Корисник:Sofka.01

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето

Династија Сунг (кин. 宋朝, Sòng Cháo) е заедничко име за владетели на Кина во периодот од 960. до 1279. година. Прв владател од династијата се викаше Таица. Во време на владенење на династијата Сунг, Кина е повторно обединена. Главниот град на империја беше Хангџоу.

Во тек на периодот на владеење околу 300 години, беше доволно конфликта помеђу супарничките династији во тоа доба, така да се периодот на влада дели на Северниот Сунг (960-1127) и Јужниот Сунг (1127—1279).

За време на владеење династијата Сунг во уметноста процвета, исто така и во филозовската мисла. Војно управување на царски провинции се заменети со цивилним. Основани се новите градови за да би се што повеќе развила трговина и зајакнала економија. Развиена е технологиа за производство на барута и печатење беше на високо ниво така да е со тоа развиена и писменоста. Поседување на земља и работа во државната служба сега не се повеќе во критериум на перформански појединец. Приватната активност е добила во развој.

Кина е во 1078. произвела 125.000 тони железо и користила е по 1 kg на главата на жители је, додека е во Европа во исто време користено ½ kg. Главниот град Хангџоу е во 1200. година имаше 400.000 жители. Западната Европа во тоа време имаше саму два града со повеќе од 100.000 жители во Париз и Венеција.

Династијата Сунг ја наследи Династија Јуан.нг т

″Хорас Волпол“

Хорејшио Волпол четвртиот гроф од Орфорда, (енгл. Horatio Walpole, 4th Earl of Orford; Лондон, 24. септембар 1717 - Лондон, 2. март 1797) повеќе познат како Хорас Волпол (енгл. Horace Walpole), беше англески книжевник, политичар, колектор и архитекта. Роден е како најмалиот син на првиот англескиот премиера сера Роберта Волпола. Образован е на Итону и Кембриџу.Во младост стана близок пријател на песникот Томас Греја.[1] Завршена е прекретничка улогу во историјата на англеска архитектуре со градење на вила Стробери Хил (енгл. Strawberry Hill) во Твикенам. Ја изградол како имитацију на готските средњовековни изградби, воспоставено со тоа новата мода во англеска архитектура, со која ће се развије во неоготика. [2] Готика ја уведе и во книжевност, со пишувањето на романот Онтрантски замок (енгл. The Castle of Otranto) 1764, првиот готски роман на светска книжевноста. Во историја остана познат и од својјите огромни преписци во којите е виспреним јазик који ги опиша обичајите, луљето и настани на свое време. Волпол е уште за животот па се до денес предизвика напротив мислење на јавноста. Така да е средина на 19. век Томас Бабингтон Маколи дискредиторани како тривијална будалеста седимент и како дволичен лицемер, додека историчарот Џон Х. Пламб го назва минорна фигуром и минорним извор. Од друга страна, историчарката на култура Марион Харни неговата кућа Стробери Хил ја нарече уникатна, оригинална... са визија од страст и машта, додека Лесли Стивен отиде чекор подалеко нарекувавши ги Волполова дела синоними на англескиот осумнаесеттиод столећа.[3]


Издание собраних писма


Содржина

Сараевски атентат[уреди | уреди извор]

Додека учел VI-то одделение во гимназија, станал член на национално-револуционерната организација Млада Босна.[1]

После демонстративното напуштања на светосавската приредба на 27 јануари 1914, на која била свирена химната на царот Фрања Јосиф, избркан е од гимназијата во Тузла и преминал кај сестрата Стајка во Сараево, каде ја продолжил гимназијата.[1] Во Сараево се поврзал со Данило Илић и со другите членови на организацијата Млада Босна, кои се подготвуваледа извршат атентат на надвојводата Франц Фердинанд.Шаблон:Sfн

Васо Чубриловиќ, снимено во текот на судењето (октомври 1914)

Бил учесник во Сараевскиот атентат на [[28 јуни 1914 година во Сараево,[2] како член на втората илиќева тројка (Чубриловиќ, Поповиќ и Мехмедбашиќ). На денот на атентатот го чекал Франц Фердинанд со бомба и со револвер кај Вишото девојачка училиште во Сараево. Фатен е во Босанска Дубица и вратен во Сараево.[3] На судењето одржано во октомври, на кое имало 25 обвинети за злосторство велепредавство, по службена должост за бранител му е доделен адвокатскиот приправник Рудолф Цистлер. Бранителот при прифаќањето на работа се обврзал дека совесно ќе пристапи кон својата должост.[4] Се обидел да го оспори обвинувањето, докажувајќи дека велепредавство не е казниво дело и објазложувајќи го тоа со фактот дека анексијата на Босна и Херцеговина била незаконска состојба, со оглед дека не е ратификувана во австрискиот и угарскиот парламент,[5] поради што по судењето е обвинет за согласување со велепредавство.[6] Васо поради малолетност, судот го поштедил од смртна казна, но го осудил на 16 години најстрог затвор[2], која ја издржувал во Мелерсдорф во Австрија и во Заница.[3] Во затвор проминл 4,5 години, од кои повеќе од три години во самица . Еден е од петте преживеани во затвор, од вкупно тринаесетте осудени на затвор.[7] За велепредавство се осудени и негови те браќа[8] Вељко на истото судењето на смрт со бесење, а Бранко во Бањалучкиот процес на 14 години тешка темница. На 6 недели затвор без признавање на олеснувања за политички виновници, Врховниот суд ја осудил и сестрата Стака, бидејќи во писмото на братот Бранко, известувајќи го за вељковата смрт, навела дека брат им „бил јунак и дека мирно починал”, славејќи го со тоа покојниковото дело.[9]


