Мал потковичар

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/Предлошка:Автотаксономија/Rhinolophus|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}} |machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}} |machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}
Lesser horseshoe bat
Bat(20070605).jpg
In France
Научна класификација [ у ]
Непознат таксон (попр): Rhinolophus
Вид: Lesser horseshoe bat
Биномен назив
Rhinolophus hipposideros
(Bechstein, 1800)
Lesser horseshoe bat range
Lesser horseshoe bat
In France
Scientific classification edit
Kingdom: Animalia
Phylum: Chordata
Class: Mammalia
Order: Chiroptera
Family: Rhinolophidae
Genus: Rhinolophus
Species:
R. hipposideros
Binomial name
Rhinolophus hipposideros

(Bechstein, 1800)
Lesser horseshoe bat range
Помал лилјак за потковица во лет

Мал потковичар (Rhinolophus hipposideros) е вид на мал европски и северноафрикански инсективојаден лилјак. Како и кај сите лилјаци потковичари, овој вид го добил своето име по неговиот карактеристичен нос во форма на потковица.

Физички опис[уреди | уреди извор]

Мал потковичар е еден од најмалите лилјаци во светот, кој тежи само 5 до 9 грама, со распон на крилјата од 7,5 – 10 инчи (192–254 mm) и должина на телото од 1,4 – 1,8 инчи (35–45 mm). Има силни стапала кои ги користи за да ги фаќа карпите и гранките и може добро да гледа и покрај малите очи. Како и повеќето лилјаци, помалите лилјаци потковица живееле во колонии и го ловат својот плен со ехолокација, испуштајќи ултразвук од специјализирани тркалезни влошки во устата.

Основата на неговото крзно, кое било меко и меко, имал светло сива боја, со крзно од грбната страна било кафеаво чадено и вентралната страна сива, со исклучок на малолетните лилјаци кои биле целосно темно сиви. Ушите и мембраните на крилата биле светло сивокафени.

Кога ловат, тие се брзи и агилни, често летаат на пет метри од земјата, додека избегнувале контакт со грмушки. Мал потковичар јаде мали инсекти, од кои повеќето се собрани од камења и гранки. Нивните омилени видови на плен вклучуваат муви, комарци, пеперутки, молци и пајаци . Просечниот животен век на Rhinolophus hipposideros е 3 години, иако било познато дека некои поединци живееле многу подолго.

Деталните набљудувања направени во Тунис не покажале очигледни морфолошки разлики помеѓу северноафриканските и европските примероци.

Размножување[уреди | уреди извор]

Лилјаците од видот Мал потковичар се парат наесен. Женките раѓаат едно младенче, обично помеѓу средината на јуни и почетокот на јули. Младенчињата тежеле околу 1,8 грама при раѓањето, ги отворале очите по околу 10 дена и станувале независни на возраст од шест до седум недели. Лилјаците хибернираат во зимските месеци во темни пештери, рудници, стари згради, а понекогаш и во визби.

Женките стануваат сексуално зрели во првата година, со студија во Чешка која покажала дека околу 15% од женките раѓале на една година. Забележано било дека животните се бркале едни со други како прелиминарно за парење, мажјакот се обесувал зад и над женката.

Размножувачите често се мешаат со други видови, како што бил лилјакот со уши од глувче, но немал директно мешање со други видови. Преместувањето во расадници се случувало од април наваму, со меѓу 10 и 100 присутни женски и меѓу 2 и 20 мажјаци. Приближно две третини од женките раѓале помеѓу средината на јуни и средината на јули.

Живеалиште[уреди | уреди извор]

Помал лилјак од потковица во пештера во зима.

Мал потковичар живее во потоплите региони во подножјето и висорамнините, особено шумските области или областите со варовник, каде што се наоѓал во пештерите. Во лето, неговиот опсег бил забележан до 1160 m надморска височина, а до 2000 m во зима, со највисоко познато расадник на 950 m. Видот бил седентарен, со просечно движење помеѓу летните и зимските живеалишта помеѓу 5 и 10 километри, иако најдолгото регистрирано растојание е 153 километри.

Дистрибуција[уреди | уреди извор]

Видот можел да се најде во западна Ирска и југозападна Британија, со некои поголеми популации во делови од Германија и баварските подножји на Алпите. Rhinolophus hipposideros бил широко распространет во медитеранската област, се јавувал во Северна Африка и на повеќето поголеми острови до Мала Азија и околу Црното Море. Во Азија, можел да се најде во Кашмир, Блискиот Исток, Иран, Ирак и Арапскиот Полуостров, како и дел од Источна Африка.[2]

Обединето Кралство[уреди | уреди извор]

Conservation of the Lesser horseshoe bat in the Wye Valley and the Forest of Dean; a short video by NRW.

Дистрибуцијата во Обединетото Кралство на Мал потковичар можел да се најде на веб-страницата на Националната мрежа за биоразновидност овде, но тие најчесто се наоѓале во Велс и југозападниот дел на Англија.

