Кучковени

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Кучковени
Πέρασμα
Кучковени is located in Грција
Кучковени
Кучковени
Координати: 40°45.20′N 21°28.00′E / 40.75333° СГШ; 21.46667° ИГД / 40.75333; 21.46667Координати: 40°45.20′N 21°28.00′E / 40.75333° СГШ; 21.46667° ИГД / 40.75333; 21.46667
ЗемјаГрција
ОбластЗападна Македонија
ОкругЛерин
ОпштинаЛерин
Општ. единицаДолно Клештино
Надм. вис.&10000000000000660000000660 м
Население (2011)[1]
 • Вкупно435
Часовен појасEET (UTC+2)
 • Лете (DST)EEST (UTC+3)
Рег. таб.PA

Кучковени (грчки: Πέρασμα, Перасма, до 1926 г. Κουτσκοβαίνη, Куцковени[2]) — село во Леринско, Егејска Македонија, денес во општината Лерин на Леринскиот округ во Западна Македонија, Грција. Населението брои 435 жители (2011), сите Македонци.[3]

Географија и местоположба[уреди | уреди извор]

Селото се наоѓа во Леринското Поле, 4 км југоисточно од Лерин, на Менска Река. Лежи на надморска височина од 660 м, а атарот зафаќа површина од 6 км2.[3]

Историја[уреди | уреди извор]

Османлиско време[уреди | уреди извор]

Селото првпат се споменува во турски тефтер од 1481 г. под името Кучковјани со 67 домаќинства.[4]

Во даночните регистри на немуслиманското население население на Леринскиот вилает од 1626-1627 г. селото е заведено како Кучјовени со 15 домаќинства.[5] Во 1848 г. рускиот славист Виктор Григорович го опишал како македонско[6] село.[7]

Во 1861 г. австрискиот допломат Јохан Георг фон Хан на етничката карта на долината на Вардар го бележи Куцковен како македонско село.[8] Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ ги претставува податоците за 1873 г. двапати — еднаш како Кочкојни (Kotchkoïni), село во Леринската каза со 290 домаќинства со вкупно 830 жители Македонци и 100 муслимани[9] и вторпат кајо Кучковен (Koutchkovène), село в Костурската каза со 70 домаќинства со вкупно 250 жители Македонци.[9][10] Во нетовиот патописен попис, Милош Милоевиќ завел 100 македонски[11] куќи.[3] Во 1878 г. во Леринско делувала четата на војводата Дељо Стоев од Кучковени.[12]

Во 1900 г. според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во Кучковени (Кучкоени) живееле 840 Македонци христијани.[9][13]

Според извештајот на бугарскиот трговски агент во Битола, Андреј Тошев, целото село (46 куќи) било во состав на Костурска епархија на Цариградската патријаршија, на крајот од 1902 г. потпаднало под врхоенството на Бугарската егзархија.[14][15] По податоците на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Кочковени имало 760 Македонци[9] под врховенството на егзархијата.[16]

Припојување кон Грција[уреди | уреди извор]

Со Букурешкиот договор во 1913 г. Кучковени било припоено кон грчката држава, кога имало 566 жители.[3] Во 1920 г. населението се накачило на 644 жители,[3] а во 1926 г. селото е преименувано во Перасма.[17] В доклад от 1932 г. началникот на жандармериската управа од Долно Котори, Димитриос Кабурас, ги нарекол кметот на Кучковени и општинските советници во селото „фанатични бугари“ (мислејќи секако, на Македоннци) и предложил да се сменат.

Втора светска и Граѓанска војна[уреди | уреди извор]

За време на Втората светска војна Кучковени било окупирано од Бугарите кои воспоставиле општинска власт.[18]

Селото не пострадало во Граѓанската војнаи не дошло до значајно иселување на жителите, со исклучок на неколку семејства, прогонети во источноевропските земји. Намалувањето на населението по војната се должи на сè поголемото иселување во прекуокеанските земји.[3]

Денешна состојба[уреди | уреди извор]

Според истржаувањето од 1993 г. селото е чисто „славофонско“ и македонскиот јазик е одлично зачуван.[19]

Население[уреди | уреди извор]

Еве преглед на населението во сите пописни години, од 1940 г. до денес:

Година 1940 1951 1961 1971 1981 1991 2001 2011
Население 878 783 724 600 534 499 499 435
Извор за 1940-1991 г.: Т. Симовски, Населените места во Егејска Македонија

Самоуправа и политика[уреди | уреди извор]

Селото припаѓа на општинската единица Кучковени со седиште во истоименото село, која припаѓа на поголемата општина Лерин, во округот Лерин. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Кучковени, каде тоа е единствено населено место.

Стопанство[уреди | уреди извор]

Селото важи за мошне богато. Населението се занимава со земјоделство и овоштарство, при ѓто најзначајни култури се гравот и јаболкото. Земјиштето се наводнува од Менска Река, која тече низ селото.[3]

Цркви[уреди | уреди извор]

Личности[уреди | уреди извор]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. „Попис на населението од 2011 г. Трајно население“. Државен завод за статистика на Грција. 
  2. Μετονομασίες των Οικισμών της Ελλάδας. Κουτσκοβαίνη -- Πέρασμα
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 3,6 Симовски, Тодор (1998). Населените места во Егејска Македонија : географски, етнички и стопански карактеристики. II. Скопје: Институт за национална историја. стр. 158-159. 
  4. Kravari, Vassiliki. Villes et villages de Macédoine occidentale, Realites byzantines, Paris: Editions P. Lethielleux, 1989, p. 290. ISBN 2283604524.
  5. Турски извори за българската история, т. VII, София 1986, с. 333
  6. нарекувајќи го „бугарско“ под влијание на бугарската политика
  7. Григорович, В. Очеркъ путешествія по Европейской Турціи, Москва, 1877, стр. 93.
  8. Croquis der westlischen Zurflüsse des oberen Wardar von J.G. von Hahn. Deukschriften der k Akad. d wissenseh. philos. histor. CIX1Bd, 1861.
  9. 9,0 9,1 9,2 9,3 Како што е општопознато, Македонците во бугарските извори се присвојуваат и водат како Бугари, и покрај признанието дека самите отсекогаш се изјаснувале како Македонци.
  10. „Македония и Одринско. Статистика на населението от 1873 г.“ Македонски научен институт, София, 1995, стр.82-83 и 110-111.
  11. нарекувајќи ги „српски
  12. Препис от поверителното писмо на Княжеското Българско Търговско Агентство в Битоля, с дата 24-ти Април 1904 година, под № 319, отправено до Господина генерал Р Петров
  13. Кънчов, Васил. Македония. Етнография и статистика, София, 1900, стр. 249.
  14. Георгиев, Величко, Стайко Трифонов. Гръцката и сръбската пропаганди в Македония. Краят на XIX — началото на ХХ век, София, Македонски научен институт, 1995, стр. 26.
  15. Силянов, Христо. Освободителните борби на Македония, том I, София, 1993, стр. 125.
  16. Brancoff, D.M. La Macédoine et sa Population Chrétienne, Paris, 1905, pp. 176-177.
  17. Δημήτρης Λιθοξόου. Μετονομασίες των οικισμών της Μακεδονίας 1919 - 1971
  18. Даскалов, Георги. „Българите в Егейска Македония, мит или реалност“, Македонски научен институт, София, 1996, стр. 487.
  19. Riki Van Boeschoten. "Usage des langues minoritaires dans les départements de Florina et d’Aridea (Macédoine)"