Елена Феранте
Роден 1943
Познат писателка


Napulj

Елена Феранте (1943 - ) всушност e псевдонимна италијанска писателка, чие право име не е познато. Романи на Ферантова се објавени на италијански jазик и преведени се нa многу други светски jазици, кaко што се англиски, холандски, германски и итн. Tетралогијата Неаполски приказни припаѓа во нејзините најдобри дела.[10]

Весникот Time ја прогласи во 2016 година за eден oд највлијателни писатели во светот.

Napulj

Литературен oпис[уреди | уреди извор]

Елена Феранте e aвтор на шест романи.[11] Нејзино најпознато дело e роман во четири тома Неаполски приказни. Главни јунаци се две интелигентни девојчиња од Неапол koи се обидуваат да го пронајдат своето место во светот кој ги oпкружува, a тој свет e полн со суровости и предрасуди. Teтралогијата сe состои oд следниве романи: Мojaта феноменална пријателка (2012), Приказна за новото име (2013), Oние кoи си заминуваат и oние кoи oстануваат (2014) и Приказна за изгубеното дете (2015) кoja e номинирана за италијанската литературна награда Стрега.

Награди[уреди | уреди извор]

Види уште[уреди | уреди извор]

  • L'amore molesto (1992)
  • I giorni dell'abbandono (2002)
  • La frantumaglia (2003)
  • La figlia oscura (2006)
  • La spiaggia di notte (2007)
  • L'amica geniale (2011)
  • Storia del nuovo cognome, L'amica geniale volume 2 (2012)
  • Storia di chi fugge e di chi resta, L'amica geniale volume 3 (2013)
  • Storia della bambina perduta, L'amica geniale volume 4 (2014)

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. 1,0 1,1 Балканика 2000, стр. 141.
  2. 2,0 2,1 Чубриловић 1983.
  3. 3,0 3,1 Стојнић 2014, стр. 43.
  4. Кољевић 2014, стр. 17.
  5. Кољевић 2014, стр. 18.
  6. Кољевић 2014, стр. 19.
  7. Балканика 2000, стр. 140.
  8. Лопушина 16. 11. 2013.
  9. Ћоровић 2002.
  10. "End of author's anonymity". Toronto Star, November 1, 2016. Page E1. Jonathan Forani.
  11. Who Is Elena Ferrante? An Educated Guess Causes a Stir“, New York Times, 13. 3. 2016 (посет. 14. 3. 2016 г).
  12. Groff, Lauren (21. 4. 2016). „TIME 100 Artists, Elena Ferrante“. Time. конс. 28. 4. 2016. 

Литература[уреди | уреди извор]

  • -{Buonanno, Elda. La Frantumaglia: Elena Ferrante's "fragmented self" Ph.D. thesis, City University of New York, 2011.}-
  • -{Milkova, Stiliana. "Mothers, Daughters, Dolls: On Disgust in Elena Ferrante's La figlia oscura". Italian Culture 31:2 (September 2013).}-

Надворешни врски[уреди | уреди извор]

Error on call to Template:Cite interview: Parameter subject (or last) must be specified



Бел Тимок
Sastav.jpg
Состав Трговишки и Сврљишки Тимок и почеток на Бел Тимок
Земја Србија
Слив
Сливна повр.2.190 км²
Физички особености
Должина51 км

Бел Тимок е река во источна Србија која се создава кај Књажевац со спојување на Сврљишки и Трговишки Тимок, од таму тече на север паралелно со границата на Србија и Бугарија на исток и планината Тупижница на запад. Кај градот Зајечар Бел Тимок се спојува со Црн Тимок со кој го сочинуваат Големиот Тимок или само Тимок. Бел Тимок има должина од 49 km (со Сврљишки 115 km). Сливот на Бел Тимок зафаќа ппвршина од 1.096 km². Порано бил познат под името Књажевачки Тимок. Неговата долина е широка и густо населена. Ширината преоѓа 1 500 m. Реката тече и образува меандри, кои го успорувааат отекувањето и излевањето на водата при отопување на снегот во сливовите на нејзина составнички, како и после силни и подолги дождови. Кај селото Вратаница усекот е 5 km долга и 190 m длабока клисура, која е граница помеѓу Књажевачка котлина на југ во Зајечарска котлина на север. Просечен годишен проток кај Књажевац е 11,7 m³/с, а кај Зајечар 17 m³/с. Најголем забележан проток на устието бил 254 m³/с, а најмањи 0,125 m³/с. Речна мрежа во сливот на Бел Тимок густа е и изнесува 873 м/km², но голем број на притоки пресушуваат особено воо текот на летото. Помеѓу нив најголеми се Јелашничка, Коритска, Селачка, Грилшка и Лубничка река. Главните притоки се Јелашничка и Коритска река од десната страна и Грлишка и Лубничка река од левата страна. На Грлишка река изградено е вештачко езеро со зафатнина од 12 милиони , неговата основна функција е снабдување на градот Зајечар со вода.

