Нуно Мендеш
| Нуно Мендеш | |||
|---|---|---|---|
|
| |||
| Лични податоци | |||
| Роден на | 19 јули 2002 | ||
| Роден во | Синтра, Португалија | ||
| Држава |
| ||
| Висина | 1,77 м | ||
| Позиција | одбрана | ||
| Клупски податоци | |||
| Сегашен клуб |
| ||
| Број | 25 | ||
| Младинска кариера | |||
|
| |||
|
| |||
| Кариера* | |||
| Години | Клуб | Наст. | (Гол.) |
| 2019-2021 |
| 40 | (1) |
| 2021- |
| 89 | (5) |
| Репрезентација | |||
| 2018 |
| 3 | (0) |
| 2018 |
| 3 | (0) |
| 2019 |
| 3 | (0) |
| 2019 |
| 5 | (0) |
| 2020 |
| 4 | (0) |
| 2021- |
| 41 | (1) |
Нуно Алешандре Тавареш Мендеш (роден на 19 јули 2002, во Синтра) — португалски фудбалер, играч од одбраната на Париз Сен Жермен и на португалската репрезентација.
Технички карактеристики
[уреди | уреди извор]Откако ја започнал кариерата како офанзивен играч од средниот ред, тој постепено станал лев бек,[1] кој ја претпочита офанзивната фаза благодарение на неговата способност за дриблинг, во комбинација со забележителната брзина, неговата физичка сила и неговите одлични вештини за центрирање. Иако е помалку ефикасен во одбранбената фаза, сепак е тешко да се совлада во ситуации еден на еден, а може да се користи и на понапредна позиција.[2][3]
Тој изјавил дека е главно инспириран од Марсело и Давид Алаба, кои играат на истата позиција како него.[1]
Клупска кариера
[уреди | уреди извор]Почетоци
[уреди | уреди извор]Роден во Синтра, Лисабонскиот округ, од Зеленортско потекло,[4][5] Мендеш почнал да игра фудбал на 9 години.[6] Тој бил забележан од неговиот учител Бруно Ботељо, кој го поканил да игра за локалниот клуб Деспертар на периферијата на Лисабон.[6] Тој брзо се истакнал, последователно привлекувајќи го вниманието на Бенфика, Порто и Спортинг Лисабон, пред да се приклучи на младинскиот систем на последните на 10-годишна возраст.[6][7][8]
За време на неговиот извиднички процес, кога се враќал дома од училиште, Мендеш сфатил дека го следи еден човек. Од страв да не биде ограбен, тој избегал дома, каде што живеел во многу сиромашна населба; „следачот“ всушност бил скаут на Спортинг, кој подоцна го убедил да потпише договор.[9] Тој ги помина следните четири години правејќи двочасовно патување во двата правци за да тренира секоја вечер со својот учител, пред да се пресели во академијата на Спортинг на 14-годишна возраст.[6]
Мендеш првично играл како офанзивен играч од средниот ред пред да биде претворен во лев бек, позиција на која се мачел во почетокот.[6]
Спортинг Лисабон
[уреди | уреди извор]
По избувнувањето на пандемијата на КОВИД-19 во февруари, која донела предвремен крај на сезоната во младинскиот фудбал, Мендеш бил еден од малата група млади играчи кои биле повикани во првиот тим на Спортинг од тренерот Рубен Аморим, и покрај тоа што играл само еднаш од ноември поради повреда.[6] Тој го направил своето деби во победата од 1–0 на домашен терен против Пасош Фереира на 12 јуни 2020 година, како замена во 72-рата минута за Маркос Акуња.[10][11][6]
Откако во летото 2020, Акуња заминал во Севиља, Мендеш станал прв избор на само 18 години, станувајќи најмладиот играч кој влегол во почетниот состав на клубот по Кристијано Роналдо во септември 2002 година;[12][6] Тој бил стартер во шест од седумте преостанати првенствени натпревари на неговиот тим.[6] На 4 октомври истата година, тој го постигнал својот прв гол во дресот на „лавовите“ во победата од 2–0 над Портимоненсе.[13] На 19 декември 2020 година, тој го продолжил договорот со клубот со што била зголемена и неговата откупна клаузула од 45 на 70 милиони евра.[14]
