Море од Нектарот
| Координати | 15°12′S 34°36′E / 15.2°S 34.6°E |
|---|---|
| Пречник | 340 километри[1] |

Море од Нектар (латински: Mare Nectaris) — мало месечево море или (рамнина од вулканска лава значително потемна од остатокот од површината на Месечината) која се наоѓа јужно од Море на Спокојот, југозападно од Море на Плодноста, на блиската страна на Месечината. Планините Пиренеј се граничат со морето од исток, а Заливот на Грубоста се спојува со неговиот северозападен раб. Морето има површина од 84.000 квадратни километри.[2]
Неколку големи кратери се наоѓаат на границите на Морето од Нектарот. Најголемиот е Фракасториус исполнет со лава (124 км), кој се спојува со јужниот брег на Морето. Значајното трио од 100-километарски кратери Теофил, Кирил и Катарина се наоѓа во близина на северозападниот брег. Друга значајна карактеристика е „кратерот-дух“ Дагер, речиси целосно покриен со лава, во северниот дел на Морето од Нектарот.[3]
Морето од Нектарот се наоѓа во централниот дел на ударен басен со дијаметар од 860 км, кој е формиран пред 3,8–3,9 милијарди години. Овој настан го означува почетокот на нектаријанскиот период од лунарната геолошка временска скала.[4] Најдобро зачуваниот дел од работ на овој басен се нарекува Рид Алтај, во југозападниот дел од басенот.
Лавното полнење на Морето од Нектарот е помладо од самиот басен. Материјалот од морето е длабок приближно 1000 метри и е главно од нектаријанскиот период и долноимбриската епоха, со материјал од морето од горната имбриска епоха. Кратерот Теофил на североисточната страна на месечината е од ератостенскиот период. Така, кратерот е помлад од морето што се наоѓа на својот југоисток. Доволно слегнување се случило за да се отворат неколку лачни гребени на западниот раб на морето.[5]
Масовна концентрација (маскон), или гравитациски максимум, бил идентификувана во центарот на Морето од Нектарот од Доплеровото следење на петте вселенски летала Лунар орбитер во 1968 година.[6] Масконот бил потврден и мапиран со повисока резолуција со подоцнежни орбитатори како што се Лунар проспектор и ГРАИЛ.
- Басен од Морето од Нектарот (мозаик од слика на вселенското летало LRO). Ридот Алтај е тенка светла линија во долниот лев агол.
- Топографска карта на истата област (податоци од LRO)
- Гравитациска мапа базирана на ГРАИЛ
- Косовиден поглед свртен кон југоисток, од Аполо 11. Големиот кратер десно од центарот е Теофил, а Медлер е лево од него. Фракасториус е близу до централниот хоризонт, а белата планина на хоризонтот десно е дел од Рид Алтај. Кратерот во облик на солза во долниот лев агол е Торичели.
Наводи
[уреди | уреди извор]- ↑ „Mare Nectaris“. Gazetteer of Planetary Nomenclature. International Astronomical Union (IAU) Working Group for Planetary System Nomenclature (WGPSN). 2010-10-18. Посетено на 2014-12-11.
- ↑ Whitford-Stark J. L. (May 1982). „A preliminary analysis of lunar extra-mare basalts: Distribution, compositions, ages, volumes, and eruption styles“ (PDF). The Moon and the Planets. 23 (3): 323–338. Bibcode:1982M&P....26..323W. doi:10.1007/BF00928015.
- ↑ Grego P. (2006). The Moon and How to Observe It. Springer Science & Business Media. стр. 27, 205, 220. ISBN 978-1-846-28243-0.
- ↑ Tanaka K.L.; Hartmann W.K. (2012). „Chapter 15 – The Planetary Time Scale“. Во F. M. Gradstein; J. G. Ogg; M. D. Schmitz; G. M. Ogg (уред.). The Geologic Time Scale. Elsevier Science Limited. стр. 275–298. doi:10.1016/B978-0-444-59425-9.00015-9. ISBN 978-0-444-59425-9.
- ↑ „Mare Nectaris“. lunar.arc.nasa.gov. Архивирано од изворникот на June 16, 2002. Посетено на October 16, 2007.
- ↑ P. M. Muller; W. L. Sjogren (1968). „Mascons: Lunar Mass Concentrations“. Science. 161 (3842): 680–684. Bibcode:1968Sci...161..680M. doi:10.1126/science.161.3842.680. PMID 17801458.