Негочани

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај
Негочани
Νίκη
Негочани се наоѓа во Грција
Негочани
Координати: 40°54′ СГШ 21°25′ ИГД / 
Земја Грција
Област Западна Македонија
Округ Лерин
Општина Лерин
Општ. единица Долно Клештино
Надм. вис. 592 м
Население (2011)[1]
 • Вкупно 273
Часовен појас EET (UTC+2)
 • Лете (DST) EEST (UTC+3)

Негочани (грчки: Νίκη, Ники; до 1926 г. Νεγκότσανη или Νεγοτσάνη, Негоцани[2]) — село во Леринско, Егејска Македонија, денес во општината Лерин на Леринскиот округ во Западна Македонија, Грција. Населението брои 273 жители (2011) и до денес е чисто македонско.[3]

Географија и местоположба[уреди | уреди извор]

Селото се наоѓа во Леринското Поле, 17 км северно од Лерин крај реката Ракова, на на самата граница со Република Македонија. Лежи на надморска височина од 592 м, а атарот му опфаќа 11 км2.[3] Во селото е сместен граничниот премин Негочани-Меџитлија за влез во Р. Македонија.

Историја[уреди | уреди извор]

Османлиско време[уреди | уреди извор]

Земјоделски објекти во Негочани за време на Първата светска војна

Негочани првпат се споменува во турски даночен регистар од 1468 г. како село со 200 домаќинства. Во 1481 г. бројот на домаќинствата се намалил на 112. Во записот се вели дека во селото се огледуваат лозја, лен, коноп, пчели и свињи и дека има мелници и пазар.[4]

Во 1848 г. рускиот славист Виктор Григорович го опишал Негофа како македонско село.[5][6] Во 1870-тите Милош Милоевиќ спомнува дека во селото има 40 куќи, сите македонски.[7][3] На почетокот на XX век селото ѝ припаѓало на Битолската каза. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 Негочани имало 500 жители Македонци[8] и 150 жители Арнаути-муслимани.[9] На почетокот на XX век селото било под врховенството на Цариградската патријаршија. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Некочани имало 480 Македонци[8] под грчка пропаганда и во селото работи грчко училиште.[10]

Припојување кон Грција[уреди | уреди извор]

Со Букурешкиот договор во 1913 г. селото е припоено кон грчката држава, кога имало 630 жители.[3] Во 1920 г. се регистрирани 562, а во 1928 г. — 662 жители.[3] Во 1926 г. Негочани е преименувано во Ники, што во превод значи победа.[11]

Во Граѓанската војна[уреди | уреди извор]

Во Граѓанската војна селото многу настрадало, и како последица на тоа, бројот на населението почнал да опаѓа, главно поради сè поголемото отселување на жителите во прекуокеанските земји.[3]

Негочани учествувало во организирањето на НОФ и во состав на ДАГ со 10 борци, од кои тројца ги дале животите: Митре Абуков, Крсте Гаџовски и Коста Тодоровски (Марков).[12]

Население[уреди | уреди извор]

Еве преглед на населението во сите пописни години, од 1940 г. до денес:

Година 1940 1951 1961 1971 1981 1991 2001 2011
Население 834 803 696 508 503 425 489 273
Извор за 1940-1991 г.: Т. Симовски, Населените места во Егејска Македонија

Самоуправа и политика[уреди | уреди извор]

Селото припаѓа на општинската единица Долно Клештино со седиште во истоименото село, која припаѓа на поголемата општина Лерин, во округот Лерин. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Негочани, каде тоа е единствено населено место.

Стопанство[уреди | уреди извор]

Главно занмање на населението се производството на жито и сточарски преработки.[3]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. „Попис на населението од 2011 г. Трајно население“. Државен завод за статистика на Грција. http://www.statistics.gr/documents/20181/1210503/resident_population_census2011rev.xls. 
  2. Μετονομασίες των Οικισμών της Ελλάδας. Νεγκοτσάνη -- Νίκη
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 3,6 Симовски, Тодор (1998). Населените места во Егејска Македонија : географски, етнички и стопански карактеристики. II. Скопје: Институт за национална историја. стр. 164. 
  4. Kravari, Vassiliki. Villes et villages de Macédoine occidentale, Realites byzantines, Paris: Editions P. Lethielleux, 1989, p. 304. ISBN 2283604524.
  5. нарекувајќи го „бугарско“ под влијание на бугарската политика
  6. Григорович, В. Очеркъ путешествія по Европейской Турціи, Москва, 1877, стр.93.
  7. нарекувајќи ги „српски
  8. 8,0 8,1 Како што е општопознато, Македонците во бугарските извори се присвојуваат и водат како Бугари, и покрај признанието дека самите отсекогаш се изјаснувале како Македонци.
  9. Васил Кънчов. „Македония. Етнография и статистика“. София, 1900, стр.236.
  10. Brancoff, D.M. La Macédoine et sa Population Chrétienne, Paris, 1905, pp. 166-167.
  11. Δημήτρης Λιθοξόου. Μετονομασίες των οικισμών της Μακεδονίας 1919 - 1971
  12. „Negochani“. Politecon Publications. http://www.pollitecon.com/html/lerin-in-mourning/NEGOCHANI.htm. конс. 7 март 2016 г. 

Надворешни врски[уреди | уреди извор]