Река на почеток на јули 2007, два пати доживеала еколошка катастрофа, по излевања на амонијак од књажевачките фабрики и канализација.

Види уште[уреди | уреди извор]

Литература[уреди | уреди извор]

  • С. Станковић, „Режим на Бел Тимок“, ЗРГИ ПМФ, Бг, 1966, 13.

Литература[уреди | уреди извор]

  • „“. Мала енциклопедија Просвета (3). (1985). Београд: Просвета.
  • Марковић, Јован Ђ. (1990). Енциклопедијски географски лексикон Југославије. Сарајево: Свјетлост. ISBN 978-86-01-02651-3. 


ХМС Виктори, најстариот воен брод и понатаму во употреба

Воена морнарица е име за вид на вооружени сили кои се наменети за воени дејства на море и во внатрешните води или со помош на бродови или на други пловни објекти. Се састои од бродови и пловни објекти, односно нивните екипажи, низа на инсталации кои му припаѓаат и институции на копно. Понекогаш може да содржи и единици на копнена артилерија, па и сопствена морнарска авијација и морнарска пешадија.

Како институција прв пат се јавува во Медитеранот каде долго време ќе биде најразвиена. Подоцна на многу држави од западна Европа токму постоење на силни воени морнарици ќе им овозможи стекнување на доминација над остатокот од светот.

Чинови ратне морнарице[уреди | уреди извор]

Офицерски чинови[уреди | уреди извор]

  • потпоручник
  • поручник на корвета
  • поручник на фрегата
  • поручник на бојниот брод
  • капетан на корвета
  • капетан на фрегата
  • капетан на воен брод
  • контраадмирал
  • вице адмирал
  • адмирал

[1] [2]

Наводи[уреди | уреди извор]

Надворешни врски[уреди | уреди извор]


Ирански календар (персиски јазик|سالنمای هجری خورشیدی), познат и како Персиски или Џалалов календар, соларен календар кој денес се користи во Иран и во Авганистан. Почнува секоја година на пролетна рамнодневница прецизно одрена со астрономски набљудувања од Техеран (околу 52,5° ИГД, по кој е определено и Иранското стандардно време) и на Кабул, што го прави попрецизен од грегоријанскиот календар, но и потешко е да се определи кога ќе биде некој одреден датум. Календарот е воведен во селџучкиот султан Џалал ел Дин Малик шах I на 15 март 1079 година, врз основа на препорака од комитетот на астрономи, помеѓу кои бил и Омар Хајам, во царската опсерваторија во приестолнината Исфахан.[1] Календарот поседувал најпрецизно пресметана соларна година во тоа време, пресметувања на месеците се базирале врз поминувањето на Сонцето низ хороскопот, со што се интегрирани идеите од Сурија сидханта (Индија од 4 век од н. е.). Од 1258 година биле вклучени и некои идеи од Кинеско-ујгурскиот календар. Календарот бил во употреба осум векови во непроменета состојба, се додека не е ревидиран во 1925 година, со повелбата на иранскиот Меџлис за да би имал поправилни должини на месеците.

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. „Omar Khayyam“. The MacTutor History of Mathematics archive. 


Базилдон
Базилдон плаза
Базилдон плаза
Mестоположба
Општи податоци
Име Базилдон
Повикувачки број 01268
Управа
Географија
Надморска височина 66 m
Население

Базилдон (англиски јаззик|Basildon) е град во Обединетото Кралевство во Англија во грофовијата Есекс. Според проценките од 2007 година во градот живееле 101.811 жители. Се наоѓа 40 километри источно од централниот Лондон[1] и 18 километри јужно од Челмсфорд кој е административен центар на Есекс.

Базилдон настанал 1948 година како нов град по Втората светска војна за да се насели тука пораснатото население на Лондон.[2] Градот е формиран на подрачјето на 4 села од кои Базилдон бил централно, па затоа градот го превзел тоа име. Инаку, оваа село прв пат се споменува во историски извори од 1086 година.

Население[уреди | уреди извор]

Според проценка, во граду во 2008 година живееле 101.811 жители.

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. „Basildon History Services Information Guide“. Basildon.com. 24. 2. 2002. конс. 6. 8. 2009.. 
  2. „Basildon History Online“. Basildon.com. 16. 7. 2009. конс. 6. 8. 2009.. 

Надворешни врски[уреди | уреди извор]


Брајтон
Брајтон
Брајтон
Mестоположба
Општи податоци
Име Брајтон
Повикувачки број 01273
Управа
Географија
Население

Брајтон (англиски јазик|Brighton) е место во Обединетото Кралство во Англија. Се наоѓа на јужниот брег на Англија и заедно со местото Хоув го сочинува градот Брајтон и Хоув. Брајтон е едно од омилените англиски кетувалишта. Според проценката од 2007 година во градот живееле 141.268 жители.

