Лудвиг IV (Свето Римско Царство)

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај
Лудвиг IV
Ludovico il Bavaro.jpeg
Крал на Римјаните
до 1330 со Фридрих I
На престол 20 октомври 1314 – 11 октомври 1347
Крунисување 25 ноември 1314 (Ахен)
Претходник Хајнрих VII
Наследник Карло IV
Крал на Италија
На престол 31 May 1327 – 11 октомври 1347
Крунисување 31 мај 1327 (Милано)
Претходник Хајнрих VII
Наследник Карло IV
Цар на Светото Римско Царство
На престол 1328 – 11 октомври 1347
Крунисување 17 јануари 1328 (Рим)
Претходник Хајнрих VII
Наследник Карло IV
Војвода од Баварија
до 1317 со Рудолф I
На престол 1301 – 11 октомври 1347
Претходник Рудолф I
Наследник Лудвиг V, Стефан II, Лудвиг IV, Вилхем V , Албрехт I и Отон V
Сопружник Беатрикс
Маргарита
Деца
Матилда
Лудвиг V
Стефан II
Лудвиг VI
Вилхем V
Албрехт
Беатриса Баварска
Отон V
Династија Династија Вителсбах
Татко Лудвиг II
Мајка Матилда
Роден(а) 5 април 1282
Минхен
Починал(а) 11 октомври 1347(1347-10-11) (aged 65)
Фирстенфелдбрук
Почивалиште Фрауенкирхе во Минхен
Вероисповед Римокатоличка црква

Лудвиг IV Баварски (германски: Ludwig IV, роден во 1 април 1282 во Минхен - починал на 11 октомври 1347 во Фирстенфелдбрук) — владетел од династија Вителсбах како германски крал (1314—1347) и Цар на Светото Римско Царство (1328—1347) и војвода од Баварија.

Рани години[уреди | уреди извор]

Лудвиг IV бил син на Лудвиг II и Матилда, ќерка на германскиот крал Рудолф I. Лудвиг своето образование го добил во Виена и заедно со својот брат Рудолф I владеел со Баварија, а имал подршка и од својата мајка и нејзиниот брат Албрехт I. Во 1307 година дошол во судир со Хабсбуршката династија околу териториите на Баварија. Хабсбуршката династија водела конфликт околу поделба на териториите против неговиот брат Рудолф I. Конфликтот завршил во 1313 година во Минхен[1].

Истата година Лудвиг го победил својот роднина Фридрих Убавиот. На 9 ноември 1313 година Фридрих бил поразен од Лудвиг кај Гамелсдорф и во 1314 година се повлечел.

Германски крал[уреди | уреди извор]

Така, Лудвиг во октомври 1314 година со четири од седум гласови бил избран за крал и крунисан од страна на келнскиот епископ во Бон, наместо во Ахен. Во исто време, останатите изборни кнезови го прогласиле Фридрих за крал, по кое Германија добила два крала и меѓусебен конфликт. Во текот на војната, Лудвиг во 1316 година ја признал независноста на Швајцарија, која се ослободила од Хабсбуршката контрола.

Папа Јован XXII за папа бил избран во 1316 година. Новиот папа ги подржувал француските интереси. Најпрвин бил неутрален во судиирот, бидејќи неаполскиот крал Роберт сакал германските кралеви да немаат контрола над Италија. Папата го советувал да не признава ниту еден од кандидатите. По неколку години од крвавиот конфликт, Фридрих Убавиот бил поразен во битката кај Милдров на реката Ин во септември 1322 година. Во таа битка биле заробени 1,300 австриски војници од Австрија и Салзбург. Лудвиг во затвор поминал три години. Неговиот брат продолжил да се бори против Лудвиг IV Баварски, но наеднаш баварските сили започнале да ги губат своите сојузници (Бохемија), а папата го екскомуницирал бидејќи го држал во затвор на Фридрих. Папата се вклучил во конфликтот бидејќи не му одговатало да победи ниту еден од двете страни.

Конечно, на 13 март 1325 година Лудвиг го пуштил на слобода на Фридрих, кој го признал за законски крал. Освен тоа, Фридрих се заколнал дека доколку не го убеди својот брат Леополд да го признае за законски крал на Лудвиг, тој повторно ќе се потчине на него. Бидејќи не успеал во тоа, Фридрих се вратил во заробеништво иако папата го ослободил од заклетвата што претходно ја дал на баварскиот крал. Лудвиг бил импресиониран од овој потег, па го обновил старото пријателство со Фридрих. Тие се сложиле да владеат заедно. Папата и изборните кнезови не се сложиле со овие договори. Така, на 7 јануари 1326 година бил склучен договор според кој Фридрих I станал крал на Германија, додека Лудвиг IV требало да биде прогласен за цар на Светото Римско Царство. По смртта на Леополд во 1326 година, Фридрих се повлечел од Германија и заминал да владее само со Австрија, каде починал во 1330 година.