На 23 јануари 2021 година, Мендеш го започнал и го одиграл целиот натпревар од финалето на Лига купот на Португалија, во кој Спортинг ја победил Брага со 1-0, со што младиот лев бек го освоил својот прв трофеј во кариерата. Во првенството, тој забележал 29 настапи и еден погодок, помагајќи му на клубот да стане шампион на земјата за првпат после 19 години пауза, и бил избран во Тимот на годината.[15][16]
На 31 јули 2021 година, Мендеш му асистирал на Жоване Кабрал при победата над Брага со 2–1, која им донела освојување на Суперкупот на Португалија.[17]
Париз Сен Жермен
[уреди | уреди извор]На 31 август 2021 година, Мендеш му се приклучил на Париз Сен Жермен на позајмица до крајот на сезоната со опција за откуп.[18] Дебитирал во Лига 1 на 11 септември, влегувајќи како замена во 85-тата минута од победата со 4–0 над Клермон.[19] Четири дена подоцна, го одиграл својот прв натпревар во Лигата на шампионите, заменувајќи го Абду Диало по 75 минути во ремито 1–1 на гостувањето кај Клуб Бриж во групната фаза;[20] тој имал моментално влијание на теренот, правејќи „брилијантен“ продор со кој му создал шанса за удар на Лионел Меси во 77-мата минута.[21] Тој го имал својот прв старт во почетниот состав на ПСЖ кон крајот на истиот месец, во победата од 2–1 над Лион.[22] Тој му помогнал на ПСЖ да ја освои својата 10-та национална шампионска титула (изедначувајќи се со Сент Етјен, како двете екипи со најмногу титули во францускиот фудбал) со 27 настапи (18 како стартер),[23][24] а подоцна за својте перформанси бил номиниран за наградата Млад играч на годината (која не ја освоил) и бил вклучен во Тимот на годината заедно со двајца негови соиграчи.[25][26]
На 31 мај 2022 година, откупната клаузула на Мендеш од 38 милиони евра била активирана и тој потпишал перманентен четиригодишен договор.[27][28] Тој го постигна својот прв гол за ПСЖ на 3 септември, заокружувајќи ја победата од 3–0 на гости против Нант.[29] На 2 ноември, го постигнал неговиот прв гол во Лигата на шампионите, победничкиот гол во успехот со 2–1 на гости против Јувентус во последниот натпревар од групната фаза.[30] Тој бил еден од клучните играчи на тимот во освојувањето на рекордната 11-та титула на неговиот тим,[31] добивајќи ја за своите заслуги наградата за Млад играч на годината и повторно бил вклучен во Тимот на годината.[32][33]
Во мај 2023 година, Мендеш се здобил со повреда на тетивата, поради што морал да оди на операција, успешно опериран во октомври од хирургот Ласе Лемпаинен во Турку, Финска.[34] Тој се вратил дури на 25 февруари 2024 година, играјќи 20 минути во ремито 1-1 на домашен терен против Рен влегувајќи на местото на Лукас Ернандес.[35] Тој му помогнал на тимот да стигне до полуфиналето на Лигата на шампионите, каде што биле елиминирани од Борусија Дортмунд со вкупен резултат 2–0;[36] На домашната сцена, ПСЖ освоиле тројна круна, триумфирајќи во првенството, Купот на Франција и Суперкупот на Франција, при што играчот не учествувал само во последното натпреварување поради повреда.[37][38][39]
На 9 февруари 2025 година, Мендеш се согласил на продолжување до 2029 година.[40] Десет дена подоцна, во реваншот од плејофот за нокаут фазата на Лигата на шампионите Лигата на шампионите, тој го постигнал петтиот гол на ПСЖ во победата од 7–0 над друг француски претставник Брест, помагајќи му на својот тим да се пласира во следната рунда со вкупен резултат од 10–0;[41] Тој, исто така, ја погодил мрежата на Астон Вила во двата натпревари од четвртфиналето (победа дома со 3–1, пораз во гости со 3–2) на истото натпреварување.[42][43] Сезоната за францускиот клуб завршила со освојувањето на тројната круна: Лига 1, Купот на Франција, и на крајот првата во историјата на клубот титула во Лигата на шампионите, освоена по убедливата победа од 5–0 над Интер во финалето, додека Мендеш бил избран во Тимот на сезоната на натпреварувањето.[44] Неговите настапи, исто така, го направиле кандидат за освојување на „Златната топка 2025“, каде бил рангиран на 10-тото место, додека победник бил неговиот клупски соиграч Усман Дембеле.[45][46]