Историја[уреди | уреди извор]

Од 1823 година кога во Брајтон е изграден Кралскиот павилјон – летниковец, започнува развојот на градот. Растот на бројот на жителите започнува од 1841 година кога пристигнува железницата. Брајтон од тогаш има постајан пораст на население кој достигува врв во 1961 година со преку 160.000 жители. Брајтон е многу популарно туристичко место со посета од околу 8 милиони туристи секоја година. Со своите хотели, ресторани, продавници и содржината за забава привлекува голем број на луѓе. Брајтон и Хове е исто така и образовен центар со два универзитета и 22 училишта за англиски јазик. Младите од целиот свет доаѓаат за учење и усовршување на англискиот јазик.

Население[уреди | уреди извор]

Според проценката во градот во 2008 година живееле 141.268 жители.

Стопанство[уреди | уреди извор]

Туризам[уреди | уреди извор]

Плажите претставуваат главна атракција со разновидни пабови, барови, ресторани, ноќни клубови и разновидна забава пред се помеѓу двата мола. Бидејќи Брајтон се наоѓа на растојание помало од еден час со воз од Лондон станал многу популарна дестинација за жителите на главниот град. Во источни дел на брегот се наоѓа една од најголемите марини во Европа.

Наводи[уреди | уреди извор]

Надворешни врски[уреди | уреди извор]


Неда (грчки јазик|Νέδα) во грчката митологија била нимфа.

Митологија[уреди | уреди извор]

Била Океанида на Најада река Неди крај планината Ликеј во Аркадија, но исто така и на истоимениот град. Со своите сестри, Тисоја и Хагно, го негувала Зевс после неговото раѓање.[1] Ја споменувал Калимах во својата химна на Зевс, но и Паусанија, кој забележал дека по традицијата на Месените таа и Итома биле дадилки на Зевс. Исто тако писшувал дека таа е претставена во атениниот во храм во Атина.[2] Сметана е за најстара од сите нимфи.[3]

Биологија[уреди | уреди извор]

Латинското име на оваа личност (Neda) е назив за родот бубамара.[4]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. -{theoi.com: Nymphe Neda}-, Приступљено 15. 4. 2013.
  2. -{Greek Myth Index: Neda}-, Приступљено 15. 4. 2013.
  3. -{Carlos Parada, 1997. Genealogical Guide to Greek Mythology}- -{Greek Mythology Link: NYMPHS}-; -{List of NYMPHS}-
  4. -{Websters Online Dictionary: Neda}-; -{Extended Definition: neda}-

Наследување е една од основните особини на живите суштества да во текот на онтогенезата добиваат склоп на важни анатомски и функционални својста од својот вид. Тоа се оние карактеристики кои се пренесуваат по законите на генетиката, иако на наследството му припаѓаат и специјални гени или нивните комбинацији како карактеристики кои настанале со мутација. На потомството со наследувањето се пренесуваат и извесни болестии, недостатоци и пореметувања. Во медицината, развојната психологија, психологијата на личноста и педагошката психологија се водат расправи за проблемот на улогата на наследството и средината, што има важно теориско, но и практично значење.

Литература[уреди | уреди извор]

  • {{РСР}

Види уште[уреди | уреди извор]

Надворешни врски[уреди | уреди извор]

Серија на кодони во iRNK молекулот. Секој кодон се состои oд три нуклеотиди и вообичаено претставуваат eдна аминокиселина.

Секвенца или примарна структура на нуклеинска киселина e композиција од aтоми кои ја сочинуваат нуклеинската киселина и хемијските врски кои ги поврзуваат атомите. Нуклеинските киселини, кaкo што се ДНК иРНК, се неразгранети полимери, па oваа спецификација е еквивалетна со наведување на секвенцата на нуклеотиди кои го сочинуваат молукулот. Секвенца се пишува како низа од букви кои ги oзначуваат реалните или хипотетички нуклеински киселини. По конвенцијата, примарната структура на ДНК или РНК молекулот се пишува од 5' крај кон 3' крај.[1][2] Биолошката ДНК секвенцa содржи информација која ја насочува функцијата на живите суштества. Во тој контекст се користи терминот генетичка секвенца. Секвенците можат дa се читаат од биолошки сиров материјал со примена на методата за секвенцирање на ДНК. Нуклеинските киселини исто така поседуваат секундарна и [Биомолекулска структура|терцијална структура]].

Види уште[уреди | уреди извор]

Наводи[уреди | уреди извор]

Надворешни врски[уреди | уреди извор]

Илустрација на Даху.

Даху (англиски јазик|Dahu) е легендарно суштество кое е многу познато во Франција, Швајцарија и во северна Италија.

Французите, швајцарците и италијаните најчесто го опишуваат како планинска коза. Се употребуваат и различни други имиња за оваа суштество. Во Жири се употребува називот Дахут или Даири, во Бургоња Дархут, во Аверон Тамароа. Постојат уште многу други називи[1].

Наводи[уреди | уреди извор]


Диносаурус од Нова Британија
Herrerasil.svg
ВидКриптид
ПодвидЖив диносаурус
Подрачје Папуа Нова Гвинеја
Живеалиштеостровот Нова Британија
Илустрација.
илустрација на наводниод изглед на Диносаурусот од Нова Британија

Диносаурус од Нова Британија (англиски јазик|East New Britain Dino) наводно е криптид од островот Нова Британија во близина на Папуа Нова Гвинеја. Според описот на лица кои наводно го виделе оваа суштество наликува на криптидот Марија, кој живее на Папуа Нова Гвинеја.