Торпиден лилјак од потковица, Глостершир, ОК

Голема колонија за размножување на лилјаци со помала потковица го населувал најмалиот SSSI (Малиште со посебен научен интерес) во ОК, штала од 7 m 2 во Глостершир, Англија.[3]

Видот бил загрозен од голем број фактори, вклучително и нарушување или уништување на живеалиштата, промени во земјоделските практики (како што била зголемената употреба на инсектициди, кои ја намалувале достапноста на пленот) и губење на соодветни живеалишта за потрага по храна.

Сепак, Истражувањето за хибернација на Bat Conservation Trust покажувал дека бројките во ОК значително се зголемувале - во просек за 4,5% годишно помеѓу 1999 и 2012 година, што претставувал вкупно зголемување од 77,2% во тој период.

Ирска[уреди | уреди извор]

мал потковичар бил забележан во окрузите Голвеј, Јужен Мајо, Клер, Лимерик, Корк и Кери.[4]

Израел[уреди | уреди извор]

Мал потковичар бил редок во Израел .

Балеарските Острови[уреди | уреди извор]

На Балеарските Острови, Rhinolophus hipposideros живее на сите три главни острови: Мајорка, Менорка и Ибица, како и на помалите острови Кабрера и Форментера. Во пештерите како што е Кова де Ка На Реа (Ибица) биле пронајдени живеалишта кои содржат до 50 единки, иако повеќето групи имале тенденција да бидат помали. Во Балеарските Острови, лилјакот потковица патувал само кратки растојанија, обично околу 2 km, а исто така бил најчестиот вид лилјаци на Ибица.

Тунис[уреди | уреди извор]

Во Тунис, Мал потковичар, иако поредок од другите видови лилјаци, бил присутен во влажната климатска зона (т.е. најсеверниот дел од земјата). Претежно било пријавено како изолирани единки или мали групи лилјаци кои хибернираат до 2011 година. Потоа, била пронајдена породилна колонија во напуштениот Хотел де Ченес, јужно од Аин Драхам . Присуството на оваа прва позната породилна колонија во земјата ги изненадила иследниците: лилјаците легнале под покривот и во различни простории наместо дрвја или напуштени рудници: Затоа би можело да биде интересно да се бараат породилни колонии на овој вид во Северна Африка., не само во шумски области и подземни локации, туку и во напуштени отворени згради.

Ехолокација[уреди | уреди извор]

Фреквенциите што ги користел овој вид лилјак за ехолокација лежеле помеѓу 93 и 111 kHz, имале најмногу енергија на 110 kHz и имале просечно времетраење од 31,7 ms.[5][6] Поради зачестеноста на нивните ехолокациски повици, постоеле преклопувања со оние на медитеранскиот лилјак потковица и лилјакот потковица на Мехели .

Конзервација[уреди | уреди извор]

Овој вид бил заштитен во Европската Унија според Директивата за живеалишта. Овој вид бил исто така наведен во Бернската конвенција и бил конкретно цел на конвенцијата UNEP- EUROBATS . Неколку национални законодавства исто така го штителе овој вид и неговите живеалишта во многу земји и региони.

Со цел да се истакнеле важноста на заштитата на овој вид на европско ниво, овој вид бил избран за вид на лилјаци 2018-2019 година од страна на паневропската невладина организација BatLife Europe.[7]

Референци[уреди | уреди извор]

  1. 1,0 1,1 Taylor, P. (2016). Rhinolophus hipposideros. Црвен список на загрозени видови. 2016: e.T19518A21972794. doi:10.2305/IUCN.UK.2016-2.RLTS.T19518A21972794.en. Посетено на 21 February 2022. Грешка во наводот: Неважечка ознака <ref>; називот „iucn 2016“ е зададен повеќепати со различна содржина.
  2. Rhinolophus hipposideros – Science for Nature Foundation
  3. Stuart Bell and Donald McGillivray, Environmental Law, 7th ed 2008, p. 690
  4. McAney, K., O'Mahony, C., Kellecher, C., Taylor, A. and Biggane, S. (2013).
  5. Parsons, S. and Jones, G. (2000). „Acoustic identification of twelve species of echolocating bat by discriminant function analysis and artificial neural networks“. J Exp Biol. 203 (Pt 17): 2641–2656. PMID 10934005.CS1-одржување: повеќе имиња: список на автори (link)
  6. Obrist, Martin K.; Boesch, Ruedi; Flückiger, Peter F. (2004). „Variability in echolocation call design of 26 Swiss bat species: consequences, limits and options for automated field identification with a synergetic pattern recognition approach“. Mammalia. 68 (4). doi:10.1515/mamm.2004.030.
  7. „BatLife Europe Bat of Year“. batlife-europe.info. Посетено на September 3, 2019.

Дополнително читање[уреди | уреди извор]

  • Schober, Wilfried; Eckard Grimmberger (1989). Dr. Robert E. Stebbings (уред.). A Guide to Bats of Britain and Europe (изд. 1st.). UK: Hamlyn Publishing Group. ISBN 978-0-600-56424-9.

Надворешни врски[уреди | уреди извор]