Кленоец

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Кленоец
Викиекспедиција во Копачка 244.jpg

Поглед на селото од патот кон Долна Душегубица

Кленоец is located in Македонија
Кленоец
Местоположба на Кленоец во Македонија
Координати 41°28′39″N 20°48′30″E / 41.47750° СГШ; 20.80833° ИГД / 41.47750; 20.80833Координати: 41°28′39″N 20°48′30″E / 41.47750° СГШ; 20.80833° ИГД / 41.47750; 20.80833
Регион Logo of Southwestern Region, North Macedonia.svg Југозападен
Општина Coat of arms of Kičevo Municipality.png Кичево
Област Копачка
Население 21[1] жит.
(поп. 2002)
Пошт. бр. 6261
Повик. бр. 045
Надм. вис. 900 м
Поранешната општина Другово со селските атари.
Drugovo Municipality.svg

Атарот на Кленоец во рамките на општината
Commons-logo.svg Кленоец на Ризницата


Кленоец — село во областа Копачка, во Општина Кичево, во околината на градот Кичево. До март 2013 година, селото било дел од поранешната Општина Другово, која била споена со Општина Кичево.

Географија и местоположба[уреди | уреди извор]

Селото се наоѓа во областа Копачка, во јужниот дел на територијата на Општина Кичево, на десната страна на патот Кичево-Охрид, во изворишното сливно подрачје на реката Треска.[2] Селото е планинско, на надморска височина од 900 метри.[2]

Куќите на ова мало село се наоѓаат на тераса висока околу 900 метри. Околни села се: Извор, Горна и Долна Душегубица, Попоец и други.[3]

Месностите во атарот на селото ги носат следниве имиња: Каменица, Угар, Осој, Соколица, Лопушник и други.[3]

Селото е од збиен тип. Се разликуваат Горно и Долно маало.[3]

Селото Кленоец се наоѓа во областа Горна Копачка, на 15 километри југозападно од Кичево.

Историја[уреди | уреди извор]

Во XIX век, Кленоец било село во Кичевската каза, на Отоманското Царство.

Народното предание вели дека селото е доста старо. Но, и неговото население во текот на минатото се менувало. Остатоци од постарото население се црквиштата и гробови.[3]

Во историските извори, селото се споменува во 1476/77 година, кога имало 43 куќи.[3]

Стопанство[уреди | уреди извор]

Атарот е мал и зафаќа простор од 4 км2. На него шумите заземаат површина од 208 хектари, на пасиштата отпаѓаат 91 хектар, а на обработливото земјиште само 56 хектари.[2]

Селото нема некоја значајна земјоделска функција.[2]

Население[уреди | уреди извор]

Според податоците од 1873 година, селото имало 34 домаќинства со 132 жители христијани (Македонци).[4]

Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селата Кленоец и Душегубица (Горна и Долна) имало 580 жители, сите Македонци.[5] Според секретарот на бугарската егзархија Димитар Мишев, во 1905 година во Кленоец имало 160 жители, егзархисти.[6]

Една статистика, која ја подготвил кичевскиот училиштен инспектор Крсто Димчев во 1909 година, ги дава следниве податоци за Кленоец:[7]

Домаќинства Гурбетчии Писмени Неписмени
мажи жени вкупно мажи жени вкупно
34 22 25 0 25 63 119 182

Тоа е мало село, кое што во 1961 година броело 149 жители, а во 1994 година 22 жители, македонско население. Селото е во фаза на раселување.[2]

Според последниот попис од 2002 година, во селото Кленоец живееле 21 жител, сите Македонци.[1]

Во табелата во продолжение е направен преглед на населението во сите пописни години:

Година 1900[8] 1905[9] 1948 1953 1961 1971 1981 1991 1994 2002
Население 580 160 220 216 149 56 37 11 22 21
Извор за 1948-2002 г.: Државен завод за статистика на РМ.[10]

Родови[уреди | уреди извор]

Кленоец е македонско православно село. Во селото нема староседелски родови, односно сите родови се доселени од Дебарско.[3]

Според истражувањата на Јован Трифуноски во 1960-тите години родови во селото се:

Родовите во Кленоец се: Јаковчевци, Наумовци, Џунковци, Љакушовци, Танасковци, Лескаровци и Пампуровци.

Според истражувањата пак на Тома Смиљаниќ во периодот од 1921-1926 година родови во селото се: Јаковчевци (10 к.), Наумовци (4 к.), Љакушовци (7 к.), Танасковци (8 к.), Лескаровци (8 к.) и Пампуровци (3 к.), сите доселени од Клења и слават Петковден.[11]

Самоуправа и политика[уреди | уреди извор]

Селото влегува во рамките на Општина Кичево, која била проширена по новата територијална поделба на Македонија во 2013 година. Во периодот од 1996-2013 година, селото се наоѓало во некогашната Општина Другово.

Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Кичево. Селото припаѓало на некогашната општина Кичево во периодот од 1955 до 1965 година.

Во периодот 1950-1955, селото било дел од тогашната Општина Извор, во која покрај селото Кленоец, се наоѓале и селата Горна и Долна Душегубица, Ехлоец, Иванчишта, Извор, Малкоец и Попоец.

Изборно место[уреди | уреди извор]

Селото е опфатено во изборното место бр. 0768 според Државната изборна комисија, сместено во училишната зграда во селото Извор.[12]

На локалните избори во 2017 година, на ова изборно место биле запишани вкупно 42 гласачи.[13] На референдумот во 2018 година, на ова изборно место биле запишани вкупно 42 гласачи.[14]

Културни и природни знаменитости[уреди | уреди извор]

Главната селска црква „Успение на Пресвета Богородица“
Археолошки локалитети[15]
  • Селиште — средновековна црква и некропола.
Цркви[16]
Споменици

Кленоец како тема во уметноста[уреди | уреди извор]

  • „Бре Кленовјанки бре кираџивки“ - македонска народна песна.[17]

Личности[уреди | уреди извор]

Родени во Кленоец
Починати во Кленоец

Иселеништво[уреди | уреди извор]

По Втората светска војна настанало иселување на бројни жители. Се иселиле повеќе од десет домаќинства. Една група од иселениците живеат во селото Другово, другите живеат во Кичево, но и на други места.[3]

Галерија[уреди | уреди извор]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. 1,0 1,1 „Попис на Македонија“ (PDF). Завод за статистика на Македонија. 2002. конс. 30 January 2019. 
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 Панов, Митко (1998) (на македонски). Енциклопедија на селата во Република Македонија. Скопје: Патрија. стр. 150. https://commons.wikimedia.org/wiki/File:%D0%95%D0%BD%D1%86%D0%B8%D0%BA%D0%BB%D0%BE%D0%BF%D0%B5%D0%B4%D0%B8%D1%98%D0%B0_%D0%BD%D0%B0_%D1%81%D0%B5%D0%BB%D0%B0%D1%82%D0%B0_%D0%B2%D0%BE_%D0%A0%D0%B5%D0%BF%D1%83%D0%B1%D0%BB%D0%B8%D0%BA%D0%B0_%D0%9C%D0%B0%D0%BA%D0%B5%D0%B4%D0%BE%D0%BD%D0%B8%D1%98%D0%B0.pdf. посет. 1 февруари 2019 г. 
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 3,6 Трифуноски, Јован (1968). Кичевска котлина: Селски населби и население. Белград: Српска академија на науките и уметностите. стр. 90. 
  4. „Македония и Одринско. Статистика на населението от 1873 г.“ Македонски научен институт, София, 1995, стр.92-93.
  5. Васил К’нчов. „Македонија. Етнографија и статистика“. Софија, 1900, стр. 256.
  6. D.M.Brancoff. "La Macédoine et sa Population Chrétienne". Paris, 1905, рр. 154-155.
  7. Стойчева, Станислава. Аспекти на грамотността на българското население в Македония (1878 – 1912), Македонски преглед, година ХХХVІІІ, 2015, кн. 2, с. 75.
  8. К’нчов, Васил. „Македонија. Етнографија и статистика“. Софија, 1900
  9. Brancoff, D.M. „La Macédoine et sa Population Chrétienne“. Paris, 1905.
  10. „Население по возраст и по пол, по населени места, според пописите спроведени во Република Македонија по Втората светска војна“. Државен завод за статистика. 
  11. Кичевија - Тома Смиљаниќ (1926) - Кичево“, „Кичево“, 16 мај 2018. (на mk-MK)
  12. „Описи на ИМ“. конс. 23 January 2019. 
  13. „Локални избори 2017“. конс. 1 February 2019. 
  14. „Референдум 2018“. конс. 1 February 2019. 
  15. Коцо, Димче (1996). Археолошка карта на Република Македонија. Скопје: МАНУ. ISBN 9789989101069
  16. Јелена Павловска, Наташа Ниќифоровиќ и Огнен Коцевски (2011). Валентина Божиновска. уред (на македонски). Карта на верски објекти во Македонија. Менора - Скопје: Комисија за односи во верските заедници и религиозните групи. ISBN 978-608-65143-2-7. 
  17. Блаже Тренески, Стојна ситноода. Скопје: Студентски збор, 1981, стр. 12.
  18. Јасмина Дамјановска, Ленина Жила и Филип Петровски (2016). Илинденски сведоштва. том II, дел II. Скопје: Државен архив на Република Македонија. стр. 883-887. 

Поврзано[уреди | уреди извор]

Надворешни врски[уреди | уреди извор]