Опис на криптидот[уреди | уреди извор]

Оваа суштество е водоземен предатор. Висок е 3 метри, има кратки раце, крокодилска опашка и многу остри заби во вилицата. Кожата му је темносива, со луски и слична е со крокодилската.

Хронологија на средба со оваа суштество и виѓења[уреди | уреди извор]

  • Во 2004 година во близина на срушениот град Рабаула виден е суштество слично на диносаурус. Локалната полиција таа година излегла на терен после многобројни дојави на луѓе од селото кои биле многу загрижени. После детална истраги се вратиле без никакви траги.

Види уште[уреди | уреди извор]

Надворешни врски[уреди | уреди извор]

Наводи[уреди | уреди извор]


Илустрација на Добхар-чуа.
Илустрација на Добхар-чу.

Добхар-чу (англиски јазик|Dobhar-chú) е суштество од ирската митологија. Го опишуваат како водено-куче. Според описите, тој е половина куче, половинаа видра, но понекогаш го опишуваат како половина куче, половина риба. Наводно живее во вода и има крзно кое има заштитни својства.

Многу видувања се документирни. Во 2003 година ирскиот сликар Шон Коркоран и неговата сопруга тврделе дека го виделе Добхар-чу на Омеје островот во ирскиот округ Голвеј. Го опишале како темно суштество кое има многу гласен крик[1][2][3].

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. Shuker 2014, стр. 11.
  2. Iish Times Article Written by Lorna Siggins, October 12, 2009
  3. Eye Witness Account by Sean Corcoran,

Литератури[уреди | уреди извор]

Надворешни врски[уреди | уреди извор]


Доверски демон (англиски јазик|Dover Demon) е назив за суштество кое на 21 и 22 април 1977 година е видено во градот Довер во [[Соединети Американси Држави|американската} сојузна држава Масачусетс.

Историја[уреди | уреди извор]

Седумдесетогодишниот Вилијам Бартлет тврдел дека на21 април 1977година при возење видел чудно суштество со големи прсти и светлечки очи како стои на камениот ѕид на една фарма во градот Довер. Петнаесетгодишниот Џон Бакстер пријавил дека видел слично суштество во една шума. Таа вечер петнаесетгодишниот Еби Брабо пријавил во полицијата дека видел чудно суштество како седи во една улица во градот. Тинејџерот нацртал скица на она што видел и се законал дека видел токму такво суштество. Некои научници мислат дека тоа би можело да биде некое домашно животно[1].Полиција мислела дека тинејџерите лажат. Оваа суштество станало популарно во приказните за чудовишта. Книга за оваа суштество написал Лорен Колеман.[2]

Наводи[уреди | уреди извор]

Шаблон:Навод

Надворешни врски ==


Дравско чудовиште
ВидКриптид
ПодвидЕзерско чудовиште
Подрачје Хрватска
Живеалиштерека Драва, езеро Јешково

Дравско чудовиште е криптид кој што наводно живее во реката Драва и езерото Јешково.

Опис на дравското чудовиште[уреди | уреди извор]

Оваа суштество се опишува како 10 метри долго змијолико суштество прекриено со луски. Оваа суштество има глава со триаглеста форма со рогови[3].

Хронологија на средби со оваа суштество и видувања[уреди | уреди извор]

  • Во текот на 2005 година се случиле неколку видувања со оваа суштество во различни делови по течението на реката Драва.

Можни објаснувања за овој криптид[уреди | уреди извор]

[[Податотека:Orjaški_som_na_reki_1906.jpg|мини|alt=Илустрација.|голем примерок на сом (латински јазик|Silurus glanis) фатен во Словенија во 1906 година] Можни објаснувања за наводните средби со оваа суштество е тоа дека се работи за видувања на поголеми примероци на сомови кои престојуваат во реката, но и гранки и трупци кои плутаат низ реката.

Види уште[уреди | уреди извор]

Надворешни врски[уреди | уреди извор]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. AP>„Teeners report 'creature'“, 16. 5. 1977. (посет. 10. 3. 2014. г).
  2. Sullivan, Mark. „Decades later, the Dover Demon still haunts“, 29. 10. 2006. (посет. 7. 3. 2014. г).
  3. I Podravina je imala svoju Nessie, a zvala se ‘dravska neman’“.


Еачи (Шаблон:Јез-енгл) е дадено име на езерско суштество кое се појавува на разни локацији во Англија и Шкотски. Еачи се обично опишува како големо хуманоидно суштество со езив изглед. Први пат е виден во 1073. година на езеро Виндермир. Следнато видење се случило тек 1973. година на езеро Басентвејт, кога наводно е и два пати фотографисан[1][2].

Референци[уреди | уреди извор]

  1. „{title}“. Архивирано од изворникот на 12. 10. 2012. конс. 11. 07. 2014. 
  2. The Age - Google News Archive SearchШаблон:Ботовски наслов

Литература[уреди | уреди извор]

  • Gould, M. J. (1980) 'Folklore of Northern Britain.' Nix. Kendal.
  • Lewis R. E. (1954) Middle English Dictionary. University of Michigan Press.

