Максим III Цариградски

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Максим III
Цариградски патријарх
ЦркваЦариградска патријаршија
Назначенпролетта 1476
Службата завршила3 април 1482
ПретходникРафаил I
НаследникСимеон I
Лични податоци
Починал3 април 1482
Sainthood
Славаноември 17
Почитуван одПравославна црква

Максим III (грчки: Μάξιμος Γ΄), роден како Мануел Христоним (грчки: Μανουήλ Χριστώνυμος), бил Вселенски патријарх од 1476 до неговата смрт во 1482, а исто така бил и научник. Тој се слави како светец во православната црква со празник на 17 ноември.[1]

Живот[уреди | уреди извор]

Мануел Христоним веројатно бил роден во Пелопонез во Грција.

Тој станал поглавар на патријаршијата во Константинопол. Ова министерство по падот на Константинопол (1453) ја земало улогата на „скуфилакс“,[2]:176 грижејки се за светите богатства и мошти на патријаршијата и на неговата позиција Мануел се судрил со патријархот Генадиј Схолариј на економско поле.[2] Под покровителство на секретаријатот на отоманскиот султан, Деметриј Кириц, Мануел, заедно со хартофилаксот Џорџ Галезиот, влијаеле врз животот на цариградската црква повеќе од дваесет години.[3]:255

Во 1463 тој застанал на страната на патријархот Јоасаф I против барањето на политичарот, Џорџ Амируц, грчки благородник од поранешното Трапезунтско царство, да се ожени со втора жена, бидејќи тоа претставувало случај на бигамија под христијанското канонско право. Како казна за неговата поддршка на Јоасаф, на Мануел му бил отсечен носот по наредба на султанот Мехмед II.[4]

Есента 1465 (или почетокот на 1466) Мануел го спонзорирал избирањето на патријаршијата на Марко II Цариградски, а подоцна се спротиставил на патријарсите поддржувани од други групи, како што бил Симеон Трапезунтски и Дионисиј I Цариградски, кој на 15 јануари 1467 го отстранил него и Џорџ Галезиот од нивните места во администрацијата на црквата.[5]

Сепак, наското тие ја повратиле својата моќ. Мануел бил успешен во повраќањето на почитта на султанот Мехмед II,[2] и пролетта 1476 тој самиот се избрал за цариградски патријарх. Тој сè уште бил мирјанска личност, па така прво станал монарх земајќи го религиозното име „Максим“, а следниот ден примил осветување како епископ и бил сместен на престолот како патријарх од страна на митрополитот на Хераклеја.[6] Неговото владеење прекинало период на незгоди за црквата во регионот и било одбележано со мир и консензус.[3]:260

Максим починал на 3 април, 1482 година.[7]

Неговото главно литературно дело е „Монодија за заробувањето на Константинопол“.

Забелешки[уреди | уреди извор]

  1. „Maximos III“. Ecumenical Patriarchate. конс. 11 August 2011. 
  2. 2,0 2,1 2,2 Runciman, Steven (1985). The Great Church in captivity. Cambridge University Press. стр. 194–5. ISBN 978-0-521-31310-0. 
  3. 3,0 3,1 Vitalien, Laurent. Les premiers patriarches de Constantinople sous la domination turque (1454-1476). „Revue des études byzantines“ (26): 229–263. doi:10.3406/rebyz.1968.1407. (француски)
  4. Touloumakos Pantelis. „Amiroutzis, Georgios“. Encyclopaedia of the Hellenic World, Asia Minor. конс. 17 July 2011. 
  5. Petit, L.. Déposition du Patriarche Mark Xylocarvi. „Revue de l'Orient Chrétien“ (8): 144–9. http://books.google.it/books?id=0fsLAAAAIAAJ. (француски)
  6. B.G.Niebuhr, I.Bekker, уред (1849). „Historia Politica et Patriarchica Constantinopoleos“. Corpus scriptorum historiae byzantinae, Volume 49. Bonn. стр. 116. (латински)
  7. Kiminas, Demetrius (2009). The Ecumenical Patriarchate. Wildside Press LLC. стр. 37,46. ISBN 978-1-4344-5876-6. 

Надворешни врски[уреди | уреди извор]