На 13 август 2025 година, во натпреварот од Суперкупот на УЕФА против Тотенхем завршен со резултат 2-2 по регуларното време, ПСЖ победил по изведување на пенали а Мендеш го постигнал одлучувачкиот пенал за својот тим. На 5 октомври 2025 година, тој го постигнал својот прв гол во кариерата од слободен удар, во натпреварот на гости против Лил завршен со резултат 1-1.[47]
Репрезентативна кариера
[уреди | уреди извор]Мендеш ја претставувал Португалија во младинските селекции под 16 години, под 17 години, под 18 години и под 19 години. На 4 септември, малку по своето клупско деби за Спортинг, тој бил повикан од Руи Жорже во репрезентацијата под 21 година, правејќи го своето деби во победата од 4–0 над Кипар во квалификациите за Европското првенство 2021 на 4 септември 2020 година.[48][49]
Во март 2021, Мендеш бил повикан во сениорскиот тим од страна на селекторот Фернандо Сантос за квалификациските натпревари за Светското првенство 2022 против Азербејџан, Луксембург и Србија,[50][51] и последователно бил отстранет од тимот под 21 година што требало да настапи на Европското првенство во категоријата.[52] Своето деби го регистрирал на 24 март 2021 година, играјќи го целиот натпревар добиен со 1–0 против Азербејџан.[53]
Тој потоа бил избран во тимот на „Селесао“ за Европското првенство 2020,[54] каде сепак не забележал ниту еден настап на турнирот, кој португалците го завршиле со елиминација во осминафиналето.[55][56] Сантош подоцна открил дека планирал да го користи заедно со Рафаел Гереиро за време на турнирот, но не можел да го стори тоа поради проблеми со повреди.[57]
Во ноември 2022 година, Мендес бил избран во конечниот состав на Португалија за Светското првенство 2022 во Катар.[58] Таму Мендеш се здобил со повреда на бутот во првото полувреме од вториот натпревар од групната фаза против Уругвај, со што го пропуштил остатокот од натпреварувањето на кое португалците дошле до четвртфиналето.[59]
За време на квалификациите за Европското првенство 2024, Мендеш одиграл само еден натпревар против Луксембург, асистирајќи во деветтата минута за првиот гол на натпреварот постигнат од Кристијано Роналдо, во победата со 6–0;[60] Тој го пропушти остатокот од квалификациската кампања поради повреда на тетивата,[61] но Португалија и без него ги добила сите 10 натпревари во својата група и се квалификувала за завршницата од првенството.[62] Откако бил повикан за завршниот турнир одигран во Германија, Мендеш започнал четири од петте натпревари на Португалија (не настапил само во третиот натпревар од групата) на турнирот завршен со четвртфиналната елиминација од Франција на пенали.[63]
Во 2025, Мендеш бил избран во португалскиот состав за завршницата на УЕФА Лигата на нации.[64] На 4 јули, тој асистирал за победничкиот гол во победата со 2-1 на Германија,[65] а во финалето го постигнал својот прв погодок во дресот на репрезентацијата во натпреварот против Шпанија што завршил 2-2. Тој одиграл важна улога во чувањето на Ламин Јамал, а потоа го реализирал својот удар во победата со 5-3 на пенали, по што бил прогласен за најдобар играч на турнирот.[66][67]
Хронологија на репрезентативните настапи
[уреди | уреди извор]Статистика
[уреди | уреди извор]Клупска статистика
[уреди | уреди извор]Статистиката е ажурирана на 27 ноември 2025.