Шаблон:Криптозоологија Шаблон:Инфокутија митолошко створење Шамп или Шампи[1] е дадено име на криптозоолошко суштество кое наводно живее во езеро Шамплејн. Наводно се појавува во две држави, Канада и САД. Иако не постоји ниту еден научен доказ да оваа суштество постои, беше преку 300 пријавени суштества.[2] Оваа легенда привлекува туристи во многу области како што се Берлингтон и Платсбург.[3]

Станиште[уреди | уреди извор]

Езеро Шамплејн е долго 201 километар, и само е неколко миља одалечено од Квебек. Во село Порт Хенри се одржува "дан на Шамп" прва сабота на секој август. Во неки села и градови околу езера се користиле илустрација на Шамп како лого.

Мансијева фотографија[уреди | уреди извор]

thumb|250п|алт:Мапа језера Шамплејн|Мапа језера Шамплејн Година 1977. Сандра Манси беше на одмор со своја фамилија на езеро Шамплејн. Тогаш ја усликала фотографијата на која се види како чуден објект вири од езерото. Постојат многу теорији како тоа што таа слика никако не може да биде Шамп. Разлог е што целиот залив во којот фотографијата настанала не е длабок од 4 метри. Се зборува како е неможно да суштество со налик на Шамп може таму да се сакрие и да плива,наиме Шамп се опишува како многу поголемо суштество. Иато така се зборува како е на фотографијата само дрво кое плива на вода.[4]

Референци[уреди | уреди извор]

  1. Caudell, Robin (Nov 5, 2011). „Gordie Little writes children's book“. Press-Republican. конс. Dec 9, 2014. 
  2. „Champ, the Famed Monster of Lake Champlain“. Lake Champlain Land Trust. Архивирано од изворникот на 07. 04. 2010. конс. 25. 10. 2009. 
  3. Joe, Nickell (July–August 2003). „Legend of the Lake Champlain Monster“. Skeptical Inquirer. CSI. конс. 03. 04. 2010. 
  4. „Legend of the Lake Champlain Monster“. The Committee for Skeptical Inquiry. конс. 31. 10. 2010. 

Спољашни вези[уреди | уреди извор]

Шаблон:Криптозоологија

Белова вештица е легенда која настанала во почеток на 19. века во близина на денешниот град Адамса во Соединети Амерички Држави САД.[1]

== Легенда == од [[Податотека:Bellhome.jpg|мини|alt=Куќа на семејството Бел] Џон Бел е роден во 1750 година и по професија бил фармер. Во 1817 година на полето со пченка забележал чудно животно за кое рекол дека има тело на куче и глава на зајак. Тргнал по пиштол, но тоа животно исчезнало. Таа вечер тој и неговото семејство слушнале чудни звуци околу својата куќа. Во неделите кои следувале, џоновите деца се жалеле дека во ноќта предмети летале по нивната соба. Некои луѓе мислиле дека некој од семејство имал телекинетичка сила, за да го изплаши семејството. Семејството Бел ја обвинило нивната соседка Кејт Батс дека е вештерка, дека ги плаши поради нивните лоши односи кои ги имале во тоа време. Набргу е откриено дека таа не можела да биде вештерка, затоа што умрла 6 години после Џон Бел.

Според легендата, вештерката ја маѓепсала Џоновата ќерка Бетси, поради често паѓање во несвест, и чудното однесување. Денес се мисли дека таа имала епилепсија. Џон Бел починал на 20 декември во 1820 година. Легендата зборува дека вештерка го отрула во приспиење, но денес се мисли дека тој изел нешто отровно. По погребот неговото семејство изјавило дека при погребот вештерката се смејела многу гласно и дека молитвата не можела да се чуе. После џоновата смрт вештерката престанала да го прогонуво семејствето Бел.[2] Синот на Џон Бел, Ричард, после 20 години напишал книга за белова вештерка, во која опишал како ги плашела вештерката.

Вештерката Бел денес[уреди | уреди извор]

Куќата на семејтвото Бел се уште постои, а во близина постои пештера за која многу мислат дека е куќата на батлеловата вештерка. Многу луѓе тврдат дека од таа пештеера се слушаат гласни гласови.

Наводи[уреди | уреди извор]

Спољашни вези[уреди | уреди извор]

Шаблон:Град во Соединето Кралевство Дарби (јазикангиски|Derby) е град во Соединето Кралевство во Англија , во грофовија Дарбишир. Според проценка од 2007 година во градот живее 237.341 жители.

Од Дарбија е ФК Дарби каунти, еден од оснивачите на клупот на Фудбалска лига во Англија во 1888 година. Денес игра во Другата лига на Англија.

== Население ==

Според проценка, во градот во 2008 година живее 237.341 жители.

Шаблон:ДемографијаУК

Наводи[уреди | уреди извор]

Надворешни врски[уреди | уреди извор]


Астеропа

Астеропа во грчка митологија беше нимфа, које ими уште беше и Хесперија[1].

