Лаурит
| Лаурит | |
|---|---|
 | |
| Општо | |
| Категорија | Сулфиден минерал |
| Формула | RuS2 |
| Штрунцова класификација | 2.EB.05a |
| Просторна група | Pa3 |
| Единична ќелија | a = 5.61 Å; Z = 4 |
| Распознавање | |
| Боја | Железо-црно; бело до сиво или синкаво во полиран дел |
| Хабитус | Како октаедарски, кубни и пиритоадарски кристали или како заоблени зрна и инклузии |
| Кристален систем | Кубен |
| Цепливост | Совршено на{111} |
| Прелом | Субконхоидален |
| Жилавост | Кршлив |
| Цврстина на Мосовата скала | 7.5 |
| Сјај | Металик |
| Огреб | Темно сива |
| Проѕирност | Непроѕирен |
| Специфична тежина | 6.43 |
| Густина | 6.43 g/cm3 (Измерено) 6.39 g/cm3 (Пресметано) |
| Оптички својства | Изотропно и непроѕирно |
| Наводи | [1][2][3] |
Лауритот — непроѕирен црн, метален рутениум сулфиден минерал со формула: RuS2. Кристализира во изометрискиот систем. Тој е во пиритната структурна група. Иако е пронајден на многу локации низ целиот свет, тој е многу редок.
Лауритот има Мосова тврдост од 7,5 и специфична тежина од 6,43. Може да содржи осмиум, родиум, иридиум и железо како замена за рутениумот. Сулфурот е присутен како дисулфиден јон, па рутениумот е во оксидациска состојба Ru(II).[4]
Откривање и појава
[уреди | уреди извор]Откриен е во 1866 година во Борнео, Малезија и именуван е по Лори, сопругата на Чарлс А. Џој, американски хемичар. Се јавува во ултрамафични магматски кумулативни наслаги и седиментни плацерни наслаги добиени од нив. Се јавува поврзан со куперит, брагит, сперилит, други минерали од платинската група и хромит.
Синтетичкиот RuS2 е високо активен катализатор за хидродесулфуризација.[5]
Наводи
[уреди | уреди извор]- ↑ Anthony, John W.; Bideaux, Richard A.; Bladh, Kenneth W.; Nichols, Monte C. (2005). „Laurite“ (PDF). Handbook of Mineralogy. Mineral Data Publishing. Посетено на 14 March 2022.
- ↑ Предлошка:Mindat
- ↑ „Laurite Mineral Data“. Webmineral.com.
- ↑ Cocco, R.A.; Tatarchuk, B.J. (1989). „Effects of presulfidization on the selectivity and surface structure of ruthenium catalysts“. Langmuir. 5: 1309–1315. doi:10.1021/la00090a005. Посетено на 20 June 2022.
- ↑ Chianelli, R. R.; Berhault, G.; Raybaud, P.; Kasztelan, S.; Hafner, J.; Toulhoat, H. (2002). „Periodic Trends in Hydrodesulfurization: in Support of the Sabatier Principle“. Appl. Catal., A. 227 (1–2): 83–96. doi:10.1016/S0926-860X(01)00924-3.