| Сезона | Клуб | Првенство | Национален куп | Континентален куп | Останати купови | Вкупно | |||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Лига | Наст | Гол | Лига | Наст | Гол | Лига | Наст | Гол | Лига | Наст | Гол | Наст | Гол | ||
| 2019-2020 | ПЛ | 9 | 0 | КП+ЛКП | 0 | 0 | ЛЕ | 0 | 0 | СП | 0 | 0 | 9 | 0 | |
| 2020-2021 | ПЛ | 30 | 2 | КП+ЛКП | 2+2 | 0 | ЛЕ | 2[68] | 0 | - | - | - | 36 | 2 | |
| ago. 2021 | ПЛ | 2 | 0 | КП+ЛКП | - | - | ЛШ | - | - | СП | 1 | 0 | 3 | 0 | |
| Вкупно Спортинг Лисабон | 41 | 2 | 4 | 0 | 2 | 0 | 1 | 0 | 48 | 2 | |||||
| 2021-2022 | Л1 | 27 | 0 | КФ | 2 | 0 | ЛШ | 8 | 0 | СФ | - | - | 37 | 0 | |
| 2022-2023 | Л1 | 23 | 1 | КФ | 2 | 0 | ЛШ | 6 | 1 | СФ | 1 | 0 | 32 | 2 | |
| 2023-2024 | Л1 | 6 | 1 | КФ | 3 | 0 | ЛШ | 5 | 0 | СФ | - | - | 14 | 1 | |
| 2024-2025 | Л1 | 24 | 1 | КФ | 5 | 0 | ЛШ | 16 | 4 | СФ+Скп | 1+2 | 0 | 48 | 5 | |
| 2025-2026 | Л1 | 8 | 2 | КФ | - | - | ЛШ | 3 | 2 | СУ | 1 | 0 | 12 | 4 | |
| Вкупно Париз Сен Жермен | 88 | 5 | 12 | 0 | 38 | 7 | 5 | 0 | 143 | 12 | |||||
| Вкупно во кариерата | 129 | 7 | 16 | 0 | 40 | 7 | 6 | 0 | 191 | 14 | |||||
Титули
[уреди | уреди извор]Клупски
[уреди | уреди извор]
Спортинг Лисабон
[уреди | уреди извор]
Примеира лига : 1
- 2020-2021
- 2020-2021
- 2021
Париз Сен Жермен
[уреди | уреди извор]
Лига 1 : 4
- 2021–2022, 2022–2023, 2023–2024, 2024–2025
Куп на Франција : 2
- 2023-2024, 2024-2025
- 2022, 2024
Лига на шампиони : 1
- 2024–2025
- 2025
Репрезентативни
[уреди | уреди извор]Португалија
[уреди | уреди извор]Наводи
[уреди | уреди извор]- 1 2 Tom Maston (20 октомври 2020). „Nuno Mendes: The wonderkid left-back with Ronaldinho's skills on Man Utd's radar“. Goal.com. Посетено на 28 декември 2021.
- ↑ „Nuno Mendes: talento portoghese classe 2002“. 14 април 2020.
- ↑ Jaime Silva (17 април 2021). „Player Analysis: Nuno Mendes“. Breaking The Lines (англиски). Посетено на 28 декември 2021.
- ↑ Granada, Ricardo (31 July 2020). „Nuno Mendes: «O meu pai estaria orgulhoso de mim»“ [Nuno Mendes: "My father would be proud of me"]. Record (португалски). Посетено на 9 June 2025.
- ↑ „Portugal é campeão da Liga das nações europeias de futebol“ [Portugal are champions of the League of European nations in football] (португалски). Radio France Internationale. 9 June 2025. Посетено на 9 June 2025.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Maston, Tom (20 October 2020). „Nuno Mendes: The wonderkid left-back with Ronaldinho's skills on Man Utd's radar“. Goal. Архивирано од изворникот 1 November 2021. Посетено на 1 November 2021.