Митологија Беше нимфа Најада, според Аполодора и Овидијева „Метаморфозама“, керката на речниот бог Кебрен, која што потикмала од неговата река во Троади. Таа е или беше сопруга на тројансиот принц Есак, али е со бегањето од неговата насртљива љубав застанала на отровна змија која е каснала и убила. Нејзиното име би више одговарало на звездана нимфа него на Најада, така да е можеби симбол на звезда падалица која е „умирала“ при падот на Земља.[2]

Другите личности Една од Океанида, која со Зевс имаше син Акрага.[3] Плејада Стеропа се уште нарекувача и Астеропа.[4] Според Хигина, Хипалкимова е спруга и Пенелејева мајка.[5] Според некои аутори, Киркина мајка, која е имаше со Хелијем.[5] Изворите

Carlos Parada, 1997. Genealogical Guide to Greek Mythology Greek Mythology Link: NYMPHS; List of NYMPHS
theoi.com: Asterope
„Greek Myth Index: Celaeno”. Архивирано из оригинала на датум 16. 12. 2010. Приступљено 25. 09. 2010.
theoi.com: Sterope
Carlos Parada, 1997. Genealogical Guide to Greek Mythology Greek Mythology Link: Dictionary; Artaceus to Boetis

Категорије (++): Грчка митологија (−) (±) (↓) (↑)Океаниде (−) (±) (↓) (↑)(+)


Адмета

Адмета (грч. Αδμήτη) е во грчка митологија беше име на повише личности.

Митологија Хесиод ју е во теогонији наводио како една од Океанида. Нејизното име во преводот значи „несаломљива“ или „невенчана“. Можеше да биде нимфа Најада од извор во дивља, планинска природа или Нефела која управуваше со кишните облаци. Можеби беше божанство на невенчаните девојки.[1] Хигин е нарекуваше Адмето и ја сматраше за ќерка на Понта и Таласа.[2] Ќерка на микенскиот краљаж Еуристеја и Антимахе или Адмете. По Еуристејевиот налог, Херакле на Адмети мораше да донесе појас на краљицата Хиполита. Дури и, како некои извори наводе, Адмета се со Херакла придружила на патот кај Амазонка, чија е Хиполита беше краљица. Адмета е во Аргу долго беше Херина свештеница, али су е, после татковата смрт, Аргивци ја протерале. Међу тоа, пре него што ја напуштила Арг, украла е кип на своите богињи, кои ги пренела во храм на Самоќа, кои га основале Лелези. Аргивци неможеа да се помират са овој губитак, па су послали тиренски гусари да го вратат. Храмот на Самосу немаше врата, па се лако докопали кипа, али неможеле никако да се отисну на пучину. Тие го тоа схватиле како знак да богиња Хера сака да нејзиниот кип остане на острву Самос. Затоа го оставиле кип и отидоа. Жителите на остров го тражиле кип и го нашле, када се гусарските лаѓи веќе биле поодмакле, па су го тоа сматрали да им се богиња сама вратила. Адмета го очистила кип од људските додири и вратила га во храм. Некои други предањи су говорили да су тај кип на Самос пренели во Аргонаути.[3][2] Изворите

theoi.com: Okeanides; NAMES OF OKEANIDES
„Greek Myth Index: Admete”. Архивирано из оригинала на датум 29. 09. 2010. Приступљено 30. 08. 2010.
Цермановић-Кузмановић, А. & Срејовић, Д. 1992. Лексикон религија и митова. Савремена администрација. Београд.

Категорије (++): Океаниде (−) (±) (↓) (↑)Грчка митологија (−) (±) (↓) (↑)(+)


Азија (митологија)

Азија е во грчка митологија беше нимфа.

Митологија Беше ќерка на Океана и Тетија, сопруга на титана Јапета, со кој имаше деца Менетија, Атласа, Прометеја и Епиметеја.[1] Међутоа, во тој случај можно е да е идентификована со Клименом. Исто така е идентификована и со Пронојом. Под името Азија, беше и Прометејева жена и во тој случај нејзината деца се Хелен и Деукалион. Нејзиното име се пре односи на анатолијско полуострово (територија која зазема данашња Турска), него на целиот континент. Уште специфичние, представува старо кралевство во Лидијанаца, регион кои е често повезиван со нејзин муже, Прометејем. Управо е и поштована како божанство во Лидија во Анатолија.[2]

Другете личности Азија је и едно од епитетите на богиња Атена во Колхиди. Веровало да се нејзин култ од таму пренели Кастор и Полидеук во Лаконију, каде во Ласу беше изграден храм. Исто така, во митологија се спомнува уште две личности со ова име.[3] Едну Хигин наводи како Нереиду.[4]

Изворите

Carlos Parada, 1997. Genealogical Guide to Greek Mythology Greek Mythology Link: OCEANIDS; List of OCEANIDS, daughters of Oceanus and Tethys
theoi.com: Asie
„Greek Myth Index: Asia”. Архивирано из оригинала на датум 16. 12. 2010. Приступљено 27. 08. 2010.
Carlos Parada, 1997. Genealogical Guide to Greek Mythology Greek Mythology Link: NEREIDS; List of NEREIDS

Категорија (++): Океаниде (−) (±) (↓) (↑)(+)


Аргија

Аргија во грчка митологија беше име на повише личности.

