Награда Стрега

Наградата Стрега (ит: Premio Strega) е најважната италијанска книжевна награда.^[1] Се доделува секоја година од 1947 година за најдобро дело во прозата напишано на италијански јазик од автор од која било националност и објавено за прв пат помеѓу 1 март претходната година и 28/29 февруари.

Историја

Во 1944 г. Марија и Гофредо Белончи започнале да организираат литературен салон (собир) во нивниот дом во Рим. Овие неделни собири на писатели, уметници и интелектуалци пораснале и вклучиле многу од најзначајните личности од италијанскиот културен живот. Групата станала позната како „Амичи дела Доменика“, или „Неделни пријатели“. Во 1947 г. Белончи, заедно со Гвидо Алберти, сопственик на фирмата што го произведува ликерот Стрега, одлучиле да воспостават награда за книжевна фикција, а победникот го избирале Неделните пријатели.^[2]

Активностите на кругот Белончи и воведувањето на наградата се сметале за означување на привремено враќање кон „нормалноста“ во италијанскиот културен живот. Карактеристика на реконструкцијата по годините на фашизам, војна, окупација и ослободување.

Првиот добитник на наградата Стрега, избран од „Неделните пријатели“, бил Енио Флајано,^[3] за неговиот прв и единствен роман „Време на убивање“, чие дејство се одвива во Африка за време на Втората италијанско-абисинска војна.

Марија Белончи објавила историја на наградата Стрега, насловена како Како приказна, годините на наградата Стрега, во 1971 година.^[4]

Процес на селекција

Од смртта на Марија Белончи во 1986 година, наградата ја администрира Фондацијата Марија и Гофредо Белончи. Членовите на сега 400-членото жири, составено од италијанската културна елита, сè уште се познати како „Неделни пријатели“. За една книга да биде разгледана, мора да има поддршка од најмалку двајца пријатели. Оваа првична долга листа се намалува при првото гласање на кратка листа од пет. Вториот круг на гласање, проследен со прогласување на победникот, се одржува во првиот четврток во јули во нимфеумот на Вила Џулија, Рим.^[2]

Спонзорство

Телеком Италија се придружиле на Ликоре Стрега како спонзори на наградата. ^[5]

Премио Стрега специјал, 2006

Во 2006 година, на шеесеттата година од доделувањето на наградата Стрега, била доделена посебна награда на Уставот на Италија, документ изготвен и одобрен во 1946 година, годината на инаугурацијата на Стрега. Наградата ја примил поранешниот претседател на Италијанската Република Оскар Луиџи Скалфаро.^[6]

Победници

1947 – Енио Флајано, Време на убивање
1948 – Винченцо Кардарели, Вила Тарантула
1949 – Џовани Батиста Анџолети, La memoria
1950 – Чезаре Павезе, Убавото Лето