- ↑ Ribeiro, Alexandre (19 May 2020). „Nuno Mendes, o futuro dono da lateral esquerda dos leões“ [Nuno Mendes, the future owner of the Lions' left-back berth] (португалски). O Ambidestro. Архивирано од изворникот 27 October 2020. Посетено на 12 June 2020.
- ↑ Novo, David (19 June 2020). „Acordar para o sonho: a história do início de Nuno Mendes no futebol“ [Waking up to the dream: the story of Nuno Mendes' football beginnings]. Record (португалски). Архивирано од изворникот 21 October 2021. Посетено на 21 October 2021.
- ↑ Andrade, Bruno (8 January 2021). „Quando o Sporting bateu à porta de Nuno Mendes: não era assalto, era oportunidade de vida“ [When Sporting knocked on Nuno Mendes's door: it wasn't a robbery, it was a chance for life] (португалски). Goal. Архивирано од изворникот 29 September 2021. Посетено на 29 September 2021.
- ↑ „Sporting bate Paços de Ferreira com grande golo de Jovane“ [Sporting beat Paços de Ferreira with great Jovane goal]. Record (португалски). 12 June 2020. Архивирано од изворникот 10 March 2021. Посетено на 12 November 2020.
- ↑ „Nuno Mendes estreou-se aos 17 anos pela equipa principal do Sporting“ [Nuno Mendes made debut for Sporting's first team aged 17]. Record (португалски). 12 June 2020. Архивирано од изворникот 16 January 2021. Посетено на 26 June 2020.
- ↑ Tornesi, Duarte; Gomes, Rui Miguel (7 September 2020). „Dois "tubarões" perguntaram por Nuno Mendes: eis a resposta do Sporting“ [Two "sharks" asked about Nuno Mendes: here's what Sporting replied]. O Jogo (португалски). Архивирано од изворникот 27 January 2021. Посетено на 12 November 2020.
- ↑ Roseiro, Bruno (4 October 2020). „Nuno Mendes não desiste. Por ele e pelo clube (a crónica do Portimonense-Sporting)“ [Nuno Mendes does not quit. For him and for club (Portimonense-Sporting match report)]. Observador (португалски). Архивирано од изворникот 5 November 2020. Посетено на 11 November 2020.
- ↑ „Inter linked Nuno Mendes extends contract with Sporting Lisbon, Portuguese media report“. OneFootball. 19 December 2020. Архивирано од изворникот 19 October 2021. Посетено на 22 December 2020.
- ↑ Kundert, Tom (11 May 2021). „10 reasons why Sporting are Champions of Portugal“. PortuGOAL. Архивирано од изворникот 12 May 2021. Посетено на 25 May 2021.
- ↑ „João Palhinha, do Sporting, no melhor onze da última edição da I Liga“ [João Palhinha, of Sporting, in the All-Star XI of I League's last edition] (португалски). TSF. 8 June 2021. Архивирано од изворникот 21 October 2021. Посетено на 21 October 2021.
- ↑ „Sporting vence Braga de virada e conquista Supertaça de Portugal“ [Sporting beat Braga with comeback and win Portuguese Supercup] (португалски). Globo Esporte. 31 July 2021. Архивирано од изворникот 21 October 2021. Посетено на 21 October 2021.
- ↑ „Nuno Mendes joins Paris Saint-Germain“. Paris Saint-Germain F.C. 31 August 2021. Архивирано од изворникот 31 August 2021. Посетено на 31 August 2021.
- ↑ „Debuts for Donnarumma, Nuno Mendes and Bitumazala“. Paris Saint-Germain F.C. 11 September 2021. Архивирано од изворникот 16 September 2021. Посетено на 15 September 2021.
- ↑ Bysouth, Alex (15 September 2021). „Club Bruges 1–1 Paris Saint Germain“. BBC Sport. Архивирано од изворникот 19 September 2021. Посетено на 20 September 2021.