Митологија Беше ќерка на аргивског крала Адраста и неговита жена Амфитеја, за која е проречено да ке се уда за лав. Кога Полиник и Тидеј стигнале на Аргос, се степале за преноќиште . Тогаш е Адраст на нивните штитови видео представите на лав и на вепра и ги смири, препознавши во нив своите идни зетови. Така ја Аргија уда за Полиника.[1] Она со нив имеше синови Терсандра, Адраста и Тимеја. О нејзе пишувало Аполодор, Хесиод, Хигин и Паусанија.[2] Според Хигин, таа беше Аргова мајка, кога је имала са Полибом.[2] Според Аполодор и Херодот, беше ќерка на кралот Аутесиона, удата е за Аристодема, која е со нив имала близанци Еуристена и Прокла.[2] Според Хигину, една од Океанида, која беше удата за речиот бог Инаха и са него имаше Форонеја и ИЈУ.[3] Изворите

Цермановић-Кузмановић, А. & Срејовић, Д. 1992. Лексикон религија и митова. Савремена администрација. Београд.
Carlos Parada, 1997. Genealogical Guide to Greek Mythology Greek Mythology Link: Dictionary; Antimache to Arsippe
Carlos Parada, 1997. Genealogical Guide to Greek Mythology Greek Mythology Link: OCEANIDS; List of OCEANIDS, daughters of Oceanus and Tethys

Категорије (++): Грчка митологија (−) (±) (↓) (↑)Океаниде (−) (±) (↓) (↑)(+)

Бероја (митологија)

Бероја во грчка митологија беше име на повише личности.

Митологија Овидиј е спомнуваше во своја „Метаморфозама“. Имено, љубоморната Хер ја презема ликот или гласот на Семелина дојкиња, Бероје и ја наговори да захтева од својот љубавник Зевс да се пред неа појави во својата величина и моћ, што проузроваше Семелина смрт.[1][2] Според Вергилијева „Енејидиа, беше Тројанка, удата за Дорикла, Енејиног пратиоца. Ирида ја презема нејзиниот лик кога ја наговорила жената да

ја спале на Енејини бродови на обали Сицилије.[3]

Според Нон, беше ќерка на Океан и Тетиј. Посејдон и Дионис се бориле за нејзина рака. Поштована е и во Феникија.[3] Беше во Океанида, али је поистовећивана ссо нимфом Амимоном. Како нејзин могући родител спомиње се и Адонис и Афродита, што е вероватно утицај на локални митови (и богови) во Феникиа. Според предање, на нејзиното роѓење присутвовало е повише богова, попут Ејлејтије, Темиде и Хермеса, а чак се и природата радуваше.[4] Според неки извори, град Бејрут во Либан е добил назив по нејзе.[5] Изворите

Bk III:273-315 Semele is consumed by Jupiter’s fire.; Metamorphoses Book III (A. S. Kline's Version)
Цермановић-Кузмановић, А. & Срејовић, Д. 1992. Лексикон религија и митова. Савремена администрација. Београд.
„Greek Myth Index: Beroe”. Архивирано из оригинала на датум 18. 06. 2010. Приступљено 23. 07. 2010.
theoi.com: Beroe
Carlos Parada, 1997. Genealogical Guide to Greek Mythology Greek Mythology Link: OCEANIDS; List of OCEANIDS, daughters of Oceanus and Tethys

Категорије (++): Грчка митологија (−) (±) (↓) (↑)Океаниде (−) (±) (↓) (↑)


Болба

Болба (грч. Βόλβη) е во грчка митологија беше нимфа со истоименото езеро во Беотија.[1]

Митологија Описивана е како изузетно убава богиња, ќерка на Океана и Тетије. Попут другите Лимнада, живееше во чисти води на езеро.[2] Според традиција, оваа нимфа е еднаш годишне слала многу риби низ река во спомен на својот син Олинт. Ова веза на „домородачка“ нимф и епонимног хероја со тумачи како тежња на старите Грци да го „присвојат“ овој јунак (почевши од петиот век).[3]

Референци

„theoi.com: Encyclopedia; Greek gods, spirits, monsters”. Архивирано из оригинала на датум 23. 08. 2010. Приступљено 28. 08. 2010.
Museum of Learning: Bolbe
Larson 2001, стр. 170.

Литература Larson, Jennifer Lynn (2001). Greek Nymphs: Myth, Cult, Lore. Oxford University Press. стр. 170—. ISBN 978-0-19-512294-7. Категорија (++): Океаниде (−) (±) (↓) (↑)(+)


Шаблон:Град у Уједињеном Краљевству Дарби (Шаблон:Јез-енгл) е град во Соединено Кралевство во Англија , во грофовија Дарбишир. Според проценка из 2007. во градот е живеело 237.341 жители.

Од Дарбија е ФК Дарби каунти, еден од клубовски оснивачи на Фудбалска лига на Англија 1888. Денес игра во Друга лига Англије во фудбалот.

Становништво[уреди | уреди извор]

Според проценка, во градот е 2008. живеело 237.341 жители.

Шаблон:ДемографијаУК

Партнерски градови[уреди | уреди извор]

Референци[уреди | уреди извор]

Надворешна сила[уреди | уреди извор]