Маќаш Ракоши

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Маќаш Ракоши
Rákosi Mátyás a Magyar Rádió stúdiójában. Fortepan 56201.jpg
=
Претседател на Советот на министри на НР Унгарија
На должноста
14 август 1952 – 4 јули 1953
Претходник Иштван Доби
Наследник Имре Наѓ
Лични податоци
Роден(а) 9 март 1892
Ада, Австро-Унгарија
Починал(а) 5 февруари 1971(1971-02-05) (воз. 78 г.)
Нижњи Новгород, СССР
Националност Унгарец
Партија Комунистичка партија на Унгарија, Унгарска работничка партија

Маќаш Ракоши (унгарски: Mátyás Rákosi; 9 март 1892 - 5 февруари 1971) — унгарски комунист, секретар на КП на Унгарија од 1945 година до 1956 година и премиер на Народна Република Унгарија од 1952 до 1953 година.

Биографија[уреди | уреди извор]

Маќаш бил роден како Маќаш Розенфелд во градот Ада, тогашна Австро-Унгарија.[1][2][3] Тој бил шестиот син на еврејски трговец. Служел во австро-унгарската војска кога избила Првата светска војна, а бил заробен на Источниот фронт.

Се вратил дома во 1919 година, и учествувал во комунистичката влада на премиерот Бела Кун. По задушување на револуцијата, тој отишол во Советскиот Сојуз и се вратил во Унгарија во 1924 година, каде што тој бил затворен и вратен во СССР во 1940 година. Се со цел да се вратат во Унгарија револуционерните знамиња што руските војници ги заробиле во Вилагош 1849 година.[4] Во Советскиот Сојуз бил секретар на Коминтерната. Се вратил во Унгарија на 30 јануари 1945 година со помош на Црвената армија, со цел да ја организира Унгарската комунистичка партија.[4]

По ослободувањето на Унгарија во 1945 година, тој станал генерален секретар на Унгарската комунистичка партија. Во 1948 година, тој ги натерал социјалдемократите да се приклучат кон комунистите, со цел да ја формираат Унгарската работничка народна партија. До 1949 година ја укинал опозицијата, со што Унгарија станала еднопартиска држава. Често го опишувале како најдобар унгарски ученик на Сталин. Тој развил силен култ на личноста. За време на неговото владеење, голем број вистински и потенцијални непријатели на новата влада биле уапсени и убиени.

Извори[уреди | уреди извор]