbr 3812). 6 March 1969. стр. 29.

Надворешни врски[уреди | уреди извор]