Прејди на содржината

Изотопи на рениумот

Од Википедија — слободната енциклопедија

Природниот рениум (75Re) е 37,4% 185Re, кој е стабилен (иако се предвидува дека ќе се распаѓа), и 62,6% 187Re, кој е нестабилен, но има многу долг време на полураспад (4,12×10 10години).[1] Меѓу елементите со познат стабилен изотоп, само индиумот и телурот на сличен начин се појавуваат со стабилен изотоп во помала изобилство од долговечниот радиоактивен изотоп.

Препознаени се уште 36 други нестабилни изотопи, од кои најдолговечни се 183Re со време на полураспад од 70 дена, 184Re со време на полураспад од 38 дена, 186Re со време на полураспад од 3,7186 дена, 182Re со време на полураспад од 64,0 часа и 189Re со време на полураспад од 24,3 часа. Има и бројни изомери, од кои најдолговечни се 186mRe со време на полураспад од 200.000 години и 184mRe со време на полураспад од 177,25 дена. Сите други имаат време на полураспад помало од еден ден.

Список на изотопи

[уреди | уреди извор]


Нуклид
[б 1]		 Z N Изотопна маса (Da)
[б 2][б 3]		 Полураспад
[б 4][б 5]		 Распаден
облик
[б 6]		 Изведен
изотоп
[б 7][б 8]		 Спин и
парност
[б 9][б 5]		 Природна застапеност (моларен удел)
Енергија на возбуда[б 5] Нормален сразмер Варијантен опсег
159Re[2] 75 84 21(4) μs p (92.5%) 158W (11/2−)
α (7.5%) 155Ta
160Re[3] 75 85 159.98212(43)# 611(7) μs p (89%) 159W (2−)
α (11%) 156Ta
160mRe[4] 185(21)# keV 2.8(1) μs IT 160Re (9+)
161Re 75 86 160.97759(22) 0.37(4) ms p 160W 1/2+
161mRe 123.8(13) keV 15.6(9) ms α 157Ta 11/2−
162Re 75 87 161.97600(22)# 107(13) ms α (94%) 158Ta (2−)
β+ (6%) 162W
162mRe 173(10) keV 77(9) ms α (91%) 158Ta (9+)
β+ (9%) 162W
163Re 75 88 162.972081(21) 390(70) ms β+ (68%) 163W (1/2+)
α (32%) 159Ta
163mRe 115(4) keV 214(5) ms α (66%) 159Ta (11/2−)
β+ (34%) 163W
164Re 75 89 163.97032(17)# 0.53(23) s α (58%) 160Ta high
β+ (42%) 164W
164mRe 120(120)# keV 530(230) ms (2#)−
165Re 75 90 164.967089(30) 1# s β+ 165W 1/2+#
α 161Ta
165mRe 47(26) keV 2.1(3) s β+ (87%) 165W 11/2−#
α (13%) 161Ta
166Re 75 91 165.96581(9)# 2# s β+ 166W 2−#
α 162Ta
167Re 75 92 166.96260(6)# 3.4(4) s α 163Ta 9/2−#
β+ 167W
167mRe 130(40)# keV 5.9(3) s β+ (99.3%) 167W 1/2+#
α (.7%) 163Ta
168Re 75 93 167.96157(3) 4.4(1) s β+ (99.99%) 168W (5+, 6+, 7+)
α (.005%) 164Ta
168mRe non-exist 6.6(15) s
169Re 75 94 168.95879(3) 8.1(5) s β+ (99.99%) 169W 9/2−#
α (.005%) 165Ta
169mRe 145(29) keV 15.1(15) s β+ (99.8%) 169W 1/2+#
α (.2%) 164Ta
170Re 75 95 169.958220(28) 9.2(2) s β+ (99.99%) 170W (5+)
α (.01%) 166Ta
171Re 75 96 170.95572(3) 15.2(4) s β+ 171W (9/2−)
172Re 75 97 171.95542(6) 15(3) s β+ 172W (5)
172mRe 0(100)# keV 55(5) s β+ 172W (2)