- ↑ Sarkar, Uttiyo (15 September 2021). „PSG player ratings vs Club Brugge: Messi's march to 5th UCL trophy begins“. High Press Soccer. Архивирано од изворникот 20 January 2022. Посетено на 15 September 2021.
- ↑ „Paris pip Lyon at the post!“. Paris Saint-Germain F.C. 19 September 2021. Архивирано од изворникот 20 September 2021. Посетено на 19 September 2021.
- ↑ „Messi scores as PSG win title, equal Ligue 1 mark“. ESPN. 23 April 2022. Архивирано од изворникот 24 April 2022. Посетено на 31 May 2022.
- ↑ Zavala, Steve (27 May 2022). „Report: Nuno Mendes' future at PSG gets a pivotal update“. PSG Talk. Архивирано од изворникот 5 June 2022. Посетено на 5 June 2022.
- ↑ „Kylian Mbappé named Ligue 1 player of the year“. Get French Football News. 15 May 2022. Архивирано од изворникот 10 June 2023. Посетено на 15 May 2022.
- ↑ „L'équipe type de la saison de Ligue 1 aux trophées UNFP avec un trio d'attaque Terrier-Ben Yedder-Mbappé“ [All-star team of Ligue 1 at UNFP trophies with attacking trio Terrier-Ben Yedder-Mbappé]. L'Équipe (француски). 15 May 2022. Архивирано од изворникот 1 June 2022. Посетено на 31 May 2022.
- ↑ „El PSG ficha de forma permanente a Nuno Mendes por 40 millones de euros“ [PSG sign Nuno Mendes permanently for 40 million euros]. Marca (шпански). 31 May 2022. Архивирано од изворникот 31 May 2022. Посетено на 31 May 2022.
- ↑ Romano, Fabrizio (31 May 2022). „Official and confirmed. Paris Saint-Germain announce Nuno Mendes deal completed with Sporting by triggering the buy option clause“. Twitter. Архивирано од изворникот 31 May 2022. Посетено на 31 May 2022.
- ↑ Banerjee, Apratim (4 September 2022). „"Starting to understand Messi's run", "Beautiful to see" – PSG fans hail performance from 'terrific' player after 3–0 win against Nantes“. Sportskeeda. Архивирано од изворникот 3 September 2022. Посетено на 4 September 2022.
- ↑ Paret, Guillaume (2 November 2022). „Ligue des champions: le PSG bat la Juve mais termine 2e de son groupe“ [Champions League: PSG beat Juve but finish 2nd in their group] (француски). Le Point. Архивирано од изворникот 2 November 2022. Посетено на 2 November 2022.
- ↑ „PSG novamente campeão em França com empate em Estrasburgo“ [PSG champions in France again with draw in Strasbourg]. Diário de Notícias (португалски). 27 May 2023. Архивирано од изворникот 27 May 2023. Посетено на 28 May 2023.
- ↑ Losada, Antonio (28 May 2023). „Nuno Mendes named Young Player of the Year for 2022/23 season“. MSN. Архивирано од изворникот 29 May 2023. Посетено на 29 May 2023.
- ↑ „Messi, Rongier, Danso... L'équipe type de la saison de Ligue 1“ [Messi, Rongier, Danso... Ligue 1's All-Star Team of the Season]. L'Équipe (француски). 28 May 2023. Архивирано од изворникот 3 June 2023. Посетено на 29 May 2023.
- ↑ Jussila, Joonas (2 October 2023). „Portugalin maajoukkuefutaaja Nuno Mendes operoitiin Turussa – PSG:n puolustajalla edessään kuukausien toipumisjakso“ [Portugal national team player Nuno Mendes underwent surgery in Turku – PSG defender faces long recovery]. Turun Sanomat (фински). Архивирано од изворникот 7 January 2024. Посетено на 7 January 2024.
- ↑ „PSG-Rennes: Nuno Mendes a fait son grand retour sur le terrain 10 mois après sa blessure“ [PSG-Rennes: Nuno Mendes has made his big return to the pitches 10 months after his injury] (француски). RMC. 25 February 2024. Архивирано од изворникот 25 February 2024. Посетено на 26 February 2024.
