Норвешко-руска граница — се состои од 195.7 километри долга копнена граница помеѓу општина Сор-Варангер во Норвешка и округот Печенски во Русија и 23.2 км морска граница во Варангерфјордот. Понатаму се состои од граница помеѓу ексклузивните економски зони (ЕЕЗ) на двете земји во Баренцовото Море и Арктичкиот Океан. Оди 1991до одина, границата била помеѓу Норвешка и Советскиот Сојуз. Постои еден граничен премин, на E105, кој се наоѓа кај Сторског во Норвешка и Борисоглебски во Русија. Норвешката страна е патролирана од Гарнизонот Сер-Варангер и е под јурисдикција на норвешкиот граничен комесар, додека руската страна е патролирана од Службата за гранична заштита на Русија. Дветретини од границата следат две реки, Пасвикелва и Јакобселва.
Граничните маркери за Норвешка (жолта) и Русија (црвена и зелена) се одвоени 4 метри. Границата се протега на половина пат меѓу маркерите.
Границата била дефинирана како марш во договор од 1326 година и одредувала кои населби на Лапонците можеле да бидат оданочени од Норвешка, а кои од Русија.[1][2] Граничната линија била дефинирана со договор од 1826 година и во суштина е иста до денес. Во 1920 година, Петсамо бил отстапен на Финска, а границата станала дел од финско-норвешката граница. Петсамо бил отстапен на Советскиот Сојуз во 1944 година и била воспоставена границата помеѓу Норвешка и Советскиот Сојуз. За време на Студената војна, границата била една од двете помеѓу Северноатлантскиот договор (НАТО) и Советскиот Сојуз, а другата била границата на Советскиот Сојуз со Турција.[3] Од 1991 до 1999 година, таа била единствената граница помеѓу Русија и НАТО. Таа е најмладата непроменета граница на Норвешка. Од 1960-тите години имало несогласување во врска со границата меѓу ексклузивните економски зони на двете земји, но ова било решено со договор за разграничување во 2010 година.
Гренсе Јакобселв се наоѓа веднаш на норвешката страна од границата.
