Лентаста јагула

Лентаста јагула
	Машка (горе) и женска (долу) јагула
Заштитен статус
	; Незагрозен (МСЗП 3.1)
Научна класификација [ у ]
Непознат таксон (попр):	Rhinomuraena
Вид:	Лентаста јагула
Научен назив
	Rhinomuraena quaesita; Гарман, 1888
Синоними
	Rhinomuraena amboinensis

Лентеста јагула (Rhinomuraena quaesita), позната и како мурена со листен нос — е вид мурена, единствениот член на родот Rhinomuraena. Лентестата јагула се наоѓа во песочни јами и гребени во Индо-Тихиот Океан. Иако генерално се сместува во семејството муренки Muraenidae, таа има неколку посебни карактеристики што ги наведуваат некои да ја сместат во посебно семејство, Rhinomuraenidae.^[2]

Развој

Лентастите јагули се дневни видови (активни преку ден). Видот се карактеризира со долго, тенко тело и високи грбни перки. Лентастата јагула лесно може да се препознае според нејзините раширени предни ноздри и широко отворени вилици. Овие јагули можат да имаат до 255 пршлени во грбната коска, поради кое ги прави еден од најтесните и издолжени познати видови јагули.^[3]

Ларвата на лентастата јагула е опишана како голем, зеленикав лептоцефал.^[4] Врз основа на забележаните промени во бојата, генерално се смета за протандичен хермафродит (преобразба од машка во женка).^[5] Кога е потребно, машките јагули ќе развијат репродуктивни органи, ќе положат јајца, а потоа ќе умрат. Оваа фаза на развој се случува во рок од околу еден месец.^[6]

Во нивната младешка фаза, лентестите јагули изгледаат претежно црни со жолта грбна перка. Кај возрасните мажјаци, црната боја е заменета со живописен сино-жолт изглед на лицето. Возрасната женка е целосно жолта или жолта со малку сина боја на задниот дел.^[7] Промената на бојата поврзана со промената на полот не е позната кај ниту еден друг вид мурена. Сините возрасни мажјаци се движат од 65 до 94 сантиметри во должина, додека поголемите жолти женки можат да достигнат до 130 сантиметри.^[8] Се претпоставува дека дури и со нејзините значајни промени во бојата во текот на нејзиниот развој, бојата не игра значајна улога во парењето бидејќи јагулите се далтонисти (поседуваат само една од двете фоторецепторни клетки потребни за гледање бои). Во нивното природно живеалиште, лентастата јагула може да живее до дваесет години.

Живеалиште

Лентастите јагули претпочитаат области со поплитки води во споредба со другите мурени, често живеејќи во длабочина од 1 до 57 метри. Овој вид е широко распространет и нуркачите го гледаат во индонезиските води со главите и предните тела што штрчат од пукнатините во песочните и шутливите живеалишта, како што се коралните гребени, низ кои можат да се протнат со својата лигава обвивка.^[9] Типично, овој вид на јагули може да се најде во тропските делови на Индискиот и Тихиот Океан, почнувајќи од Источна Африка до јужна Јапонија, Австралија и Француска Полинезија.

Таксономија

Лентестата јагула е единствениот вид во својот род, Rhinomuraena, во потсемејството Muraeninae од семејството мурени. Нејзината единствена морфологија, како што се структурата и функцијата на гонадите, не се споделуваат со многу други главни родови во семејството и претставуваат доказ за одвојување. Типично, јагулите следат заден модел кон анусот на јагулата, но системот Rhinomuraena ги има своите полови клетки кои се движат напред. Се претпоставува дека оваа промена се должи на некоја еволутивна причина, како што е перипатричната видообразба. Претходно, R. quaesita се користела за идентификување на сините лентести јагули, а R. amboinensis се користела за црните лентести јагули, но тие денес се препознаваат како ист вид, R. quaesita.

Негов најблизок познат роднина е розовоусната мурена (Echidna rhodochilus), која не формира монофилетска група со другите видови Echidna.^[10]

Зачувување

Лентастите јагули се означени како „најмалку загрозени“ на Црвениот список на МСЗП на загрозени видови од 2009 година. Неодамнешните испитувања за ефектите од различните фактори на животната средина врз морските јагули претставиле потенцијални закани за популацијата на лентастите јагули. Морските јагули кои претпочитаат да останат во поплитки води, особено околу живеалиштата на коралните гребени, се најмногу изложени на ризик од страдање од влијанијата на белењето на коралите и други штети на морските живеалишта предизвикани од климатските промени или човековата активност (т.е. загадувањето). Промената во структурата и разновидноста на живеалиштата би можела да им отежни на лентастите јагули да најдат доволно плен за да преживеат и да се размножуваат. Прекумерниот риболов е уште една загриженост бидејќи може да доведе до намалување на бројот на лентасти јагули и нивниот достапен плен.^[11]

