Мишино

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Мишино
Поглед на Мишино.jpg

Поглед на Мишино

Мишино is located in Македонија
Мишино
Местоположба на Мишино во Македонија
Координати 42°04′13″N 22°27′03″E / 42.07028° СГШ; 22.45083° ИГД / 42.07028; 22.45083Координати: 42°04′13″N 22°27′03″E / 42.07028° СГШ; 22.45083° ИГД / 42.07028; 22.45083
Регион Logo of Eastern Region, Macedonia.svg Источен
Општина Coat of arms of Kočani Municipality.svg Кочани
Област Осоговија
Население ? жит.
(поп. 2002)
Пошт. бр. 2300
Повик. бр. 033
Шифра на КО 13024
Надм. вис. 1.210 м
Мишино на општинската карта
Мишино во Општина Кочани.svg

Атарот на Мишино во рамките на општината
Commons-logo.svg Мишино на Ризницата


Мишино — историско село во Општина Кочани, во областа Осоговија, во околината на градот Кочани. Денес, тоа е маало на селото Небојани.

Географија и местоположба[уреди | уреди извор]

Мишино се наоѓа високо на Осоговските Планини, северно од градот Кочани.

Историја[уреди | уреди извор]

Во септември 1910 година, селото настрадало во разоружувачка акција на младотурците и 96 жители на Мишино и Долги Дол пребегале во Бугарија.[1]

Во Првата балканска војна, 1 лице од селото било доброволец во Македонско-одринските добороволни чети.[2]По Првата балканска војна, селото било припоено кон Небојани.[3]

Население[уреди | уреди извор]

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Мишино живееле 35 жители, сите Македонци христијани.[4][5]

По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година во Мишино имало 40 жители Македонци под врховенството на Бугарската егзархија.[6]

Самоуправа и политика[уреди | уреди извор]

Во XIX век, Мишино било село во Кочанската каза на Отоманското Царство.

Личности[уреди | уреди извор]

Починати во Мишино

Поврзано[уреди | уреди извор]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. Дебърски глас, година 2, брой 24, 2 октомври 1910, стр. 4.
  2. Македоно-одринското опълчение 1912-1913 г. Личен състав, Главно управление на архивите, 2006, стр. 863.
  3. Споменици за средновековната и поновата историја на Македонија, том 5, Прилеп, Архив на Македонија, 1988, стр. 286.
  4. Како што е општопознато, Македонците во бугарските извори се присвојуваат и водат како Бугари, и покрај признанието дека самите отсекогаш се изјаснувале како Македонци.
  5. Кънчов, Васил. „Македония. Етнография и статистика“. София, 1900, стр. 227.
  6. Brancoff, D.M. "La Macédoine et sa Population Chrétienne". Paris, 1905, рр. 132-133.

Надворешни врски[уреди | уреди извор]