Мечкино грозје

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Мечкино грозје
Arctostaphylos uva-ursi - Köhler–s Medizinal-Pflanzen-013.jpg
Arctostaphylos uva-ursi
Научна класификација
Ред: Ericales
L.
Род: Arctostaphylos
Вид: A. uva-ursi
Медвеђе грожђе
Научна класификација
Царство:
Тип:
Класа:
Ред:
Семејство:
Род:
Вид:
Биномно име


Мечкино грозје или мечкино грозје, мечкино уво, планика, мелничар ( лат :), е повеќегодишна зимзелена грмушка од фамилијата на гроздовите, чии листови се познати како увин чај.

Опис на растението[уреди | уреди извор]

Плод на Мечкино грозје ( Arctostaphylos uva-ursi )

Мечкиното грозје е зимзелена, листопадна грмушка, чии гранчиња се вкоренуват. Кората на гранките е темно кафеава, ронлива. Листовите се наизменични, со кратко стебло или седечки, обратно јајцести, заоблени на врвот, основата се стеснува кон дршката во облик на клин. Лиската е кожеста, без влакна. Целиот раб е свиткан кон лицето. Лицето на лиската е темно зелено, сјајно. Лицето е посветло. Цветовите се ситни, висат во гроздовите на краевите на гранчињата. Круна во форма на ѕвонче со 4-5 лобуси свиткани на страна, розово-белкасти. Плодот е тркалезна, црвена, брашнаста костеница. Цвета од мај до септември.


Распространетост и загрозеност[уреди | уреди извор]

Мечкиното грозје во Србија расте на суви, карпести места, на гребените на високите планини над 1.200 м. Поради прекумерното собирање кај нас, стана редок вид во природните живеалишта.

Употреба[уреди | уреди извор]

Листот од мечкино грозје е познатиот увин чај. Најважните активни состојки во листовите на мечкино грозје се фенолни хетерозиди, флавоноиди и танини . Се користи кај инфекции и воспаленија на бубрезите, мочниот меур и уринарниот тракт; делува како уроантисептик и го подобрува излачувањето на урината. Листот од мечкино грозје се бере од мај до јули.

Забелешка[уреди | уреди извор]

Увин чај не треба да се користи долго време бидејќи некои од состојките се токсични. Собирањето на листовите од мечкино грозје кај нас е регулирано со посебна уредба.

Литература[уреди | уреди извор]

  • Јанчиќ, Р: Сто од нашите најпознати лековити растенија, Naucna knjiga, Белград, 1988 година.

Надворешни врски[уреди | уреди извор]