Заробеништво

Поголемиот дел од лентестите јагули не живеат подолго од една година во заробеништво. Во повеќе случаи било забележано дека лентестите јагули престануваат да јадат откако ќе бидат заробени и ставени во домашни аквариуми. Повисоки нивоа на успех биле постигнати во јавни аквариуми, каде што има неколку пријавени случаи на мрестење во објекти во Европа и Северна Америка. Во заробеништво, разликите во бојата не се поврзани со зрелоста или полот.^[12]

Иако се лови за потребите на аквариумската индустрија, останува вообичаен и широко распространет вид и не се смета за загрозен.

Наводи

↑ McCosker, J.E. (2010). „Rhinomuraena quaesita“. The IUCN Red List of Threatened Species. IUCN. 2010: e.T155301A115297865. doi:10.2305/IUCN.UK.2010-4.RLTS.T155301A4770176.en.
↑ Wang, Feng Yu; Tang, Meng Yun; Yan, Hong Young (2011). „A comparative study on the visual adaptations of four species of moray eel“. Vision Research. 51 (9): 1099–1108. doi:10.1016/j.visres.2011.02.025. ISSN 0042-6989. PMID 21385593.
↑ Fishelson, L. (1990-06-01). „Rhinomuraena spp. (Pisces: Muraenidae): The first vertebrate genus with post-anally situated urogenital organs“. Marine Biology (англиски). 105 (2): 253–257. Bibcode:1990MarBi.105..253F. doi:10.1007/BF01344294. ISSN 1432-1793.
↑ Miller, Michael J.; Rutgers, Rob; Haythorne, Barry; Yavuzdoğan, Tunç; Obata, Seishoku; Wu, Tony; Rutgers, Henny; Powell, Jerry; Tsukamoto, Katsumi (2013). „Observations of large muraenid leptocephali in coastal Indonesia: locations of sightings and behaviour of the larvae“. Marine Biodiversity Records (англиски). 6. Bibcode:2013MBdR....6E..82M. doi:10.1017/S1755267213000079. ISSN 1755-2672.^{[мртва врска]}
↑ De Mitcheson, Yvonne Sadovy; Liu, Min (2008). „Functional hermaphroditism in teleosts“. Fish and Fisheries (англиски). 9 (1): 1–43. doi:10.1111/j.1467-2979.2007.00266.x. ISSN 1467-2960.
↑ Nezhukumatathil, Aimee (2020). World of Wonders: In Praise of Fireflies, Whale Sharks, and Other Astonishments. Minneapolis: Milkweed Editions. стр. 123–125. ISBN 978-1-57131-365-2.
↑ Lieske, Ewald; Myers, Robert F. (1999). Coral reef fishes: Caribbean, Indian Ocean, and Pacific Ocean including the Red Sea. Princeton (N.J.): Princeton university press. ISBN 978-0-691-00481-5.
↑ Randall, John E.; Allen, Gerald R.; Steene, Roger, уред. (1990). Fishes of the Great Barrier Reef and Coral Sea. A CHP book. Honolulu: University of Hawaii Press. ISBN 978-0-8248-1346-8.
↑ Pfaff, Cathrin; Zorzin, Roberto; Kriwet, Jürgen (2016-08-11). „Evolution of the locomotory system in eels (Teleostei: Elopomorpha)“. BMC Evolutionary Biology. 16 (1): 159. Bibcode:2016BMCEE..16..159P. doi:10.1186/s12862-016-0728-7. ISSN 1471-2148. PMC 4981956. PMID 27514517.
↑ Reece, Joshua S.; Bowen, Brian W.; Smith, David G.; Larson, Allan (2010-11-01). „Molecular phylogenetics of moray eels (Muraenidae) demonstrates multiple origins of a shell-crushing jaw (Gymnomuraena, Echidna) and multiple colonizations of the Atlantic Ocean“. Molecular Phylogenetics and Evolution. 57 (2): 829–835. doi:10.1016/j.ympev.2010.07.013. ISSN 1055-7903.
↑ Miller, M. J.; Wouthuyzen, S.; Aoyama, J.; Sugeha, H. Y.; Watanabe, S.; Kuroki, M.; Syahailatua, A.; Suharti, S.; Hagihara, S. (2021). „Will the High Biodiversity of Eels in the Coral Triangle be Affected by Climate Change?“. IOP Conference Series: Earth and Environmental Science (англиски). 789 (1). Bibcode:2021E&ES..789a2011M. doi:10.1088/1755-1315/789/1/012011. ISSN 1755-1315.
↑ Preininger, D.; Halbauer, R.; Bartsch, V.; Weissenbacher, A. (2015). „First observations of fertilized eggs and preleptocephalus larvae of Rhinomuraena quaesita in the Vienna Zoo“. Zoo Biol. 34 (1): 85–88. doi:10.1002/zoo.21184. PMID 25385394.

