Крабул

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Крабул
Крибул
Kribul.jpg
Крабул is located in Бугарија
Крабул
Крабул
Местоположба во областа
Крабул is located in Пиринска Македонија
Крабул
Местоположба на Крабул во Општина Сатовча и Благоевградската област
Координати: 41°34′N 23°56′E / 41.567° N; 23.933° E / 41.567; 23.933Координати: 41°34′N 23°56′E / 41.567° N; 23.933° E / 41.567; 23.933
ЗемјаБугарија
ОбластБлагоевградска област
ОпштинаСатовча
Површина
 • Вкупна11.029 км2 (4,258 ми2)
Надм. вис.&10000000000000825000000825 м
Население (2015)
 • Вкупно387[1]
Часовен појасEET (UTC+2)
 • Лете (DST)EEST (UTC+3)
Пошт. бр.2951
Повик. бр.07541

Крабулсело во Сватовчко, Пиринска Македонија, денес во општината Сатовча на Благоевградската област, југозападна Бугарија.

Географиja и местоположба[уреди | уреди извор]

Селото Крабул се наоѓа на 20 километри североисточно од Хаџидимово и на 20 километри југозападно од општинскиот центар Сатовча. Селото е планинско кое се наоѓа во подножјето на западните делови на Родопите на надморска висина од 825 метри, во историко-географската област Чеч. Селото е расположено источно од реката Бистрица на север од село Боголин. Атарот на селото зафаќа површина од 11.029 км2.

Историja[уреди | уреди извор]

Ран период[уреди | уреди извор]

Крабул има долга историја. Селото постои уште од античко време. Ова е потврдено од тракиските гробови што ги откриле селаните додека ги обработувале своите ниви. Откриени се остатоци од еднокорабна црква од V век, околу која се развила некропола за време на средниот век[2]. Крибул најверојатно е наследник село Букорово кое било напуштено од луѓето[3]. Селото е познато и по тоа што е единственото во областа Чеч кое во кое има откриени траги од развој на средновековна црна металургија[4].

Османлиско Царство[уреди | уреди извор]

Во текот на 19 век, селото било муслиманско и припаѓало кон Неврокопската каза на Отоманското Царство. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ , издадена во Цариград во 1878 година и статистиката на машкото население од 1873, Крабул (Kraboul) е наведено како село со 50 семејства и 140 Помаци[5] Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 550 жители, сите македонски муслимани[6] Според Стефан Верковиќ во 1881 година во селото живееле 180 муслимански машки лица во 50 куќи.[7].

Бугарија[уреди | уреди извор]

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија. Во 1934 година името на селото било променето во Крибул.

Крибулски рид на Антартикот името го добил според селото[8].

Население[уреди | уреди извор]

Како резултат на Балканските војни, од 438 жители во 1910 година, само 217 останале во селото во 1920 година.[9] Во 1899 година, селото имало население од 290 жители според резултатите од пописот на населението на Отоманското Царство[10]. Според Димитар Гаџанов, во 1916 година в Абланица, Боголин и Крибул живееле 1692 Помаци.[11]

Според податоците на пописот во годините 1926, 1934, 1946 и 1956 година, населението на Крибул било 218, 170, 227 и 254 души.[12]

Население на Годешево по попис
Година 1934 1946 1956 1965 1975 1985 1992 2001 2011 2015
Жители 170 227 254 271 321 376 397 395 391 361
Етнички состав на населението
од 2011 година[13]:
Националност Население Процент
Бугари 208 55,91%
Турци 157 42,2%
Вкупно 372
Население по возраст
од 2011 година
[14]:

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. http://www.grao.bg/tna/tadr-2010.txt
  2. Димитров, Димитър (2013). Християнските храмове по българските земи I-IX век. София: Фондация „Покров Богородичен“. стр. 151. ISBN 978-954-2972-17-4.
  3. Михайлов, Стамен (1969). „Църквата при с. Крибул, Благоевградски окръг“. Родопи (11): 16–18. ISSN 0861-1327.
  4. Георгиев, Георги Костов (1978). Старата железодобивна индустрия в България. София: БАН. стр. 135.
  5. Македония и Одринско. Статистика на населението от 1873 г. (изд. II издание.). София: Македонски научен институт. 1995 [1878]. стр. 130–131.
  6. Кънчов, Васил (1996) [1900]. „Неврокопска Каза“. Македония. Етнография и статистика (изд. II фототипно издание.). София: Проф. М. Дринов. стр. 195.
  7. Райчевски, Стоян (2004) [1998]. Българите мохамедани (изд. II издание.). София: Национален музей на българската книга и полиграфия. стр. 111. ISBN 954-9308-51-0.
  8. SCAR Composite Gazetteer of Antarctica
  9. Арденски, Владимир (2005). Загаснали огнища. София: ИК „Ваньо Недков“. стр. 106. ISBN 954-8176-96-3.
  10. Арденски, Владимир. Загаснали огнища. София, ИК „Ваньо Недков“, 2005. ISBN 954-8176-96-3. с. 106.
  11. Гаджанов, Димитър Г. Мюсюлманското население в Новоосвободените земи, в: Научна експедиция в Македония и Поморавието 1916, Военноиздателски комплекс „Св. Георги Победоносец“, Университетско издателство „Св. Климент Охридски“, София, 1993, стр. 245.
  12. Отдел „Статистика на населението“ (1960). Списък на населените места в НР България по съществуващо административно деление към 15 януари 1960 година с брой на населението от преброяванията през 1926, 1934, 1946 и 1956 години. София: Централно статистическо управление. стр. 16.
  13. "&"Национален статистически институт. Население по области, общини, населени места и самоопределение по етническа принадлежност към 01.02.2011 г.“ (бугарски). Архивирано од изворникот на 2013-04-05. Посетено на 2012-03-18.
  14. „Национален статистически институт. Население по области, общини, населени места и възраст към 01.02.2011 г.“ (бугарски). Архивирано од изворникот на 2013-08-14. Посетено на 2012-03-18.

Надворешни врски[уреди | уреди извор]