173Re 75 98 172.95324(3) 1.98(26) min β+ 173W (5/2−)
174Re 75 99 173.95312(3) 2.40(4) min β+ 174W
175Re 75 100 174.95138(3) 5.89(5) min β+ 175W (5/2−)
176Re 75 101 175.95162(3) 5.3(3) min β+ 176W 3+
177Re 75 102 176.95033(3) 14(1) min β+ 177W 5/2−
177mRe 84.71(10) keV 50(10) μs 5/2+
178Re 75 103 177.95099(3) 13.2(2) min β+ 178W (3+)
179Re 75 104 178.949988(26) 19.5(1) min β+ 179W (5/2)+
179m1Re 65.39(9) keV 95(25) μs (5/2−)
179m2Re 1684.59(14)+Y keV >0.4 μs (23/2+)
180Re 75 105 179.950789(23) 2.44(6) min β+ 180W (1)−
181Re 75 106 180.950068(14) 19.9(7) h β+ 181W 5/2+
182Re 75 107 181.95121(11) 64.0(5) h β+ 182W 7+
182m1Re 60(100) keV 12.7(2) h β+ 182W 2+
182m2Re 235.736(10)+X keV 585(21) ns 2−
182m3Re 461.3(1)+X keV 0.78(9) μs (4−)
183Re 75 108 182.950820(9) 70.0(14) d EC 183W 5/2+
183mRe 1907.6(3) keV 1.04(4) ms IT 183Re (25/2+)
184Re 75 109 183.952521(5) 35.4(7) d[5] β+ 184W 3(−)
184mRe 188.01(4) keV 177.25(7) d[5] IT (75.4%) 184Re 8(+)
β+ (24.6%) 184W
185Re 75 110 184.9529550(13) Опсервационо стабилен[n 1] 5/2+ 0.3740(2)
185mRe 2124(2) keV 123(23) ns (21/2)
186Re 75 111 185.9549861(13) 3.7186(5) d β− (93.1%) 186Os 1−
EC (6.9%) 186W
186mRe 149(7) keV 2.0(5)×105 y IT[n 2][6][7] 186Re (8+)
187Re[n 3][n 4] 75 112 186.9557531(15) 4.12(2)×1010 y[n 5] β−[n 6] 187Os 5/2+ 0.6260(2)
188Re 75 113 187.9581144(15) 17.0040(22) h β− 188Os 1−
188mRe 172.069(9) keV 18.59(4) min IT 188Re (6)−
189Re 75 114 188.959229(9) 24.3(4) h β− 189Os 5/2+
190Re 75 115 189.96182(16) 3.1(3) min β− 190Os (2)−
190mRe 210(50) keV 3.2(2) h β− (54.4%) 190Os (6−)
IT (45.6%) 190Re
191Re 75 116 190.963125(11) 9.8(5) min β− 191Os (3/2+, 1/2+)
192Re 75 117 191.96596(21)# 16(1) s β− 192Os
193Re 75 118 192.96747(21)# 30# s [>300 ns] 5/2+#
194Re 75 119 193.97042(32)# 2# s [>300 ns]
 прегледај 
  1. ↑ mRe – Возбуден јадрен изомер.
  2. ↑ ( ) – Неизвесноста (1σ) е дадена во концизен облик во загради по соодветните последни цифри.
  3. ↑ # – Атомска маса означена со #: вредноста и неизвесноста не се само изведени само од опитни податоци, туку барем делумно од трендови од масената површина (TMS).
  4. ↑ Задебелен полураспад – речиси стабилен, период на полураспад подолг од староста на вселената.
  5. 1 2 3 # – Вредностите означени со # не се само изведени од опитни податоци, туку барем делумно и од трендови во соседните нуклиди (TNN).
  6. ↑ Облици на распад:
    EC:Електронски зафат
    IT:Јадрен преод
    p:Протонски распад
  7. ↑ Задебелен закосен симбол како изведен – Изведениот производ е речиси производ.
  8. ↑ Задебелен симбол како изведен – Изведениот производ е стабилен.
  9. ↑ ( ) спинова вредност – Означува спин со слаби зададени аргументи.