Конфликт со папата[уреди | уреди извор]

Кога Лудвиг го победил на Фридрих, папа Јован XXII одбил да го потврди неговиот избор за крал. Папата во 1324 година го екскомуницирал бидејќи во тоа време го држал како затвореник на Фридрих. Од друга страна, Лудвиг го прогласил на папата за еретик. Кога во 1326 година Лудвиг се смирил со Хабсбурзите, одлучил да се сврти кон папата. Папата тврдел дека тој го поседува авторитетот над кралевите. Во исто време во црквата се појавил Фрањевачкиот ред кој прогласил изворно сиромаштво на црквата. Тие тврдиле дека Христос и неговите апостоли биле сиромашни. Папата ја осудил оваа доктрина и побарал објаснување.

Во овој судир Лудвиг видел можен сојузник во монашкиот ред во неговата борба против папата. Бидејќи папата и свештенстото биле корумпирани, овој чин претставувал силно оружје против папата, кој своето седиште претходно го пренесел во Авињон. Лудвиг заминал во Италија каде во 1327 година во Милано бил крунисан. Претходно во 1323 година ја пуштил својата армија на помош во Милано, кое војводство било нападнато од Неаполското кралство и папски сојузник.

Крунисување за цар[уреди | уреди извор]

Во 1328 година, Лудвиг заминал во Рим каде бил прогласен за цар на Светото Римско Царство. По три месеци го обвинил на папа Јован XXII за ерес и го соборил од неговата функција а на негово место поставил антипапа Никола V. Но по напуштањето на Рим, новиот папа бил соборен. По враќањето од Италија, седиште= на царот станал графот Минхен.

Во 1337 година направил сојуз со Едвард III против францускиот крал Филип VI Валоа, кој бил заштитник на папа Бенедикт XII во Авињон. Но сојузот пропаднал во 1341 година кога францускиот крал и светоримскиот цар се договориле.

Лудвиг бил заштитник на Тевтонскиот ред. Во 1337 година, тевтонските витези побарале од царот одобрување за напад на три мали територии[2], а Лудвиг им дал благослов да ги нападнат Русија и Литванија. Подоцна Лудвиг забранил да тевтонските витези одговараат пред други судови кога станувало збор за странски територии.

Надворешна политика[уреди | уреди извор]

Лудвиг во 1323 година го дал Браденбург на својот најстар син Лудвиг V, Корушка во 1335 година ја преотстапил на хабсбуршкиот војвода Албрехт II. Во 1340 година успеал повторно да ја обедини Баварија, во 1342 година го добил Тирол.

По овие настани, Лудвиг создал многу непријатели преку својата надворешна политика. Карло IV бил избран како ривалски цар во 1346 година со помош на папа Климент VI. Лудвиг подршка добил од слободните царски градови и витезите, кои го сметале на Карло IV за обична папска марионета. Хабсбуршките војводи останале верни кон Лудвиг. Во битката кај Креси ан Понтје меѓу француските и англиските сили бил убиен Јован Луксембуршки, татко на Карло IV. По битката, Карло побегнал од бојното поле.

Лудвиг починал во 1347 година. Неговите синови дале подршка на Карло IV, а по неговата смрт, синовите на Лудвиг ги поделиле териториите на династија Вителсбах.

Семејство[уреди | уреди извор]

Во 1308 година царот Лудвиг се оженил за Беатриса. Тие имале шест деца:

Во 1324 година се оженил по втор пат за Маргарита Холандска. Тие имале десет деца:

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. Rogers, Clifford J. (2010). The Oxford Encyclopedia of Medieval Warfare and Military Technology, Volume 1. Oxford: Oxford University Press. стр. 190. ISBN 978-0195334036. https://books.google.nl/books?id=mzwpq6bLHhMC&dq=Louis+IV+bavaria&hl=nl&source=gbs_navlinks_s. 
  2. Urban, William. The Teutonic Knights: A Military History. Greenhill Books. London, 2003, p. 136. ISBN 1-85367-535-0

Надворешни врски[уреди | уреди извор]


Лудвиг IV (Свето Римско Царство)
Роден(а): 1282 Починал(а): 1347
Владејачки титули
Претходник
Јохан I
Војвода од Баварија
1340–1347
Наследник
Лудвиг V
со
Стефан II, Лудвиг VI,
Вилхем V , Албрехт I, Отон V
Претходник
Рудолф I
Војвода од Баварија
1301–1347
Изборно Кнежевство Пфалц
1319–1329
Наследник
Рудолф II
Претходник
Хајнрих II
Маркгрофство Браденбург
1320–1323
Наследник
Лудвиг I
Претходник
Вилхем
Гроф од Ено,
Гроф од Холандија, и Гроф од Зеланд

1345–1347
со Маргаита II
Наследник
Margaret II &
Вилхем V
Претходник
Хајнрих VII
Крал на Германија
(формално Крал на Римјаните)

1314–1347
со
Фридрих I
Наследник
Карло IV
Крал на Италија
1327–1347
Цар на Светото Римско Царство
1328–1347