Надворешни врски

[IUCN-1] McCosker, J.E. (2010). „Rhinomuraena quaesita“. The IUCN Red List of Threatened Species. IUCN. 2010: e.T155301A115297865. doi:10.2305/IUCN.UK.2010-4.RLTS.T155301A4770176.en.

[:12-2] Wang, Feng Yu; Tang, Meng Yun; Yan, Hong Young (2011). „A comparative study on the visual adaptations of four species of moray eel“. Vision Research. 51 (9): 1099–1108. doi:10.1016/j.visres.2011.02.025. ISSN 0042-6989. PMID 21385593.

[:0-3] Fishelson, L. (1990-06-01). „Rhinomuraena spp. (Pisces: Muraenidae): The first vertebrate genus with post-anally situated urogenital organs“. Marine Biology (англиски). 105 (2): 253–257. Bibcode:1990MarBi.105..253F. doi:10.1007/BF01344294. ISSN 1432-1793.

[4] Miller, Michael J.; Rutgers, Rob; Haythorne, Barry; Yavuzdoğan, Tunç; Obata, Seishoku; Wu, Tony; Rutgers, Henny; Powell, Jerry; Tsukamoto, Katsumi (2013). „Observations of large muraenid leptocephali in coastal Indonesia: locations of sightings and behaviour of the larvae“. Marine Biodiversity Records (англиски). 6. Bibcode:2013MBdR....6E..82M. doi:10.1017/S1755267213000079. ISSN 1755-2672.^{[мртва врска]}

[5] De Mitcheson, Yvonne Sadovy; Liu, Min (2008). „Functional hermaphroditism in teleosts“. Fish and Fisheries (англиски). 9 (1): 1–43. doi:10.1111/j.1467-2979.2007.00266.x. ISSN 1467-2960.

[:22-6] Nezhukumatathil, Aimee (2020). World of Wonders: In Praise of Fireflies, Whale Sharks, and Other Astonishments. Minneapolis: Milkweed Editions. стр. 123–125. ISBN 978-1-57131-365-2.

[:32-7] Lieske, Ewald; Myers, Robert F. (1999). Coral reef fishes: Caribbean, Indian Ocean, and Pacific Ocean including the Red Sea. Princeton (N.J.): Princeton university press. ISBN 978-0-691-00481-5.

[8] Randall, John E.; Allen, Gerald R.; Steene, Roger, уред. (1990). Fishes of the Great Barrier Reef and Coral Sea. A CHP book. Honolulu: University of Hawaii Press. ISBN 978-0-8248-1346-8.

[9] Pfaff, Cathrin; Zorzin, Roberto; Kriwet, Jürgen (2016-08-11). „Evolution of the locomotory system in eels (Teleostei: Elopomorpha)“. BMC Evolutionary Biology. 16 (1): 159. Bibcode:2016BMCEE..16..159P. doi:10.1186/s12862-016-0728-7. ISSN 1471-2148. PMC 4981956. PMID 27514517.

[10] Reece, Joshua S.; Bowen, Brian W.; Smith, David G.; Larson, Allan (2010-11-01). „Molecular phylogenetics of moray eels (Muraenidae) demonstrates multiple origins of a shell-crushing jaw (Gymnomuraena, Echidna) and multiple colonizations of the Atlantic Ocean“. Molecular Phylogenetics and Evolution. 57 (2): 829–835. doi:10.1016/j.ympev.2010.07.013. ISSN 1055-7903.

[:13-11] Miller, M. J.; Wouthuyzen, S.; Aoyama, J.; Sugeha, H. Y.; Watanabe, S.; Kuroki, M.; Syahailatua, A.; Suharti, S.; Hagihara, S. (2021). „Will the High Biodiversity of Eels in the Coral Triangle be Affected by Climate Change?“. IOP Conference Series: Earth and Environmental Science (англиски). 789 (1). Bibcode:2021E&ES..789a2011M. doi:10.1088/1755-1315/789/1/012011. ISSN 1755-1315.

[Preininger-12] Preininger, D.; Halbauer, R.; Bartsch, V.; Weissenbacher, A. (2015). „First observations of fertilized eggs and preleptocephalus larvae of Rhinomuraena quaesita in the Vienna Zoo“. Zoo Biol. 34 (1): 85–88. doi:10.1002/zoo.21184. PMID 25385394.

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]

[7]

[8]

[9]

[10]

[11]

[12]