Ковче

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Ковче
Kovche-tabela.jpg

Табла на влезот од селото

Ковче is located in Македонија
Ковче
Местоположба на Ковче во Македонија
Координати 41°39′45″N 21°10′23″E / 41.66250° N; 21.17306° E / 41.66250; 21.17306Координати: 41°39′45″N 21°10′23″E / 41.66250° N; 21.17306° E / 41.66250; 21.17306
Регион Logo of Southwestern Region, Macedonia.svg Југозападен
Општина Coat of arms of Makedonski Brod Municipality (2012).svg Македонски Брод
Област Горно Порече
Население 8 жит.
(поп. 2002)
Пошт. бр. 6535
Повик. бр. 045
Шифра на КО 03024
Надм. вис. 550 м
Ковче на општинската карта
Ковче во Општина Македонски Брод.svg

Атарот на Ковче во рамките на општината
Commons-logo.svg Ковче на Ризницата

Ковче — село во Општина Македонски Брод, во близина на Самоков.

Географија и местоположба[уреди | уреди извор]

Селото се наоѓа во областа Горно Порече, во источното подножје на планината Добра Вода. Лежи на брегот на Мала Река, во рамничарски предел, на надморска височина од 550 м. Атарот има површина од само 1,9 км2[1] Крај селото минува и регионалниот пат Растеш - Калуѓерец (Р2132), кој го поврзува со Самоков на северозапад. На неколку стотини метри североисточно од Ковче е фабриката за муниција „Сувенир“ („Сумбро“).

Историја[уреди | уреди извор]

Подрачјето на Ковче е населено уште од римско време, за што сведочат остатоците од населба во наоѓалиштето Грамадиште на 2 км јужно од селото.[2]

Во XIX век Ковче било село во Поречката наија на Кичевската каза на Отоманското Царство. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Ковче (Kovtché) било село со 6 домаќинства сочинети од 28 жители Македонци.[3][4]

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г. Ковче имало 24 жители, сите Македонци христијани.[3][5]

На почетокот на XX век целото село било под удар на српската пропаганда и Цариградската патријаршија. Според патријаршискиот митрополит Поликарп Дебарски и Велешки, во 1904 г. во Ковче имало 4 „српски“ куќи.[6] По податоци на секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Ковче имало 24 Македонци под патријаршијата и притисок на големосрпството.[3][7]

На етничката карта на Северозападна Македонија во 1929 г. Афанасиј Селишчев го обележал Ковче како македонско село.[3][8]

Стопанство[уреди | уреди извор]

Според податок од 1998 г. Ковче поседува 149 ха шуми, 26 ха обработливо земјиште и само 5 ха пасишта.[1]

Демографија[уреди | уреди извор]

Ковче отсекогаш било мошне мало село кое почнало да расте пред Втората светска војна. Со изградбата на фабриката „Сувенир“ во наредниот период, неговото население драстично се зголемило, но потоа почнало да опаѓа, веројатно поради прераспоредување на работната сила. Според пописот од 2002 г. селото имало 8 жители, сите Македонци.

Во табелата во продолжение е направен преглед на населението во сите пописни години:

Година 1900[9] 1905[10] 1948 1953 1961 1971 1981 1991 1994 2002
Население 24 24 72 200 85 67 33 33 25 8
Извор за 1948-2002 г.: Државен завод за статистика на РМ.[11]

Општествени установи[уреди | уреди извор]

Самоуправа и политика[уреди | уреди извор]

Изборно место[уреди | уреди извор]

Селото е опфатено во склоп на изборното место бр. 0257 според Државната изборна комисија, кое ги опфаќа селата Зркле и Старо Село, кое е сместено во Селскиот дом во Зркле.[13]

На локалните избори во 2017 година, на ова изборно место биле запишани вкупно 67 гласачи.[14]

На претседателските избори во 2019 година, на ова изборно место биле запишани вкупно 68 гласачи.[15]

Културни и природни знаменитости[уреди | уреди извор]

Археолошки наоѓалишта

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. 1,0 1,1 Панов, Митко (1998). Енциклопедија на селата во Република Македонија: географски, демографски, и аграрни обележја (изд. I.). Скопје: Патрија. стр. 152. ISBN 9989-862-00-1.
  2. Грозданов, Цветан; Коцо, Димче; и др. (1996). Археолошка карта на Република Македонија. Т. 2. Скопје: МАНУ. стр. 327. ISBN 9989-649-28-6.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 Како што е општопознато, Македонците во бугарските извори се присвојуваат и водат како Бугари, и покрај признанието дека самите отсекогаш се изјаснувале како Македонци.
  4. „Македония и Одринско. Статистика на населението от 1873 г.“ Македонски научен институт, София, 1995, с. 94-95.
  5. Кѫнчовъ, Василъ (1900). Македония. Етнография и статистика. София: Българското книжовно дружество. стр. 258. ISBN 954430424X.
  6. Допис на митрополитот Поликарп, 25 февруари 1904 г.
  7. D.M.Brancoff. "La Macédoine et sa Population Chrétienne". Paris, 1905, р.154-155.
  8. Афанасий Селищев. „Полог и его болгарское население. Исторические, этнографические и диалектологические очерки северо-западной Македонии“. – София, 1929.
  9. К’нчов, Васил. „Македонија. Етнографија и статистика“. Софија, 1900
  10. Brancoff, D.M. „La Macédoine et sa Population Chrétienne“. Paris, 1905.
  11. „Население по возраст и по пол, по населени места, според пописите спроведени во Република Македонија по Втората светска војна“. Државен завод за статистика.
  12. „Бродско архијерејско намесништво“. Дебарско-кичевска епархија. Занемарен непознатиот параметар |достъп_дата= (help)
  13. „Описи на ИМ“. Посетено на 16 октомври 2017.
  14. „Локални избори 2017“. Посетено на 16 октомври 2017.
  15. „Претседателски избори 2019“. Посетено на 3 ноември 2019.

Надворешни врски[уреди | уреди извор]