1951 – Корадо Алваро, Речиси еден живот
1952 – Алберто Моравија, Р раскази
1953 – Масимо Бонтемпели, Верната љубовница
1954 – Марио Солдати, Писма од Капри
1955 – Џовани Комисо, Мачка преминува улица
1956 – Џорџо Басани, Пет ферарански приказни
1957 – Елза Моранте, Островот на Артуро
1958 – Дино Буцати, Шеесет раскази
1959 – Џузепе Томази ди Лампедуза, Гепардот
1960 – Карло Касола, Девојката на Бубе
1961 – Рафаеле Ла Каприа, Смртно ранет
1962 – Марио Тобино, Тајниот
1963 – Наталија Ѓинзбург, Семеен лексикон
1964 – Џовани Арпино, Сенката на ридовите
1965 – Паоло Волпони, Светската машина
1966 – Микеле Приско, Спирала од магла
1967 – Ана Марија Ортезе, Сиромашни и едноставни
1968 – Алберто Бевилаква, Окото на мачката
1969 – Лала Романо, Зборовите меѓу нас лесни
1970 – Гвидо Пиовене, Студените ѕвезди
1971 – Рафаело Брињети, Златниот брег
1972 – Џузепе Деси, Земја на сенки
1973 – Манлио Канкоњи, Весело, младост!
1974 – Гиљелмо Петрони, Смртта на реката
1975 – Томазо Ландолфи, На случај
1976 – Фауста Чиаленте, Четирите девојки Вајзелбергер
1977 – Фулвио Томица, Најдобриот живот
1978 – Фердинандо Камон, Жртвеник за мајката
1979 – Примо Леви, Ѕвезден клуч
1980 – Виторио Горесио, Наивниот живот
1981 – Умберто Еко, Името на розата
1982 – Гофредо Паризе, Слоговник бр. 2
1983 – Марио Помилио, Божиќ 1833
1984 – Пјетро Читати, Толстој
1985 – Карло Сгорлон, Армијата на изгубените реки
1986 – Марија Белончи, Приватна ренесанса
1987 – Станислао Ниево, Островите на рајот
1988 – Џезуалдо Буфалино, Ноќните лаги
1989 – Џузепе Понтиџа, Големата вечер
1990 – Себастијано Васали, Химерата
1991 – Паоло Волпони, Патот до Рим
1992 – Винченцо Консоло, Ноќно време, куќа по куќа
1993 – Доменико Реа, Нимфа плебејка
1994 – Џорџо Монтефоски, Куќата на таткото
1995 – Мариатереза Ди Лаша, Премин во сенка
1996 – Алесандро Барберо, Убав живот и туѓи војни на господинот Пајл, 'џентлмен'
1997 – Клаудио Магрис, Микрокосмоси
1998 – Енцо Сичилијано, Убавите моменти
1999 – Дација Мараини, Темнина
2000 – Ернесто Фереро, Н.
2001 – Доменико Стариноне, Улица Џемито
2002 – Маргарет Мацантини, Не мрдај
2003 – Меланија Мацуко, Живот
2004 – Уго Рикарели, Совршена болка
2005 – Маурицио Маџани, Ноќен патник
2006 – Сандро Веронези, Тивок хаос
2007 – Николо Аманити, Како што заповеда Бог
2008 – Паоло Џордано, Самотијата на простите броеви
2009 – Тицијано Скарпа, Стебат Матер
2010 – Антонио Пенаки, Канал Мусолини
2011 – Едоардо Нези, Приказна за мојот народ
2012 – Алесандро Пиперно, Неразделни
2013 – Валтер Сити, Спротивставувањето е бескорисно
2014 – Франческо Пиколо, Желбата да бидеш како сите други
2015 – Никола Лаџоја, Жестокоста
2016 – Едоардо Албина̀ти, Католичкото училиште
2017 – Паоло Коњети, Осумте планини
2018 – Хелена Јанечек, Девојката со Леика
2019 – Антонио Скурати, М. Синот на векот
2020 – Сандро Веронезе, Колибрито
2021 – Емануеле Треви, Два животи
2022 – Марио Дезијати, Разделени
2023 – Ада Д'Адамо, Како воздух
2024 – Донатела Ди Пјетрантонио, Кревката возраст

Наводи

↑ M. A. Orthofer (July 3, 2014). „Premio Strega Europeo“. complete review. Архивирано од изворникот на January 19, 2022. Посетено на July 3, 2014. the Premio Strega, the major Italian book prize
1 2 Gino Moliterno, уред. (2002). Encyclopedia of Contemporary Italian Culture. Routledge. стр. 469. ISBN 978-1-134-75877-7.
↑ Robin Healey (1998). Twentieth-century Italian Literature in English Translation: An Annotated Bibliography 1929-1997. University of Toronto Press. стр. 43. ISBN 978-0-8020-0800-8.
↑ Katharina M. Wilson (1991). An Encyclopedia of Continental Women Writers. Taylor & Francis. стр. 109. ISBN 978-0-8240-8547-6.
↑ Britannica Book of the Year 2014. Encyclopædia Britannica. 2014. стр. 285. ISBN 978-1-62513-171-3.
↑ „La cinquina del 60° Premio Strega“ (италијански). Wuz.it. June 9, 2006. Архивирано од изворникот на July 22, 2015. Посетено на July 21, 2015.

Надворешни врски

Sito ufficiale del Premio Strega (на италијански)
Италијанската книжевна награда прославува 50-годишнина, Конгресна библиотека
Наградата Стрега Архивирано на 8 мај 2006 г., од компанијата Стрега Алберти
Архивирано на 16 март 2007 г., (Официјалните кратки биографии на 11-те финалисти во изданието од 2006 година).

[1] M. A. Orthofer (July 3, 2014). „Premio Strega Europeo“. complete review. Архивирано од изворникот на January 19, 2022. Посетено на July 3, 2014. the Premio Strega, the major Italian book prize

[Moliterno2002-2] 1 2 Gino Moliterno, уред. (2002). Encyclopedia of Contemporary Italian Culture. Routledge. стр. 469. ISBN 978-1-134-75877-7.

[Healey1998-3] Robin Healey (1998). Twentieth-century Italian Literature in English Translation: An Annotated Bibliography 1929-1997. University of Toronto Press. стр. 43. ISBN 978-0-8020-0800-8.

[Wilson1991-4] Katharina M. Wilson (1991). An Encyclopedia of Continental Women Writers. Taylor & Francis. стр. 109. ISBN 978-0-8240-8547-6.

[brit2014-5] Britannica Book of the Year 2014. Encyclopædia Britannica. 2014. стр. 285. ISBN 978-1-62513-171-3.

[6] „La cinquina del 60° Premio Strega“ (италијански). Wuz.it. June 9, 2006. Архивирано од изворникот на July 22, 2015. Посетено на July 21, 2015.

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]