- ↑ Dominski, Michael (7 May 2024). „How Borussia Dortmund beat PSG to advance to Champions League final“. The Athletic. Посетено на 16 July 2024.
- ↑ „Paris Saint-Germain win their 12th Ligue 1 title!“. Paris Saint-Germain F.C. 28 April 2024. Архивирано од изворникот 28 April 2024. Посетено на 28 April 2024.
- ↑ „PSG beat Lyon 2–1 to win French Cup final in Mbappe's farewell appearance“. Reuters. 25 May 2024. Посетено на 25 May 2024.
- ↑ Remise, Christophe (25 May 2024). „"La Ligue des champions, on la gagnera": Luis Enrique confiant et (très) ambitieux pour l'après-Mbappé au PSG“ ["The Champions League, we will win it": Luis Enrique confident and (very) ambitious for PSG's post-Mbappé]. Le Figaro (француски). Архивирано од изворникот 25 May 2024. Посетено на 16 July 2024.
- ↑ „Nuno Mendes: "Happy to be part of PSG's history"“. Paris Saint-Germain F.C. 9 February 2025. Архивирано од изворникот на 2025-03-25. Посетено на 9 February 2025.
- ↑ „PSG 7–0 Brest: French champions stroll into last 16 with 10–0 aggregate win“. BBC Sport. 19 February 2025. Посетено на 24 February 2025.
- ↑ „PSG 3–1 Aston Villa: Desire Doue, Khvicha Kvaratskhelia, Nuno Mendes earn Champions League quarter-final first leg victory“. Sky Sports. 10 April 2025. Посетено на 10 April 2025.
- ↑ McNulty, Phil (15 April 2025). „Aston Villa 3–2 PSG“. BBC Sport. Посетено на 15 April 2025.
- ↑ „PSG dominate the UEFA Champions League Team of the Season with seven players“. beIN Sports. 1 June 2025. Посетено на 8 June 2025.
- ↑ Silva, David (9 June 2025). „Bola de Ouro para Nuno Mendes? Só três defesas venceram galardão“ [Ballon d'Or to Nuno Mendes? Only three defenders won the award] (португалски). Mais Futebol. Посетено на 5 October 2025.
- ↑ Roseiro, Bruno (22 September 2025). „Bola de Ouro. Dembélé vence Lamine com Vitinha a fechar o pódio, Nuno Mendes no top 10 e João Neves em 3.º no prémio Kopa“ [Ballon d'Or. Dembélé beats Lamine with Vitinha completing podium, Nuno Mendes in the top 10 and João Neves 3rd in the Kopa award]. Observador (португалски). Посетено на 5 October 2025.
- ↑ Gillen, Sean (6 October 2025). „Nuno Mendes adds free-kicks to repertoire with stunning strike for PSG [video]“. PortuGOAL. Посетено на 6 October 2025.
- ↑ „Rui Jorge estreia três jogadores do Sporting e um do Benfica nos sub-21“ [Rui Jorge gives debut to three Sporting players and one from Benfica in under-21s]. O Minho (португалски). 24 August 2020. Архивирано од изворникот 18 March 2022. Посетено на 12 November 2020.
- ↑ „Sub21: Portugal goleia em Chipre e Diogo Leite bisa“ [Under21: Portugal rout in Cyprus and Diogo Leite grabs brace] (португалски). Mais Futebol. 4 September 2020. Архивирано од изворникот 16 November 2020. Посетено на 12 November 2020.
- ↑ „Fernando Santos convoca Portugal e exalta Cristiano Ronaldo: "Tem o sonho de vencer a Copa"“ [Fernando Santos calls Portugal and praises Cristiano Ronaldo: "He dreams of winning the Cup"] (португалски). Globo Esporte. 16 March 2021. Архивирано од изворникот 21 October 2021. Посетено на 21 October 2021.
- ↑ Kundert, Tom (16 March 2021). „Sporting duo Nuno Mendes and João Palhinha called into Portugal squad as Cédric earns recall“. PortuGOAL. Архивирано од изворникот 18 March 2021. Посетено на 24 March 2021.
