Мала белочелна гуска

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Мала белочелна гуска
Anser erythropus.jpg
Научна класификација
Царство: Животни
Колено: Хордати
Класа: Птици
Ред: Гусковидни
Семејство: Патки
Потсемејство: Anserinae
Племе: Anserini
Род: Anser
Вид: Мала белочелна гуска
Биномен назив
Anser erythropus
(Linnaeus, 1758)
Мала белочелна гуска
Anser erythropus

Малата белочелна гуска (Anser erythropus) е многу слична на обичната белочелна гуска и е распространета во Азија, но исто така ја има и во Европа и Македонија, како и во северниот дел на Скандинавскиот Полуостров.

Опис[уреди | уреди извор]

Малата белочелна гуска е долга од 53 до 66 см и има распон на крилјата од 120 до 135 см. Таа е позната по своите светло портокалови нозе и глувчеста боја на горните делови од крилјата. Карактеристично за нејзе е тоа што таа има воочливо бело лице, широки црни ленти кои поминуваат низ стомакот и жолтите прстени кои се наоѓаат околу очите. Нивната раса се смета дека е една од загрозените видови, но има програми кои ги воведуваат овие животни во дивината за нивната популација да зајакне.

Размножување[уреди | уреди извор]

Малата белочелна гуска е моногамна птица. Гнездото го прави директно на земја, често скриено под некој даб. Несе 4-5 белокремасти јајца, со големина 76 х 49 mm и просечна тежина од 100 g. Ги инкубира само женката 25–28 дена. Малечките се испилуваат доволно развиени за да можат самостојно да се движат и хранат.

Популацијата на Скандинавскиот Полуостров[уреди | уреди извор]

Ова генетско различно население се проценува на околу 20 пара за размножување или од 60 до 80 од вкупниот број поединци. Тие се одгледуваат во Северна Норвешка, а зимуваат во Грција, Бугарија и Турција. Нивно собиралиште е место кое се наоѓа во Унгарија, каде птиците поминуваат до два месеца во есента и еден месец во текот на пролетната миграција.[1]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. Lengyel S, Tar J, Rózsa L. Flock size measures of migrating Lesser White-fronted Geese Anser erythropus (pdf). „Acta Zoologica Academiae Scientiarum Hungaricae“ том  58: 297–303. http://www.zoologia.hu/list/LWfG.pdf. 

Надворешни врски[уреди | уреди извор]