Нунчаки

Вид јапонски нунчаки со две палки.

Нунчаки (јапонски: ヌンチャク, 双節棍 „нунчаку“, кинески: 雙節棍) — источно инерцијално ладно оружје со ударно, ударно-раздробувачко и задушувачко дејство. Се состои од две еднакви палки со должина, по правило, од 25 до 35 см, изработени од цврст материјал и поврзани со раздвижен спој (јаже или синџир). Палките традиционално се изработувале од дрво, но современите нунчаки можат да бидат направени и од метал, пластика или стаклопластика. Традиционално, двете палки во еднаква мерка можат да ја вршат улогата на рачка или на боен (ударен) дел. Јажето се поврзувало со палките преку провлекување низ заемно нормални канали на нивните врвови, додека синџирот се прицврстувал со помош на метални алки. Поголема популарност уживале нунчаките поврзани со јаже, бидејќи некои синџири немале заварени споеви, па нивните алки се кинеле при екстремни оптоварувања.

Нунчаките најшироко се користеле во боречките вештини, како што се окинавското кобудо и каратето, каде што служеле како оружје за тренинг, бидејќи овозможувале развивање на побрзи движења на рацете и ја подобрувале поставеноста на телото. Во некои земји, поседувањето на ова оружје е незаконски, со исклучок на неговата употреба во професионалните училишта за боречки вештини.

Историја на оружјето

Најпопуларната верзија за појавата на нунчаките гласи дека прототип на оружјето било чукалото за вршење ориз. Постојат верзии дека тоа првично се појавило во Кина или во други земји од Источна Азија. Разликите главно се однесувале на должината на спојот (кај кинеските тој изнесувал 20–30 см, додека кај окинавските стандардот бил со ширина на стапалото или почесто — со ширина на дланката на сопственикот). Причините за ваквата промена на функцијата на оваа земјоделска алатка биле, прво, законската забрана за носење на какво било оружје од страна на селаните, и второ, фактот што нунчаките при удар со каква било сила не предизвикувале повратна реакција (одбивање) во раката што ги држи, што било многу попрактично од обичен стап. Од друга страна, за разлика од стапот, одбивањето (отскокнувањето на една од палките) кај неподготвен борец лесно можело да заврши во неговото лице, тело или друг дел од телото, најчесто сосема неочекувано.

Според друга верзија, изнесена од авторитетните мајстори Мијаги и Икеда, оружјето што послужило како прототип на нунчаките на Окинава го донеле кинеските доселеници. Се смета дека ова била најверојатната верзија, бидејќи слични видови оружја биле познати многу порано во Кина.

Во поново време, нунчаките (познати и како табак-тојок) ги популаризирал глумецот и мајстор за боречки вештини Брус Ли, како и неговиот ученик Ден Иносанто, кој всушност прв му го претставил ова оружје на глумецот. Уште една популарна асоцијација од современата поп-култура е ликот Микеланџело од Нинџа-желките.

Поради рестриктивниот статус на ладното оружје во минатото, љубителите за боречки вештини во Македонија најчесто ги изработувале нунчаките сами за себе, користејќи едноставни материјали (како ногарки од столици или мазни дрвени стапови со еднаква тежина). Со текот на времето, кога пазарот се отворил и станале достапни фабрички модели, веќе постоело насобрано богато искуство за нивна рачна изработка. Исклучок денес претставуваат само таканаречените „безбедни“ (сунѓерести) нунчаки, чии палки се обложени со мек материјал. Тие овозможуваат минимизирање на повредите при вежбањето, а нивното домашно производство е посложено поради конкретните материјали.