Магуба Сиртланова

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Магуба Гусејновна Сиртланова
15 јули 1912 - 1 октомври 1971
Роден во:Белебеј, Башкортостан, Руско Царство
Починал во:Казан, Башкортостан, Руска СФСР
Служба во:СССР СССР
Род:Flag of the Soviet Air Force.svg Советски воздухопловни сили
Период на служба:1941 — 1945 година
Чин:Постар поручник
Единици:46-тите чувари на Таман - ноќен бомберски авијациски полк
Одличја:Херој на Советскиот Сојуз
Орден на Ленин
Две ордени на Црвеното знаме
Орден на Патриотската војна во 2-рата класа
орденот Црвена ѕвезда

Магуба Сиртланова (татарски: Мәгубә Хөсәен кызы Сыртланова) беше постар поручник во 46-тите чувари на Таман - ноќен бомберски авијациски полк, наречен и "Ноќни веди", кој ја доби титулата Херој на Советскиот Сојуз за нејзините достигнувања. Таа била етнички татар и член на Комунистичката партија на Советскиот Сојуз од 1941 година.[1][2]

Ран живот[уреди | уреди извор]

Родена на 15 јули 1912 година во Белебеј, Башкортосан во Руското Царство, таа дипломирала од Башаловското училиште за авијација во 1932 година и се приклучи на летчки клуб - училиште за едрилица во Тбилиси. По почетокот на Втората светска војна таа се пријави во војската во јули 1941 година.[3]

Воена кариера[уреди | уреди извор]

Сиртланова се вклучила во Големата патриотска војна на 27 декември 1942 година и ја изврши својата прва мисија на 10 февруари 1943 година, како дел од 588-тиот ноќен бомбашки полк, кој подоцна бил преименуван во 46-тите чувари на Таман - ноќен бомберски авијациски полк. Таа се бореше во Северен Кавказ, Белорусија, Таманскиот полуостров, Крим, Полска и Прусија. Таа има акумулирано 928 летни часа во борба, извршила 780 летови, пуштила 190 тони бомби на територијата на непријателот и со сигурност летала со нејзиниот авион преку тежок анти-авионски оган и лоши временски услови. Благодарение на прецизноста на нејзините бомбашки напади, таа беше во можност да уништи две железнички станици, две кули, три артилериски единици, четири оклопни возила, депо за гориво и 85 непријателски кампови. За нејзините воени постигнувања во војската, се стекнала со титулата Херој на Советскиот Сојуз на 15 мај 1946 година.

Подоцнежен живот и награди[уреди | уреди извор]

По Втората светска војна, таа се повлече од војската и работела во една фабрика во Казан од 1951 до 1962 година. Постои улица иманеувана во нејзина чест во Казан, како и споменик и сала.[4] 

Таа починала на 1 октомври 1971 година и била погребана во гробиштето Ново-Татар Слобода.[3]

Награди и признанија[уреди | уреди извор]

  • Херој на Советскиот Сојуз,[5]
  • Орден на Ленин
  • Две ордени на Црвеното знаме[6][7]
  • Орден на Патриотската војна во 2-ра класа[8]
  • Орденот Црвена ѕвезда[9]
  • разни кампањски и јубилејни медали

Поврзано[уреди | уреди извор]

Наводи[уреди | уреди извор]