- ↑ „Os convocados de Portugal para o Europeu sub-21“ [Portugal's squad for under-21 Euro]. Público (португалски). 15 March 2021. Архивирано од изворникот 4 October 2021. Посетено на 4 October 2021.
- ↑ „Portugal beat Azerbaijan 1–0 in opening World Cup qualifier“. PortuGOAL. 24 March 2021. Архивирано од изворникот 25 March 2021. Посетено на 24 March 2021.
- ↑ „Portugal Euro 2020 squad update: full team preview“. FourFourTwo. 13 June 2021. Архивирано од изворникот 6 June 2021. Посетено на 31 August 2021.
- ↑ Fernandes, Mariana (10 June 2021). „Euro 2020 (grupo F). Portugal, o campeão que leva mala, tabaco e qualidade como nunca para só voltar daqui a um mês“ [Euro 2020 (group F). Portugal, the champions who take suitcase, cigarettes and talent like never before to return only a month later]. Observador (португалски). Архивирано од изворникот 1 September 2021. Посетено на 1 September 2021.
- ↑ „Belgium 1–0 Portugal: Holders dethroned by Thorgan Hazard“. UEFA. 27 June 2021. Архивирано од изворникот на 27 June 2021. Посетено на 1 September 2021.
- ↑ „Fernando Santos explica não utilização de Nuno Mendes e Pote no Euro'2020“ [Fernando Santos explains why Nuno Mendes and Pote were not used in Euro'2020]. O Jogo (португалски). 27 June 2021. Архивирано од изворникот 4 April 2023. Посетено на 4 October 2021.
- ↑ „Os 26 convocados de Portugal: Gonçalo Ramos, António Silva, Otávio e Matheus Nunes chamados“ [Portugal select 26: Gonçalo Ramos, António Silva, Otávio and Matheus Nunes called] (португалски). SAPO. 10 November 2022. Архивирано од изворникот 10 November 2022. Посетено на 10 November 2022.
- ↑ Fernandes, Bruno (30 November 2022). „Nuno Mendes falha o resto do Mundial“ [Nuno Mendes misses rest of the World Cup]. Record (португалски). Архивирано од изворникот 4 July 2024. Посетено на 30 November 2022.
- ↑ „Nuno Mendes: "Conseguimos executar bem o que tínhamos feito no treino"“ [Nuno Mendes: "We were able to execute what we had done in training well"]. Record (португалски). 26 March 2023. Посетено на 4 July 2024.
- ↑ Gillen, Sean (28 September 2023). „Portugal defender Nuno Mendes out until 2024“. PortuGOAL. Посетено на 4 July 2024.
- ↑ Marques, Pedro Miguel (19 November 2023). „Dez em dez! Portugal bate Islândia, faz história e termina qualificação para o Euro2024 só com vitórias“ [Ten in ten! Portugal beat Iceland, make history and finish qualification for Euro2024 only with wins] (португалски). SAPO. Посетено на 4 July 2024.
- ↑ Sanders, Emma (5 July 2024). „Portugal 0–0 France (France win 5–3 on pens)“. BBC Sport. Посетено на 6 July 2024.
- ↑ „Convocatória para Liga das Nações divulgada“ [Nations League squad announced] (португалски). Portuguese Football Federation. 20 May 2025. Посетено на 13 June 2025.
- ↑ Emons, Michael (4 June 2025). „Germany 1–2 Portugal“. BBC Sport. Посетено на 9 June 2025.
- ↑ Spiers, Tim; Corrigan, Dermot; James, Stu (8 June 2025). „Spain 2 Portugal 2 (3–5 on pens): Mendes vs Yamal, Ronaldo being Ronaldo, and World Cup chances“. The New York Times. Посетено на 8 June 2025.
- ↑ „Nuno Mendes named 2025 UEFA Nations League Player of the Finals“. UEFA. 8 June 2025. Посетено на 8 June 2025.
- ↑ Во квалификациските кола.