Маџарово
| Маџарово Маджарово | |
|---|---|
| град | |
 Реката Арда кај Маџарово | |
  Маџарово | |
| Координати: 41°38′00″N 25°51′00″E / 41.63333°N 25.85000°E | |
| Земја | Бугарија |
| Област | Хасково |
| Општина | Маџарово |
| Управа | |
| • Градоначалник | Ерџан Јусуф |
| Површина | |
| • Вкупна | 20,167 км2 (7,787 ми2) |
| Надм. вис. | 199 м |
| Население (2022) | |
| • Вкупно | 646 |
| Час. појас | EET (UTC+2) |
| Повик. бр. | +359 3720 |
| Мреж. место | madjarovo.bg |
Маџарово (бугарски: Маджарово) — гратче во Јужна Бугарија, административен центар на Општина Маџарово во Хасковската Област. Со население од само 646 жители (според податоци од 2022 г.)[1], тој е еден од најмалите градови во државата.
Географија
[уреди | уреди извор]Градот е сместен во југоисточниот дел на Бугарија, во срцето на Источните Родопи. Градот лежи во долината на реката Арда, на надморска височина од околу 163 метри. Специфично за неговата локација е тоа што се наоѓа во внатрешноста на кратерот на одамна изгаснат вулкан, што го прави еден од геолошки најинтересните градови во регионот.
Околниот терен е изразено ридско-планински, со карактеристични карпести масиви кои се издигнуваат над реката. Поради специфичната микроклима и тешко достапните карпи, регионот околу Маџарово е едно од најважните живеалишта на ретки птици грабливки во Европа, вклучувајќи ги белоглавиот и египетскиот мршојадец. Градот се наоѓа на околу 55 км југоисточно од регионалниот центар Хасково и во близина на вештачкото езеро „Ивајловград“.
Регионот околу Маџарово е едно од најважните живеалишта на Балканот за загрозените видови белоглав и египетски мршојадец, кои се гнездат во карпестите масиви на изгаснатиот вулкан. Благодарение на долгогодишните напори за заштита, градот стана главен центар за набљудување птици и еко-туризам во Источните Родопи. Овде природата е зачувана во својата изворна форма, овозможувајќи опстанок на овие ретки и величествени птици грабливки.
Историја
[уреди | уреди извор]Населбата го носела името Јатаџик до 1912 година, кога била преименувана во Дупница. Во 1959 година, во знак на признателност кон големиот тракиски војвода Димитар Маџаров, населбата била преименувана во Маџарово. Прогласена е за град во 1974 година, во врска со 60-годишнината од настаните кај Арда.
На 4 октомври 1913 година, кај Маџарово (тогаш сè уште с. Јатаџик) завршува трагичниот поход во потрага по спас на Бугарите од Беломорска Тракија собрани кај Дедеагач. При преминувањето на реката Арда кај Маџарово, каде што минувала границата до почетокот на Првата балканска војна во 1912 година, прогонувани од башибозукот на т.н. „Ѓумурџинска автономија“, смртта ја нашле над 1.800 цивилни тракиски бегалци, главно жени, деца и старци.[2] Заштитата на бегалците од беззаконијата на башибозукот била организирана единствено од четите на војводите Димитар Маџаров и Руси Славов, благодарение на кои поголемиот дел од бегалската колона успеал да премине на спротивниот брег на Арда.[3][4]
Во близина на местото на трагичните настани се издига мал меморијален парк со параклис „Св. Петка Бугарска“ и споменик-костурница „Тракиски пантеон“, во кој се положени останките на загинатите при преминувањето на реката, пронајдени години подоцна.
Во градот Маџарово може да се види Историско-етнографската експозиција, која ги претставува традициите и историјата на тракиското население од Источните Родопи, како и битот и културата на жителите од Беломорска Тракија, чии потомци се современите жители на регионот.
Експозицијата содржи археолошки наоди од регионот, како и елементи од современата историја на градот, со макети од рударските галерии, фосили и минерали од рударството. Маџарово добило статус на град во 1974 година.[5]
Наводи
[уреди | уреди извор]- ↑ Таблица на адресно регистрираните по постоянен и по настоящ адрес лица oт дата 15.06.2022 г.
- ↑ Милетиќ, Љубомир (1918). Разорението на тракијските Бугари во 1913 година (бугарски). Софија: Државна печатница. Посетено на 12 март 2026.
- ↑ Николов, Борис (2001). Внатрешна македонско-одринска револуционерна организација: Војводи и раководители (1893-1934) (бугарски). Софија: Ѕвезди. стр. 98. ISBN 954-9514-28-5.
- ↑ Милетиќ, Љубомир (1918). Разорението на тракијските Бугари во 1913 година. Софија: Бугарска академија на науките. стр. 230–245.
- ↑ Дигитална Библиотека на Национален Статистически Институт – Каталог (PDF), Архивирано од изворникот (PDF) на 2018-06-13, Посетено на 2018-09-25 no-break space character во
|title=во положба 58 (help)