Рениум-186

[уреди | уреди извор]

Рениум-186 е бета емитер и радиофармацевтик кој се користи за лекување на глиобластом,[8] се користи во тераностичката медицина[9] и има извештаи дека се користи во синовиортезата.[10]

Белешки

[уреди | уреди извор]
  1. ↑ Се верува дека е подложен на α распаѓање до 181Ta
  2. ↑ Теоретски способен за β− распаѓање до 186Os
  3. ↑ првобитен радиоизотоп
  4. ↑ Се користи при рениум–осмиумово датирање
  5. ↑ Може да претрпи б− распаѓање со врзана состојба со време на полураспад од 32,9 години кога е целосно јонизиран
  6. ↑ Теоретизирано дека исто така ќе претрпи α распаѓање до 183Ta

Наводи

[уреди | уреди извор]
  1. ↑ Bosch, F.; Faestermann, T.; Friese, J.; и др. (1996). „Observation of bound-state β− decay of fully ionized 187Re: 187Re-187Os Cosmochronometry“. Physical Review Letters. 77 (26): 5190–5193. Bibcode:1996PhRvL..77.5190B. doi:10.1103/PhysRevLett.77.5190. PMID 10062738.
  2. ↑ Page, R. D.; Bianco, L.; Darby, I. G.; Uusitalo, J.; Joss, D. T.; Grahn, T.; Herzberg, R.-D.; Pakarinen, J.; Thomson, J.; Eeckhaudt, S.; Greenlees, P. T.; Jones, P. M.; Julin, R.; Juutinen, S.; Ketelhut, S.; Leino, M.; Leppänen, A.-P.; Nyman, M.; Rahkila, P.; Sarén, J.; Scholey, C.; Steer, A.; Hornillos, M. B. Gómez; Al-Khalili, J. S.; Cannon, A. J.; Stevenson, P. D.; Ertürk, S.; Gall, B.; Hadinia, B.; Venhart, M.; Simpson, J. (26 June 2007). „α decay of Re 159 and proton emission from Ta 155“. Physical Review C (англиски). 75 (6): 061302. Bibcode:2007PhRvC..75f1302P. doi:10.1103/PhysRevC.75.061302. ISSN 0556-2813. Посетено на 12 June 2023.
  3. ↑ Darby, I. G.; Page, R. D.; Joss, D. T.; Bianco, L.; Grahn, T.; Judson, D. S.; Simpson, J.; Eeckhaudt, S.; Greenlees, P. T.; Jones, P. M.; Julin, R.; Juutinen, S.; Ketelhut, S.; Leino, M.; Leppänen, A.-P.; Nyman, M.; Rahkila, P.; Sarén, J.; Scholey, C.; Steer, A. N.; Uusitalo, J.; Venhart, M.; Ertürk, S.; Gall, B.; Hadinia, B. (20 June 2011). „Precision measurements of proton emission from the ground states of Ta 156 and Re 160“. Physical Review C (англиски). 83 (6): 064320. Bibcode:2011PhRvC..83f4320D. doi:10.1103/PhysRevC.83.064320. ISSN 0556-2813. Посетено на 21 June 2023.
  4. ↑ Darby, I. G.; Page, R. D.; Joss, D. T.; Simpson, J.; Bianco, L.; Cooper, R. J.; Eeckhaudt, S.; Ertürk, S.; Gall, B.; Grahn, T.; Greenlees, P. T.; Hadinia, B.; Jones, P. M.; Judson, D. S.; Julin, R.; Juutinen, S.; Ketelhut, S.; Leino, M.; Leppänen, A. -P.; Nyman, M.; Rahkila, P.; Sarén, J.; Scholey, C.; Steer, A. N.; Uusitalo, J.; Venhart, M. (10 January 2011). „Decay of the high-spin isomer in 160Re: Changing single-particle structure beyond the proton drip line“. Physics Letters B (англиски). 695 (1): 78–81. Bibcode:2011PhLB..695...78D. doi:10.1016/j.physletb.2010.10.052. ISSN 0370-2693.
  5. 1 2 Janiak, Ł.; Gierlik, M.; R. Prokopowicz, G. Madejowski; Wronka, S.; Rzadkiewicz, J.; Carroll, J. J.; Chiara, C. J. (2022). „Half-life of the 188-keV isomer of 184Re“. Physical Review C. 106 (44303): 044303. Bibcode:2022PhRvC.106d4303J. doi:10.1103/PhysRevC.106.044303. S2CID 252792730 Проверете ја вредноста |s2cid= (help).
  6. ↑ Kondev, F. G.; Wang, M.; Huang, W. J.; Naimi, S.; Audi, G. (2021). „The NUBASE2020 evaluation of nuclear properties“ (PDF). Chinese Physics C. 45 (3): 030001. doi:10.1088/1674-1137/abddae.
  7. ↑ https://www.nndc.bnl.gov/ensnds/186/Re/adopted.pdf, NNDC Chart of Nuclides, Adopted Levels for 186Re.
  8. ↑ „Rhenium-186 liposomes as convection-enhanced nanoparticle brachytherapy for treatment of glioblastoma“. academic.oup.com. Посетено на 2024-12-07.
  9. ↑ Mastren, Tara; Radchenko, Valery; Bach, Hong T.; Balkin, Ethan R.; Birnbaum, Eva R.; Brugh, Mark; Engle, Jonathan W.; Gott, Matthew D.; Guthrie, James (2017). „Bulk production and evaluation of high specific activity 186gRe for cancer therapy using enriched 186WO3 targets in a proton beam“. Nuclear Medicine and Biology. Elsevier BV. 49: 24–29. doi:10.1016/j.nucmedbio.2017.02.006. ISSN 0969-8051.
  10. ↑ „Radiosynoviorthese (RSO) mit Rhenium-186 (Re-186)-Sulfid“ (PDF). Посетено на 2024-12-07.
Преземено од „https://mk.wikipedia.org/w/index.php?title=Изотопи_на_рениумот&oldid=5333277“