Кабина на машиновозачот
Кабина на машиновозачот — посебна просторија на локомотива што служи како работно место на локомотивната екипа. Во неа се сместени главните елементи за управување, апаратурата и уредите неопходни за одржување на енергетската инсталација (парен котел, дизел-мотор) и за регулирање на работата на моторите (парна машина, влечни електромотори).
Конструкција
[уреди | уреди извор]Современата кабина на машиновозачот е една од главните делови на локомотивата. Локомотивната екипа поминува долго време во неа, па затоа создавањето на неопходни услови за нејзино прицврстување кон каросеријата или рамката на локомотивата позитивно се одразува на безбедноста на железничкиот сообраќај и на условите за работа на локомотивната екипа.
Историја
[уреди | уреди извор]Во раните денови на железницата, локомотивните екипи морале да работат на отворено, без никаква заштита. За да се заштитат од временските услови, кабините на локомотивите, особено оние со повисоки брзини, постепено биле опремувани со покрив и заштитни ѕидови, како што може да се види од документираната реконструкција на американската локомотива „Џон Бул“. Таму, железничката компанија додала кабина на прикачениот тендер и го продолжила нејзиниот покрив до кабината на машиновозачот. Кај брзите локомотиви од типот Крамптон околу 1850 г. во Европа, бил поставен барем скромен штитник за ветер пред кабината.
Во Германија, саксонскиот директор на железницата и писател Макс Марија фон Вебер ја вовел затворената кабина. На првата линија на подземната железница во Будимпешта, отворена во 1896 г., со невообичаено мал профил на слободен простор, кабините биле сместени директно над подвозјата. Поради тоа, работното место на машиновозачот било толку ниско, што тој не можел да стои исправено. Поради многу малото странично растојание до ѕидот на тунелот, во кабината можело да се влезе и да се излезе само преку прозорецот напред.[1]
Наводи
[уреди | уреди извор]Надворешни врски
[уреди | уреди извор] |
„Кабина на машиновозачот“ на Ризницата ? |